συνέντευξη σ’ ΤΑ ΝΕΑ

...στο ένθετο NTV. Στη Ζωή Λιάκα. Στο φύλλο τού Σαββάτου, 30 Αυγούστου 2008.

Την παραθέτω σε ποστ, γιατί δεν ξέρω πώζ να την κάνω .pdf, και δεν μπορώ να βρω, επί τού παρόντος έστω, άλλη λύση. Πιθανώζ να την σκανάρω. Έχει κανείς -ειδικότερος- καμιά ιδέα;

ΓΣ

Πόση χαρά! Μου δόθηκε η ευκαιρία να απαντοιήσω με έτσι; και με πιστέψτε με.

H εκπομπή σας βρίσκεται στον αέρα δεκατρία χρόνια. Τι πιστεύετε ότι την κράτησε;
Τα ‘διαμάντια’ μετρούν δεκατρία συνεχή χρόνια στη Ραδιοφωνία τής ΕΡΤ3. Συν πεντέξι χρόνια, σε άλλα ραδιοφωνικά …ιδρύματα, συγγενικά και μη-συγγενικά, πριν από την ΕΡΤ3. Aν το θέμα δεν έχει (μια αφηρημένη) καρμική εξήγηση, αν δηλαδή η σχετική μακροβιότητα των ‘διαμαντιών’ δεν οφείλεται έως κάποιο βαθμό σε καθαρή τύχη, τότε να πω «το πείσμα»; Και μπορώ να γίνω πιο κλισέ, αν θέλετε: «Η δύναμη της θέλησης», η «επιμονή» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ελπίζω να μην με στείλει αύριο πρωί ο Προϊστάμενός μου στο Λογιστήριο για την τελική εκκαθάριση.

Πότε κάνατε για πρώτη φορά ραδιόφωνο. Θυμάστε το πρώτο τραγούδι που παίξατε;
Πρώτη-πρώτη φορά, μπήκα σε ραδιοθάλαμο για εκπομπή το 1987. Χμ, δεν ήταν τραγούδι, αλλά ένα κείμενο, δακτυλογραφημένο στη γραφομηχανή, αν και αυτό δεν είναι ανάγκη να το μάθει όλος ο κόσμος. Είμαι βέβαιος ότι θα μείνει μεταξύ μας. Ξεκίνησα το «εκπομπί-ζειν», γράφοντας και παρουσιάζοντας ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα ιστορικού περιεχομένου, σε ηλικία 19 χρονών. Αργότερα, χάλασα. Με διέφθειρε το ροκενρόλ. Παρασύρθηκα. Ο μόνος είμαι;

Ποια ήταν η σημαντικότερη επιτυχία τής εκπομπής σας;
Πιστέψτε με, η μόνη άξια λόγου επιτυχία των ‘διαμαντιών’ είναι ότι κατάφεραν εν μέρει να απαλλαγούν από την επιδίωξη της επιτυχίας. Σε ένα σύμπαν, που θεοποιεί τους επιτυχημένους, οι αποτυχημένοι τι θα γίνουν; Θα πεινάσουν;

Πώς κρίνετε το ραδιοφωνικό τοπίο τής Θεσσαλονίκης σε σχέση με αυτό των Αθηνών;
Αποσπασματικά και περιστασιακά τσεκάρω εκπομπές αθηναϊκών ραδιοφώνων. Αντιθέτως, συστηματικά παρακολουθώ τη ραδιοφωνική πραγματικότητα στη Θεσσαλονίκη. Εσάς σας αρέσει να ακούτε τα ίδια πάνω-κάτω τραγούδια και συγκροτήματα, από μαθήτρια έως σαραντάρα; Αν ναι, τότε το ραδιόφωνο στη Θεσσαλονίκη είναι ο Παράδεισός σας!

Η μουσική που παίζεται στα ραδιόφωνα, αντανακλά αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην δισκογραφία;
Το ραδιόφωνο και δεν μπορεί και δεν θέλει να απεικονίσει τη σύγχρονη δισκογραφία. Για πολλούς και διάφορους λόγους, η δισκογραφία (δεν λες καλύτερα και η ‘ιντερνετογραφία’, για να συμπεριλάβεις και τα .ΜP3;) τρέχει με χίλια, το ραδιόφωνο ακολουθεί ασθμαίνοντας. Σε πόσους από τους χιλιάδες νέους δίσκους αντέχει ο μισθός (όταν υπάρχει κιόλας αμοιβή, έτσι;) ενός ραδιοφωνατζή; Και γιατί να επενδύσει χρηματοχρονικά ένας εκπομπιστής σε νέες κυκλοφορίες; Άσε, καλά είμαστε στη βόλεψη των δοκιμασμένων συνταγών. Εξαιρέσεις; Με το σταγονόμετρο και κατόπιν έρευνας. Πτοούμαστε (εμείς οι ακροατές); Όχι. Ψάχνουμε. Συνεχώς. Για τις εξαιρέσεις.

Ποια είναι η θέση τού ραδιοφώνου σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί το Ίντερνετ;
Η θέση τού ραδιοφώνου έχει μετατοπιστεί πια (και) μέσα στον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή. Μόνο που τα λάπτοπ δεν βολεύει να τα κουβαλάς στο τζόγκινγκ. Κι αυτή είναι μια προσωπική επιδίωξη. Να δημιουργώ με τις εκπομπές μου ανεβαστικά (εμψυχωτικά) σάουντρακ για μοναχικούς δρομείς. Τι λέτε; Πάμε μια δεκάρα χιλιόμετρα;

Ιούλιος 2008: 13 χρόνια στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ3

Gino loves you!

Έγινε κι αυτό! «Συλλάβαμε» τον Gino Yevdjevic των Kultur Shock, τηλεφωνικά για συνέντευξη. Βέβαια, πριν από μας, είχαν «συλλάβει» τους Kultur Shock οι Έλληνες τελωνειακοί, αρνούμενοι να τους επιτρέψουν (ώσπου να επανέρθει on-line το ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου) την είσοδο στην Ελλάδα. Βρε, αμάν. Βρε, ζαμάν. «Πάμε για συναυλία στην Ελλάδα, περάσαμε έξι χώρες μέχρι εδώ, χωρίς πρόβλημα». Τίποτα. Οι τελεωνειακοί στον Συνοριακό Σταθμό τής Νίκης, στη Φλώρινα ήταν αμετάπειστοι. Τελικά, τα κομπιούτερ ξαναδούλεψαν στις έξι το πρωί, και οι Κούλτουρ Σοκ πέρασαν στην Ελλάδα, δίνοντας την πρώτη τους επί ελληνικού εδάφους συναυλία, στη Βλάστη τής Κοζάνης. Συναυλία; Λαϊκό πανηγύρι δε λες καλύτερα;

Η δική μας συνέντευξη έγινε (ζωντανά, από τηλεφώνου) μεταξύ δύο με τρεις τα ξημερώματα της Παρασκευής, 11 Ιουλίου 2008, σε μια εκτός ...ωραρίου έκτακτη παράταση της εκπομπής. Παρά την περιπέτεια στο Τελωνείο, παρά τη συνεχή μετακίνηση με το φορτηγάκι τής τουρνέ, παρότι η συναυλία ήταν το ίδιο βράδυ, ο Τζίνο αποδείχτηκε χαμογελαστός, κεφάτος, ευδιάθετος, φρέσκος (!), ανοιχτόκαρδος, Βαλκάνιος καλαμπουρτζής. Θα μπορούσαμε ώρες να συζητάμε μαζί. Ήταν, να σημειωθεί, η πρώτη του συνέντευξη στα ελληνικά μίντια. Και όσοι φίλοι μάς τίμησαν με την προσοχή τους, αψηφώντας ότι ξημέρωνε εργάσιμη, έχουν να την θυμούνται ακόμα. Δικαίως την επαναλάβαμε, ηχογραφημένη και μονταρισμένη, μες στον Ιούλιο. Κι αν κάποιος την έχασε, και λάιβ και στην επανάληψη, το www.diamonds958fm.net να ’ν’ καλά. Στο μπλογκ μας, έχει αναρτηθεί -αμοντάριστο, μες στη φυσικότητά του- το σχετικό ηχητικό κομμάτι.

short stories

Συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε μες στον Ιούλιο ο πρώτος κύκλος των short stories τής εκπομπής. Από τον Μάη και μετά, το πρώτο πεντάλεπτο κάθε μεσάνυχτα Δευτέρας καταλάμβανε μια νέα προηχογραφημένη ιστοριούλα, η οποία στη συνέχεια δημοσιευόταν στο γι’ αυτόν τον σκοπό δημιουργημένο νέο μπλογκ μας, www.simandiras.blogspot.com.

oι Λοστ Μπόντις ηχογράφησαν τον ‘Εφραίμ’!

Μια σπάνια ραδιοφωνική στιγμή έχουν την ευκαιρία να απολαμβάνουν οι ακροατές τής εκπομπής ‘διαμάντια’, στον 95,8FM τής ΕΡΤ3: την εκδοχή των Λοστ Μπόντις στο διήγημα, ‘Εφραίμ’! Ο Θάνος Λοστ Μπόντι δΓιαβάζει/αφηγείται την ιστορία τού παπαΕφραίμη, με το σύνηθες παραστατικό, υποβλητικό ύφος του, ενώ από πίσω παίζουν ...ηλεκτρονικισμοί υπό τύπον πειραματικών ασκήσεων με ολίγη μελωδικότητα του έτερου Χαμένου Κορμιού, Αντώνη. Και έπεται συνέχεια, καθώς βρισκόμαστε σε ...διαπραγματεύσεις και με άλλους μουσικούς, για την ηχογράφηση (μετά μουσικής, ει δυνατόν) κι άλλων ιστοριών.

αποκλειστικότητες

Αποκλειστικότητες. Το ψωμοτύρι τής εκπομπής. Μες στον Ιούλιο, είχαμε μπόλικες από δαύτες: Η EλληνοΓαλλοΑμερικανίδα Jeannette Kantzalis των A Brokeheart Pro ηχογράφησε και μας έστειλε από την Καλιφόρνια ειδικούς χαιρετισμούς για τους ακροατές τού 95,8 υπό μορφήν ΙD, όπως λέμε. Το νέο -multimedia- άλμπουμ τού ζεύγους Alexander Ηacke - Danielle de Picciotto, ‘Ship of Fools’. To νέο, περιορισμένης κοπής, ‘BLack Angel - Live!’ των Death In June, σταλμένο και υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον Douglas P., τον ιθύνοντα νου των DeathInJune. Σταλμένο από τον Steve Wynn, μέρες πριν από την επίσημη κυκλοφορία του, το πρώτο άλμπουμ τού νέου του σχήματος, των Baseball Project. Oι Σουηδοί the Movements μάς ταχυδρομούν το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους, ‘Grains of oats’. Oι Λοστ Μπόντις έχουν στείλει κι εμείς μεταδίδουμε ασμένως τον δικό τους νέο δίσκο, ‘Τhe End of Time’, ένα ενιαίο, λουποειδές και αδιαίρετο, τεμάχιο μουσικής, μακράς διαρκείας, 70 και άνω λεπτών τής ώρας! Συν το νέο Revolting Cocks (‘Sex-O Olympic-O’), που αναμένεται στην κατανάλωση στα τέλη τού Σεπτέμβρη!

συναυλιακή επικαιρότητα

Προσκλήσεις χαρίσαμε για τις συναυλίες των Tuxedo Moon στον Μύλο, και των Sunny Side of the Razor, Matisse, Raining Pleasure στους Λαζαριστές.

in-the-studio συνεντεύξεις

Σάννυ Χατζηαργύρη. Η πολυπράγμων Σάννυ βρέθηκε στο στούντιό μας. Η επικείμενη κυκλοφορία τού πρώτου δίσκου της (Sunny Side of the Razor) στάθηκε μια καλή αφορμή για μια ευρεία ον έαρ συζήτηση.

happy birthday, diamonds!

13 xρόνια από το πρώτο ξεμύτισμα της εκπομπής ‘διαμάντια’ στο Ραδιόφωνο της ΕλληνικήςΡαδιοφωνίαςΤηλεόρασηςΤρία συμπληρώθηκαν στις 2 Ιουλίου 2008. Παρά την (κατά τους προληπτικούς) γρουσουζιά τής επετείου, ο Ιούλιος μάς προέκυψε φουλαριστός από δράσεις. Εργασιομανία εναντίον δεισιδαιμονίας; Χμ, μπορείς να το δεις κι έτσι.

Γιάννης Γ. Σημαντήρας

στη φωτογραφία (του Ζαφείρη Πρωιόπουλου): η δημοφιλής ηθοποιός Σάννυ Χατζηαργύρη με τον Γιάννη Σημαντήρα, στη συνέντευξή τους στο στούντιο του 95,8FM τής ΕΡΤ3

REVOLTING COCKS: they are back!

While Ministry seem to have called it quits (for good, this time), Revolting Cocks are releasing a new record. The record called ‘Sex-O Olympic-O’ is due out, in Europe, September 26, 2008.

Declares proudly the Ministry madman in a public announcement: “This is the best RevCo album I’ve ever done. As a matter of fact, I think this is the best album -including Ministry, Pailhead, Lard- anything I’ve ever done, period. Production-wise, song-wise, I’m really, really happy with this record. It’s the first CD I’ve ever gotten back from the mastering studio that I didn’t have anything to bitch about. No complaints. I listened to the whole thing and just went, ‘OK - that’s a wrap. Let’s go!’”

The Revolting Cocks (aka RevCo), the bastard offspring of Ministry’s driving force, Al Jourgensen, retain their unmistakable industrial-dance-metal sound. The rest is up to us to find out through our upcoming radio shows. Our listeners will be the first to hear RevCo’s newest product, thanks to our good-good friend, Wolf Mühlmann, whom we salute with deepest gratitude.

John S.

οι Lost Bodies ηχογράφησαν τον ‘Εφραίμ’!

λεπτομέρειες στο www.simandiras.blogspot.com.

biteman: our last story for the summer

σκριπτ: γιάννης σημαντήρας

φωνή: γιάννης σημαντήρας

τον εαυτό του παίζει ο: νάσος αβδαρμάνης

ηχογράφηση/μοντάζ: δημήτρης σάτκας

φωτογραφίες/βίντεο: νάσος αβδαρμάνης

OΛΑ ΚΑΛΑ ΚΙ ΟΛΑ ΩΡΑΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡ ΣΟΚ ΣΤΗ ΒΛΑΣΤΗ, εκτός από έναν αχρείο, στιζ μπροστινές σειρές, που δάγκωνε επίμονα στον λαιμό κάθε κορίτσι που βρισκόταν δίπλα του.

Γενικά, δεν έχουμε πρόβλημα με τουζ δράκουλες, και, κάτω από άλλες συνθήκες, ίσωζ να τον είχαμε συμπαθήσει τον τυπά, αλλά, πάνω στον χοντρό χαμό και το συνεχές ξύλο, να έχεις και αυτόν τον αιμοδιψή λαιμομανή να επιτίθεται στα κορίτσΧια της παρέαζ μας… πήγαινε πολύ… και μας αποσπούσε την προσοχή από τη σκηνή. Στην αρχή, δεν πολυδώσαμε σημασία. Παρόλο, που ο …biteman με ευσυνειδησία ασκούσε το καθήκον του να δαγκώνει θηλυκά λαιμουδάκια. Όταν, όμως, άκουσα τη Χαρά να γυρνάει και να του λέει: «Καλά, θα σταματήσεις, παιδάκι μου;», και την τράβηξα πΧιο μπροστά, για να τον αποφύγει, τότε σκέφτηκα ότι κάπως πρέπει να τον ξαποστείλουμε, αβρόχοις ποσί και αναιμακτέ, αυτόν τον ενοχλητικάντζα.

Όλο αυτό το δΓιάστημα, ο Νάσος τραβούσε φωτογραφίες τον Τζίνο και τα άλλα παιδΓιά, εντελώς αμέριμνος. Του κάνω νόημα να ενωθεί με την παρέα, και, μόλις ο Νάσος έρχεται, του εξηγώ με τρεις κουβέντες, πώς έχει η φάση. «Τι θα κάνουμε, ρε Νάσο, για να μην μας χαλάσει το κέφι ο δαγκωνιάρης;»… Κι ο Νάσος, που όλο κάτι σπιρτόζικο θα μηχανευτεί, όλο και προτείνει λύσεις στα φαινομενικά αδΓιέξοδα, στοχάζεται μια στιγμή, και σπεύδει να με καθησυχάσει: «μην ανησυχείς, μπράδερ, άσ’ το πάνω μου».

Ξέχασα να πω (και το συμπληρώνω τώρα, δεν πειράζει, δεν είναι αργά, ίσα-ίσα…) ότι λίγο πΧιο μπροστά από τον δαγκωνιάρη ήταν μια χαζούλα, που τριβότανε σε έναν άλλο φίλο τής παρέας… σε όλα τα αγόρΓια, δηλαδή, που τύχαινε να βρεθούν δίπλα της, αλλά και σε έναν άλλο φίλο μας, που εμείς τον λέγαμε «Γιατρό». Ο «Γιατρός», μέγας ΚουλτουρΣοκάς, απολάμβανε τη συναυλία, χωμένος και χαμένος στον κόζμο του, και δεν άργησε να την εκδιώξει την κοπελίτσα, η οποία -τι να κάνουμε, ανθρώπινο κι αυτό;- πρέπει να βρέθηκε σε επείγουσα ανάγκη έρωτος… Με το ένα μάτι, βλέπω τη συναυλία, και με το άλλο τον Νάσο, που περιγράφει στον «Γιατρό» το σχέδιό του. Κατάλαβα με τη μία. Ο σατανικός Νάσος (δεν μπορούσα να ακούσω, αλλά ορκίζομαι ότι κάτι παρόμοιο θα συνέλαβε) προέτρεπε τον Ντόκτορα να φέρει, τσάκα-τσάκα, κοντά την κοπελιά που χαϊδευόταν στ’ αγόρΓια και τον δράκουλα που δάγκωνε τα κορίτσΧια. Ο Ντοκ στην αρχή έδειξε να ξινίζει τα μούτρα του, γιατί ο Ντοκ ήταν αγιάτρευτος φαν των Κούλτουρ Σοκ, και δεν εννοούσε να χάσει δευτερόλεπτο από το λάηβ. Αλλά, συνάμα, ήταν ψόφΧιος για χαβαλέ, και συνειδητοποίησε και την αναγκαιότητα της επιλογής και τη σοφία τού σχεδίου τού Νάσου.

Πράγματι, πώς τα κατάφερε αυτός ο δαιμόνιος ο Γιατρός (που χρωστούσε δΓυο μαθήματα, εδώ και αμέτρητα χρόνια, για να πάρει το Πτυχίο του, πτυχίο Γιατρού…) να φέρει κοντά τον δράκο και την ερεθιζμένη… αυτό ποτέ δεν το έμαθα. Τώρα πΧια, όλος ο λαός παρακολουθάει συναυλία, κι εγώ τσεκάρω το ντουέτο να πάρω μάτι τι θα συμβεί. ΠΧοιος θα επιτεθεί πρώτος;Οι Κούλτουρ Σοκ βρίσκονται στο ‘Τούτι Φρούτι’, παίζουν το τραγούδι αυτό, όταν και λαμβάνει χώρα το μοιραίο. Η τύπισσα, Μαρία θα την λέμε, όπως ένας γνωστόζ μου καλοκάγαθος μεσήλικας μάγειρας, έλεγε όλες τιζ νεαρές Μαρίες, η Μαρία το λοιπόν, αρχίζει να γλείφει τον λαιμό τού Δράκου, σαν να ήταν παγωτό γρανίτα! Εγώ κρατάω την ανάσα μου, και προσπαθώ να μην με πάρουν χαμπάρι οι υπόλοιποι της παρέας, αν και η Κωνσταντίνα με σκουντάει και μου κάνει νοήματα «τι τρέχει»… Τίποτα, τίποτα, Κωνσταντίνα, αλλά εμένα ο νουζ μου εκείει…

Ο δαγκωνιάρης, που στην αρχή, είχε σαστίσει, τώρα αφέθηκε να το απολαμβάνει, ώσπου η δικιά σου (μα βαλτή ήταν;) του πατάει ένα δάγκωμα στον λαιμό, που τον έκανε να πηδήξει! Το «ό» τού «Τζέ-λα-τό» τού αλλοπαρμένου Τζίνο στη σκηνή αναμίχτηκε με το «ωωωω…», του δαγκωμένου πΧια δαγκωνιάρη, που σφάδαζε από τον πόνο. Αν μη τι άλλο, η Μαρία είχε σφοδρές κάψες, άζβηστα γιαγκίνια… Κι ενώ έλεγα μέσα μου «κάτσε να δεις, εδώ θα γίνει μεγάλο πανηγύρι…», ο Δρακ (o biteman) αντιδρά απρόζμενα τρυφερά. Πρώτα, φιλάει τη Μαρία γλυκά, απαλά, στο μέτωπο. Κόκαλο η Μαρία. Μετά, ένα τοσοδένιο φιλούλι στα χειλάκια. Ύστερα, χειροφίλημα ο ιππότης… Έχω τραβηχτεί, δήθεν για να πάω προζ νερού μου, είμαι στην άκρη, σχεδόν έξω από το πλήθος, και δεν με γελάν τα μάτΧια μου, τα βλέπω όλα, είμαι πολύ κοντά τους. Η Μαρία… η Μαρία γλυκάθηκε τόσο, που άρχισε να τον πλακώνει σε κάτι βαθΧιά γλωσσόφιλα, που, αν ήμουν σκηνοθέτης και παραγωγός σε adult movies, θα έτρεχα με το συμβόλαιο στα χέρΓια, να μου υπογράψει. Ε, κι ο δικόζ μας δεν ήθελε πολύ να πάρει φωτΧιά, τον ανέβασε, ως φαίνεται, και το ‘God is Busy, May I Help You?’, και πήρε να χουφτώνει κανονικά την παρτνέρ του, χωρίζ να σταματά να την δαγκώνει ολούθε. Κι αυτή, που είχε τη φαεινή έμπνευση να φορέσει ένα φραμπαλεδΓιάρικο μίνι φόρεμα, ξεχνώντας από τη βΓιασύνη της το κάτω της εσώρουχο, μας έδειξε τη θηλυκότητά της, φόρα παρτίδα. Παγωτό η Φένια. «Καλέ! Τι κάνουν αυτοί, Σημάν;», μου λέει γελώντας. «Σουτ, Φε, μη μας πάρουν μυρουδΓιά…»… Η, δε, Δανάη, στον κόζμο της, χτυπούσε παλαμάκια στον Τζίνο…

Να μην μακρηγορώ, αν και αυτή είναι η σπεσΧιαλιτέ μου, ψάχνω τον τον Οδυσσέα και τον Αποστόλη, τους συναδέλφους από το ΡαδΓιόφωνο, που ξέρω ότι έχουν βιντεοκάμερες, αλλά πού να τουζ βρω τώρα μες στο παραλήρημα ασούμε; Κρίμα, γιατί θα είχαμε τις παράλληλες εκδηλώσεις τού Φεστιβάλ σε βίντεο… Κρίμα, γιατί κανείζ δεν θα μπορούσε να αμφιζβητήσει τούτη δω τη διήγησή μου, αποκαλώνταζ με «φαντασΧιόπληχτο» ή «μυθομανή».Ζουμπούλ στη σκηνή. Μεγάλο τραγούδι. Ευκαρία για αγκαλιές για το ζεύγος Μαρίας-Δράκου. Με επιδέξια σλάλομ ανάμεσα στο κοινό, οι κεραυνοβολημένοι από τα βέλη τού έρωτος την κοπανάν από τον περιφραγμένο χώρο τής συναυλίας. Αυτό δεν θέλω να το χάσω. Τους ακολουθώ κατά πόδας. Η Μαρία τρεκλίζει. Μα τι έχει πΧιει, ρε να πάρει η ευχή; Ο φραμπαλάς τού φουστανιού της αρμενίζει μια εδώ, μια εκεί, καθώς παραπατάει δεξΧιά, αριστερά. Αποπίσω κι εγώ. Σαν σκυλί που παίρνει το κατόπι το αφεντικό του. Ζουμπούλ ακόμα στη σκηνή. Τώρα, δΓιακρίνω ολοκάθαρα τη Μαρία αποπάνω του να τον φιλάει σαν τρελή, κι αυτός στο έδαφος, παραδομένος στον πόθο, σαν ζώο που σφαδάζει. Όπα! θα έχουμε πάρτι αξέχαστο. Όοουπα κι ο Τζίνο στη σκηνή! (Αυτό θα πει συντονιζμός). Τα βλέπω όλα. Μια κολόνα τήζ ΔΕΗ την ευγνωμονώ απέραντα που ρίχνει το ιλαρόν φως της τής Αγίαζ Δόξης… Ο μάγκας απλώνει τα χέρΓια του κάτω από το φόρεμά της, και θα ήταν ώρα να πέσει το ειδικό σηματάκι τού ακατάλληλου στο ραδΓιόφωνό μας, αν εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένα «γκραγκκκκ!» από τα εντόσθΧια τηζ Μαρίας δεν κατέστρεφε τη ρομαντζάδα. Η Μαρία ξαλάφρωσε ακριβώς (μωρέ μπράβο σημάδι!) μες στο στόμα τού παρτνέρ της, που αηδίασε τόσο πολύ, που αυτόματα άρχισε να ξερνάει το ξερατό τήζ Μαρίας. «Μα τι είχες φάει, ρε κορίτσι μου;» τον άκουσα να την ρωτάει λίγο μετά. «Θα πρέπει να με πείραξε μια κονσέρβα τόνου. Την κατέβασα σχεδόν αμάσητη», του απάντησε… Δεν άκουσα ποτέ αν του ζήτησε συγνώμη. Ε, να απολάμβανα και λίγη συναυλία. Τόσα χιλιόμετρα κάναμε για αυτούς τους Κούλτουρ Σοκ. Τους πληρώσαμε. Θα τουζ δούμε. Όπως στα εστΧιατόρΓια δεν αφήνουμε φαγητό πληρωμένο να πάει χαμένο.Στον γυριζμό, πεινάω σαν λύκος. Λυκοδίαιτος που λέω κι εγώ, σε περιπτώσεις τρελής όρεξης. «Νάσε, παίζει τίποτα φαγώσιμο;», λέω στον Νάσο που οδηγάει με προσοχή. «Μπα. Μόνο κάτι κονσέρβες Ρίο Μάρε… Να σταματήσω να σου τιζ δώσω; Τις έχω στο πορτμπαγκάζ.»

«Όχι, ρε Νάσε. Ευχαριστώ. Θα αντέξω μέχρι το σπίτι…».ξαφνικός πόνος στο δεξί βυζομέρι;τι ώρα τελειώνει η βάρδΓια σου, δημήτρη; λέω να το ψειρίσουμε κανά τρίωρο ακόμα...νάσος και σημάν χαβαλεδΓιάζουμε. ευτυχώς, ο δημήτρης κρατάει τις ισορροπίες, και δουλεύει.δυο κοντρολοφρίκουλες, μπάστακες πάνω από το κεφάλι ενός πολύυυ υπομονετικού ανδρός...