ΕΝΑ ΝΕΟ ΦΡΟΥΤΟ φυτρώνει στον εκπομπικό μπαχτσέ των δΓιαμαντΓιών. Μου κατέβηκε, μόνο του έγινε, τουλάχιστον στην αρχή, να γράφω ιστορίες, έχοντας κατά νου ότι θα τις παίξω (δΓιαβάσω) δραματοποιημένες στο μικρόφωνο της εκπομπής. Έτσι, ξεκίνησε το προτζεκτάκι τής συγγραφής short stories (ανάμεσα 4 με 5 λεπτά τής ώρας), οι οποίες θα προηχογραφούνται και το ηχογραφημένο απόσπαζμα θα βγαίνει στον αέρα κατά κανόνα μεσάνυχτα Δευτέρας. Μεσάνυχτα και πέντε πρώτα λεπτά Δευτέρας, αν τέλουμε να είμαστε ακριβείς. Έτσι κάπως δημιουργήθηκε και το http://www.simandiras.blogspot.com, οίκος ιντερνετικός και αποθήκη των εν λόγω ιστοριών, με το σκεπτικό ότι οριζμένοι θα ήθελαν να ακούν την ιστορία στο ράδΓιο, αλλά και να την συνοδεύουν με την ανάγνωση του αντίστοιχου γραπτού κειμένου ανά πάσα στιγμή. Το μέλλον και η πορεία των ιστοριών ετούτων, όπως και το περΓιεχόμενο τού νέου μπλογκ παραμένει ρευστό. Για την ώρα, η ιστορία τού μεσονυχτΧιού Δευτέρας19τούΜάη08 περιλαμβάνει τη guestασΧιά τής συναδελφίνας, Μαρίας Βασιλει-άδου (έτσι θέλει αν την προφέρουμε), και λέγεται ΘάνατοςστηΦλωρεντία. (αναγνώστης: άι γαμήσου, κι εσύ κι ο Δάντης σου)
Γιάννης Γεωρ. Σημαντήρας
στη φωτό η Σάντα Μαρία ντελ ΦΧιόρε, κρυφή πρωταγωνίστρω τού δΓιηγήματος ΘάνατοςστηΦλωρεντία (soon to be published οn www.simandiras.blogspot.com)
ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ! Περί Steve Wynn η χαριτολογία. Η οξεία stevewynnίτιδα, από την οποία έπασχαν τα ‘διαμάντια’ κατά τη διάρκεια του Μάρτη, συνεχίστηκε και τον Απρίλη. Και κορυφώθηκε με τη μετάδοση ολόκληρης της συναυλίας τού Steve Wynn, η οποία δόθηκε στη Θεσσαλονίκη, το Σάββατο 22 Μαρτίου 2008. Η συναυλία τού Wynn, ηχογραφημένη ειδικά (και μόνο) για τα ‘διαμάντια’, μεταδόθηκε σε δύο βράδια. Το βράδυ τής Τετάρτης, 09 Απριλίου και το βράδυ τής Πέμπτης, 10 Απριλίου. Κι όχι μόνο αυτό. Χάρη σε μια ιδέα, που συνέλαβε, χρηματοδότησε και υλοποίησε ο καλός φίλος μας, Σταμάτης Σκούπλιος, χαρίσαμε δύο φλασάκια (USB stick) σε ισάριθμους συνακροατές μας, τα οποία περιείχαν το live τού Wynn. Ηλεκτρονικά φυλαχτά αναμνήσεων. Ψηφιακή μνήμη γεμάτη από μνήμες. Μες στον Μάη, αναμένεται να προσφέρουμε, μέσω των ‘διαμαντιών’, τη συναυλία και σε διπλό cd, σε (περιο)ρισμένα αντίτυπα. O ίδιος ο Steve emailίζει από τις ΗΠ: “Got the cds... very cool! Thanks for sending them. I was really happy with the show and surprised at how long it was. I thought I played really short that night”.
Νωρίτερα,βράδυ Τρίτης, 08 Απριλίου, ο Αντώνης Λιβιεράτος των Dr. Atomik, έδωσε ρεσιτάλ ευγλωττίας, από το τηλέφωνο στα ‘διαμάντια’, λίγο πριν το ρεσιτάλ (το πρώτο στη Θεσσαλονίκη) των Dr. Atomik, στο ‘Residents’, την Κυριακή, 13 Απριλίου 2008 (από όπου και oι φωτογραφίες, του Νάσου, πΧοιου άλλου;). Ήταν η δεύτερη συνέντευξη του Λιβιεράτου στα ‘διαμάντια’, η οποία και εδραίωσε τη θέση του στο πάνελ των αγαπημένων μας Ελλήνων μουσικών. Αλλά και συνομιλητών.
Wynn από τη μια, Λιβιεράτος απ’ την άλλη: έχουμε κι εμείς τις καθεστωτικές φιγούρες μας. Τους δικούς μας «δεινόσαυρους». Ε, να μη λουστούμε ό,τι κοροϊδεύουμε;
5φωτογραφίες (από το λάηβ τού Κώστα στον 95,8 στα δΓιαμάντΓια) και φωτο/βιντεο επιλογές: Νάσος Αβδαρμάνης
6ηχητική επεξεργασία βίντεο/ντουμπλάριζμα με τον κονσολικό ήχο: Οδυσσέας Ράπαντας
Όπως αρκετά άλλα στην εκπομπή, έτσι και η λάηβ συνέντευξη του Κώστα Βοζίκη στα διαμάντΓια, με το ραδΓιοφωνικό session, αλλά και η έγγραφη, η οποία παρουσΧιάζεται εδώ σε δύο μέρη, ξεκίνησαν ως κόνσεπτ τού Μούχλα. Ο Μουχ έχει μια μοναδική ικανότητα να μπριζώνει ανθρώπους. Έτσι, έβαλε στο κόλπο τον Ζπάη, εμένα και τον Βοζί. Μετά, εγώ αγγάρεψα τον Νάσο για φωτό. Ο, δε, Οδυσσέας προσφέρθηκε μόνος του να στρώσει το βιντεάκι. Υπερπαραγωγή!
Έχεις καταφέρει να αναπτύξεις μία μέθοδο, έναν τρόπο για να γράφεις στίχους; Τι είναι αυτό που σε ωθεί να ξεκινήσεις, όταν η έμπνευση απουσιάζει;Δεν υπάρχει συγκεκριμένη μεθοδολογία. Νομίζω. Έχω ένα τετράδιο, όπου σημειώνω σκέψεις. Όταν είναι να γράψω, το έχω από δίπλα. Αυτό είναι όλο. Κάποια βγαίνουν εύκολα, κάποια λιγάκι σε ταλαιπωρούν. Ναι, δεν υπάρχει κανόνας ή μεθοδολογία.
Υπάρχουν συνθέσεις σου, που ξεκίνησαν με αφορμή να αιχμαλωτίσεις συναισθήματα που ένιωσες βλέποντας μια ταινία ή ακούγοντας τη μουσική που συνέθεσε κάποιος άλλος;Όχι πια. Οι ήχοι μου πλέον είναι προϊόν περισσότερο σκέψης, παρά ενστίκτου. Το να αποτυπώνεις ένα συναίσθημά σου είναι εύκολη τροφή. Μια κατάσταση μέθης που θέλεις να αποτυπώσεις, ίσως και να γνωστοποιήσεις στο φανταστικό κοινό σου. Η αλήθεια στη δημιουργία, νομίζω, βρίσκεται, όταν νηφάλια προσεγγίζεις τα μυστήρια του κόσμου και του ανθρώπινου πνεύματος από τη μια, και φυσικά τον θαυμαστό κόσμο του ήχου από την άλλη. Αυτό που αναφέρετε ως παράδειγμα, είναι μια πολύ εγωκεντρική θεώρηση, νομίζω. Το να θέλεις να πάρεις αυτό που σου δόθηκε και να το επιστρέψεις ΕΣΥ πάλι, προσπαθώντας να κάνεις τον δέκτη να το νιώσει. Είναι προτιμότερο να αφεθείς στο συναίσθημα που έχεις εκείνη τη στιγμή, παρά να αφεθείς στη μεγαλομανία της δημιουργίας για ακόμη μια φορά. Είσαι χαρούμενος όταν, μετά την πίεση της ολοκλήρωσης ενός τραγουδιού, αντικρίζεις το τελικό αποτέλεσμα ή οι αμφιβολίες ότι το ουράνιο τόξο μετά τη βροχή (αν βροχή θεωρήσουμε τη συνολική διαδικασία) δεν είναι όπως ακριβώς το ήθελες σε αναγκάζουν να συνεχίσεις την επεξεργασία του;Κάθε τραγούδι τελειώνει, όταν δεν υπάρχει δείγμα αμφιβολίας. Είναι διαδικασία μηνών. Μην ξεχνάτε ότι είμαι και ηχολήπτης. Μπορώ να δουλεύω τα κομμάτια, χωρίς να πρέπει να σκέφτομαι ώρες στούντιο και λογαριασμούς. Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος, στον οποίο επιλέγεις να τηλεφωνήσεις ή τον οποίο σπεύδεις να συναντήσεις, για να του ανακοινώσεις ότι μόλις δημιούργησες ένα κομμάτι; Και πόσο βαρύνουσα σημασία έχει η άποψή του; Οι συγκάτοικοί μου. Θέλουν-δε θέλουν, τα ακούνε πρώτες. Το γεγονός ότι το ‘Armed angels, frustrated youth, the art of self deceit and music industry’ απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές σε γέμισε με ευθύνες και άγχος για το επόμενο βήμα σου;Το ‘Armed Angels’ ήταν κατά τη γνώμη μου ένας καλός δίσκος με κάποιες μέτριες στιγμές και ίσως και μια δυο κακές. Δεν ήταν και πολύ ψηλά ο πήχης. Το ‘Ηe & She’ δεν συγκρίνεται με το cd που έκανα από θυμό στα 21. Είναι κλάσεις ανώτερο. Το ξέρω εγώ, φτάνει, οι κριτικές δεν έχουν καμία σημασία πια. Μπορεί κάποτε να είχανε· τώρα δε με ενδιαφέρουν καθόλου. Σε ποιο βαθμό είσαι ικανοποιημένος με την προβολή του δίσκου από το ραδιόφωνο και από το Διαδίκτυο;Ο δίσκος μου δεν προβάλλεται από το ραδιόφωνο. Πλην κανά δυο εξαιρέσεων. Υπάρχει προβολή από το Διαδίκτυο; Πώς; Δεν το κατάλαβα μάλλον αυτό. Από τα web μουσικά site εννοείτε μάλλον, ε; Δεν έχω παράπονο. Δείξανε ενδιαφέρον, με ουκ ολίγες αναφορές.
Ποια θα ήταν η ιδανική συναισθηματική κατάσταση για να ακούσει κάποιος το ‘He & she, angry enough to keep loving in the Dark Ages’; Χμμμμ... Δηλαδή κάτι του στιλ, σκεπτόμενοι ότι ο δίσκος είναι ερωτικός, αν πρέπει να το βάλεις να παίξει μετά τον χωρισμό; Καλύτερα όχι. Δεν ξέρεις τι μπορεί να προκαλέσει. Ας πούμε κάποιος θα έμπαινε στον ρόλο του ‘He’, και θα ζητούσε από τη Ζοζεφίνα του να τον στραγγαλίσει. Για φαντάσου. Και η Ζοζεφίνα τι φταίει η καημένη; Είναι αθώα. Βέβαια, εν έτει 2008 όλοι είναι αθώοι, παρόλο που, αν θέλετε την άποψή μου, η Ιστορία, σε περίπτωση που υπάρχει τέτοια μετά από 100 χρόνια ας πούμε, θα έχει διαφορετική άποψη περί αθωότητος in the Dark Ages. Πώς προέκυψε η συναυλία στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (31 Οκτωβρίου 2007), η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της έκθεσης των αποφοίτων της Σχολής Καλών Τεχνών; Θα συνέθετες μουσική για το θέατρο ή τον κινηματογράφο; Ποια η σχέση σου με αυτές τις δύο μορφές τέχνης;Στην ουσία, μας φωνάξανε από το προεδρείο της Καλών Τεχνών να συμμετάσχουμε στα εγκαίνια της έκθεσης των αποφοίτων. Καμία επαφή με τους του Μουσείου και με την τέχνη γενικότερα. Σχέση με θέατρο, κινηματογράφο καμία επίσης. Παρεξήγηση. Είμαι άσχετος. Μου αρέσει και παρακολουθώ σύγχρονο ιαπωνικό κινηματογράφο. Ως εκεί. Από θέατρο δε σκαμπάζω. Δεν καταλαβαίνω τι είναι καλό και τι όχι. Δυσκολεύομαι στην κρίση, ενώ για κάποιους είναι τόσο εύκολο. Ε, ναι, αυτά που γράφω πλέον, μόνο για θέατρο και κινηματογράφο είναι.
Το ‘He & She, angry enough to keep loving in the Dark Ages’ μοιάζει με μουσική επένδυση θεατρικής παράστασης, ταινίας ή ίσως όπερας. Ανασύροντας από τα συρτάρια του μυαλού σου εικόνες, θα μπορούσες να μας περιγράψεις πώς φαντάζεσαι τους δύο βασικούς χαρακτήρες (He & She);Υπάρχουν τέσσερις βασικοί ρόλοι στο ‘Ηe &She…’: He: Αυτός που αγαπάει, που αγαπιέται. She: Αυτή που αγαπιέται, που αγαπάει. The Pixy: Το Στοιχειό. Ο παρατηρητής. Τους νουθετεί. Μιλάει με το στόμα των ηρώων, αποκαλύπτοντας αυτά που δεν μπορούν να παραδεχθούν. Αλλά και βλέπει κάποιες αλήθειες, χμμμμ, θέλει να τους βοηθήσει. Τους λυπάται τους καημένους. Αλλά ποιος δε θα τους λυπόταν! Είναι τόσο τραγικά ερωτευμένοι, για φανταστείτε. Πόσο εκτός εποχής φαντάζουν. Να σας πω την αλήθεια δεν τον καταλαβαίνω. Πάρα πολλές φορές, αυτά που λέει δεν βγάζουν νόημα. The Frustrated Poets Choir: Η Χορωδία των Απογοητευμένων Ποιητών. Η κοινή λογική-γνώμη (Υπάρχει τελικά τέτοιο πράμα;). Είρωνες. Μηδενιστές. Ο διαχωρισμός, βέβαια, δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρος. Προσπάθησα πάρα πολύ να καταλάβω ποιος λέει τι, και τι υποκινεί τις λέξεις να βγαίνουν από το στόμα. Επί σειρά μηνών, είχα καρφώσει στους τοίχους του δωματίου μου όλες τις λέξεις προσπαθώντας να καταλάβω. Νομίζω ότι κατάλαβα αρκετά. Απλά δεν τους αντέχω. Όλη αυτή η ιστορία είναι κάπως αβάσταχτη. Και δεν μπορείς να το πάρεις ελαφρώς το θέμα. Όλη η γαλήνη που υπάρχει στο ‘He & She…’, υπάρχει μόνο και μόνο για να αδειάζει ό,τι μαζεύεται από τα προηγούμενα. Όπως βλέπετε, μιλάω με δυο λέξεις για Αυτόν και Αυτήν, ενώ αφιερώνω τόσες για όσους μιλάνε για αυτούς. Μην παρεξηγήσετε τη στάση μου. Εγώ τους αγαπάω και τους δύο. Αγαπάω την αγάπη τους. Άκουσα όσα είχανε να πούνε όχι λίγες φορές κλαίγοντας. Φυσικά και τους μισώ για αυτό, ίσως το ίδιο με όσο τους αγαπώ. Με μια αγάπη όχι άυλη όπως είναι αυτός, όπως είναι και αυτή. Αποκυήματα της φαντασίας καθώς είναι. Με μια αγάπη με δέρμα και πνοή. Γιατί εγώ είμαι δέρμα και πνοή. Αλλά η γλώσσα μου τώρα είναι δεμένη, πρέπει να τους αφήσω εκεί που βρίσκονται ευτυχισμένοι, στην τέλεια κρυψώνα τους, μέσα σε ένα ηφαίστειο, εκεί που κανένας ποτέ δεν θα βρει το DNA τους, να φτιάξει άψυχους κλώνους, δύο ανδρείκελα, για να χλευάσει την τέλεια αγάπη τους. Νικήσανε. Απίστευτο μου φαίνεται. Εγώ τους είχα ξεγραμμένους από την πρώτη στιγμή. Τους μισώ. Το 2L8 Theatre θα έχει συμμετοχή σε αυτό το νέο project; To 2L8 Theatre δεν υπάρχει παρά μοναχά στη μνήμη 200 περίπου ανθρώπων, που είδαν το ‘Miles to go Before I Sleep’ πριν από μερικά χρόνια. Εκτός και αν...; Σε προηγούμενες συνεντεύξεις, είχες σχολιάσει το πόσο επίπονη ήταν η προσπάθεια που απαιτήθηκε για να κυκλοφορήσει το πρώτο cd. Έχει αλλάξει αυτό;Α χα χα. Έτσι είχα πει; Τι τεμπέλης που ήμουνα! Δεν υπάρχει σύγκριση. Ο πρώτος δίσκος ήτανε χαβαλές. Το ‘He & She…’ ήταν, πώς να το πω, η έξαρση της αυτοκαταστροφικής μου μανίας. Αυτή τη φορά κόντεψε να με καταστρέψει τελείως. Τρόμαξα. Ναι, σε κάποια φάση
τρόμαξα πολύ. Το κατάλαβα την άνοιξη ότι αυτό το cd δεν μπορούσα να το κάνω, ήταν αδύνατο. Έχοντας ηχογραφήσει το μεγαλύτερο μέρος, ήμουν αντιμέτωπος με projects με περισσότερα από 100 κανάλια για editing, mixing και ποστ παραγωγή. Ήμουνα σίγουρος. Ήταν μάταιο. Και όμως, δε χρειάστηκε παρά να πετάξω 3 ακόμη μήνες από τη ζωή μου. Ό,τι χειρότερο. Ποτέ ξανά έτσι. Τον Σεπτέμβρη ήταν έτοιμο. (Τώρα έχουμε Μάρτιο). Για φαντάσου. Αυτό ήταν, το έκανα. Με μία και μοναδική σκέψη για ώθηση, πιστέψτε με. Ότι είναι ό,τι καλύτερο θα κάνω ποτέ στη ζωή μου.
Σε ποιο λόγο οφείλεται η καθυστέρηση των τελευταίων μηνών; Στο γεγονός ότι είμαι φτωχός. Τα λεφτά αγοράζουν και χρόνο. Δεν έχω να αγοράσω. Μετά την πανέξυπνη απόφαση να κάνω αυτό το cd χωρίς καμία βοήθεια, χωρίς label να στηρίζει, τι να περιμένει κανείς; Ε, ίσως κάποια στιγμή βγει. Εγώ, πάντως, το τελείωσα, σε λίγο καιρό θα σας το κάνω δώρο, φίλοι μου.Υπάρχει αμηχανία πριν από κάθε εμφάνισή σας στην σκηνή; Αν ναι, πώς πετυχαίνετε να την καταπολεμήσετε;Θυμήθηκα τον Ανεστόπουλο από τα Διάφανα Κρίνα να με ρωτάει -πριν από 8 χρόνια νομίζω- αυτήν την ερώτηση στα καμαρίνια πριν από το live, παίζαμε τότε μαζί τους εμείς -οι Private Lies-, του είχε κάνει εντύπωση που ήμουν τόσο ήρεμος. Όχι, είχα απαντήσει. Τι φαντασμένο παιδί πρέπει να ήμουνα! Ακόμη φαντασμένος είμαι μάλλον. Όχι και πάλι, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου πάνω σε μια σκηνή είμαι, έχοντας να αντιμετωπίσω πολύ πιο δύσκολο κοινό συνήθως. Συνηθίζεις. Στη μουσική υπάρχει τόση υποκρισία, με λίγη τόσο δα αλήθεια θα κερδίσεις αυτούς που αγαπάνε την αλήθεια. Για τους άλλους ποιος νοιάζεται; Τι σόι άνθρωπος θέλει να κερδίζει τους πάντες; Με ρώτησες πριν για τους στίχους. Θυμήθηκα μια συνάντηση από τις πρώτες, για να γράψουμε στίχους με τον μπασίστα για τους Private Lies. Ή μάλλον εγώ τους έγραφα μόνο, και ήταν πολύ χάλια. Πίστευα ότι θα πρέπει να έχουν ομοιοκαταληξία. Κάπου είχα δει ένα τετράδιο από εκείνη την εποχή. Λέτε να το ’χω ακόμα; Πού όμως; Δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως, το παρελθόν δεν υπάρχει.
Τι μπορεί να συμβολίζει ένας κλόουν, ειδικά όταν βρίσκεται στη σκηνή των 2L8;Είναι ερώτηση παγίδα; Δε γνωρίζω από συμβολισμούς και ποιητικούς όρους. Ελπίζω να μη σας απογοητεύω. Εγώ δεν είμαι τίποτα παραπάνω από έναν κλόουν... Πώς συνηθίζετε να περνάτε το χρόνο σας μετά το τέλος ενός live; Συνδέεσαι με φιλικές σχέσεις με τα υπόλοιπα μέλη; Αναλόγως το πόσο χάλια πήγε το live. Αυτό το «μέλη» δεν ξέρεις ότι περιλαμβάνει σχεδόν 20-30 διαφορετικές προσωπικότητες, περίπου τόσοι είναι όσοι περάσανε από το 2L8 πράμα, αλλιώς δε θα ’κανες αυτήν την ερώτηση. Με τους 2L8 συνδέθηκα και συνεχίζω να συνδέομαι με ιδιαίτερο τρόπο με πολλούς ανθρώπους.Λαμβάνοντας υπόψιν τις αλλαγές στη σύνθεση του συγκροτήματος και κατά συνέπεια τη δυσκολία να πραγματοποιούνται πρόβες σε τακτική βάση, υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι απαισιοδοξία; Γιατί άραγε συμβαίνουν τόσο συχνά; Μήπως είναι θέμα δυστροπίας και αδυναμίας σου να συνεργαστείς αρμονικά και αποτελεσματικά με άλλους; Ε ναι, όταν έχεις επενδύσει μερικούς μήνες από τη ζωή σου για να μάθεις σε κάποιον τα κομμάτια, να ασχοληθείς με τον εξοπλισμό του, να τον εντάξεις με όποιες δυσκολίες κάθε περίπτωσης στο σχήμα, όταν πρέπει να φύγει, ένα νοητό κοντέρ μηδενίζει και πρέπει να γράφει από την αρχή ώρες, αφού βέβαια βρεθεί κάποιος. Είμαι απελπιστικά δεκτικός και υπομονετικός. Και σε ρωτάω: πού θα βρούνε άλλον να μοιράζει καραμέλες μετά από κάθε πρόβα, και να μην αναφέρω το γλειφιτζούρι μετά τα λάιβ, και extra super bonus δωράκια για όποιο παιδάκι έπαιξε καλά, και φυσικά όλα τα παιδάκια παίξανε καλά, και παίρνουν όλοι δώρο, λες και δεν άκουσα εκείνα τα φαλτσάκια ή πίστεψα τον Δημητράκη στα ντραμς, που λέει ότι έχασε το ρυθμό, επειδή φτερνίστηκε! Αλλά... Κάτσε να σκεφτώ λόγους. Βασικό είναι ότι δε μου αρέσει η εξουσία. Πιστεύω στην αμοιβαία κατανόηση, έτσι, όταν κάποιος κάνει του κεφαλιού του θέλοντας να πατήσει πάνω μου, καταλαβαίνω ότι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε. Για μένα το να επιβληθώ σε κάποιον με εξουσία του στιλ «θα κάνεις ό,τι σου λέω εγώ» είναι κάτι το αδύνατο. Επίσης, αποχωρούν, επειδή δεν έχουν πια χρόνο. Επειδή απογοητεύονται από εξευτελιστικές καταστάσεις που έχουμε αντιμετωπίσει σε λάιβ, από το πώς αντιμετωπίζεται η προσπάθειά τους. Επειδή καίγονται από τα πολλά ναρκωτικά και το αλκοόλ, και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα πια. Επειδή πάνε στρατό. Τέλος, υπάρχει και η αποχώρηση-το μυστήριο του σύμπαντος, όπου κανένας δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο φεύγει αυτός που φεύγει. Λογικές οι αποχωρήσεις, δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να προσφέρω σε όλα τα παιδιά που έρχονται αρωγοί. Πολλοί έρχονται με τόσο καλή θέληση και αγνές προθέσεις. Πώς να μην απογοητευτούν; Με τόση χυδαιότητα. Νιώθω και κάποιες τύψεις σε κάποιες φάσεις που τους έμπλεξα σε αυτή την αρρωστημένη φάση του να παίζεις μουσική σε μια χώρα, όπου η μουσική αναζήτηση έχει πεθάνει, και οι άνθρωποι που κινούν την μπίζνα (ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη), είναι στην καλύτερη περίπτωση αστείοι.
Πώς επιλέγεις να αξιοποιείς τον ελεύθερο χρόνο σου; Τι σε ευχαριστεί, τι σε χαλαρώνει; Πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο που να βρίσκει κανένα ενδιαφέρον στο τι κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Μέχρι προσφάτως, δεν είχα καθόλου, και τώρα που έχω, τον αξιοποιώ άσχημα. Βελτιώνομαι κάπως, αλλά θέλω δουλειά ακόμα. Ποια είναι η πιο πρόσφατη συναυλία που παρακολούθησες και ποιες οι εντυπώσεις σου; Του Manyfingers στο Ξυλουργείο. Έχω την εντύπωση ότι η κιθάρα μου, καθώς του την δάνεισα για να παίξει, του πήγαινε. Φοβερή εντύπωση μου έκανε η πόκετ τρομπέτα του, πολύ όμορφη, και ο ηχολήπτης που ανέβηκε στη σκηνή, και τον έκοψε στο κομμάτι που την χρησιμοποίησε, γιατί κατά τη γνώμη του παραμόρφωνε πολύ. Εκείνη τη στιγμή, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω μέχρι και σήμερα το γιατί, κάτι μέσα μου ψιθύρισε: Live your myth in Greece. Μου ’χει κάνει κακό η καμπάνια του Υπουργείου Τουρισμού.
Αν είχες τη δυνατότητα να επιλέξεις έναν καλλιτέχνη για να συμμετάσχει στο δίσκο σου, ποιος θα ήταν αυτός, και γιατί; Έχω 14 συνεργάτες σε αυτό το cd. Τι άλλο να ζητήσω πια; Έχω τους καλύτερους, κανά 2 θεσούλες δεν μου ’χουν κάτσει. Σκέφτομαι και τις τρομπέτες τώρα τελευταία. Προσπαθούμε να πείσουμε και τον πιανίστα να γυρίσει από την Ολλανδία. Ελάτε, κ. Φωτιάδη, έχουμε πιάνα να γράψουμε. Σας αγαπάμε!
Τέλος, ποιες είναι οι φιλοδοξίες σου για το ‘He & she, angry enough to keep loving in the Dark Ages’; Ποια τα όνειρα που ελπίζεις να συναντήσουν την ευτυχία; Πάντα τα δύσκολα για το τέλος. Τι μου λέτε τώρα για όνειρα; Τι περιμένετε να απαντήσω; Είμαι 20 βάλε διαφορετικές φωνές στους Frustrated Poets Choir. Τι να ’χω να πω; 20 απαντήσεις, η μία χειρότερη από την άλλη. Όχι, όχι, όλα καλά. Δεν περιμένω τίποτα. Ό,τι γίνει θα γίνει. Εκτός και αν δεν γίνει τίποτα. Μουαχαχά. Και έτσι ευχάριστα τελειώνει η ετήσια ανασκόπηση με τους εξαίρετους κ. κ. Μουχλαλούλουδες, Ζπάιντερμεν και Σημαντήρηδες! Γιούπι! Πότε τελειώνει αυτός ο χειμώνας; Άντε. Άντε. Σπρώξτε και σεις λίγο ρε παιδιά... (Μέχρι να στείλω τις απαντήσεις πέρασε!)
Ο Βοζίκης είναι γεννημένος με το χάριζμα (ή το έχει καλλιεργήσει ή και τα δΓυο μαζί) να μιλάει σοφά, όχι δοκησίσοφα. Οι απαντήσεις του (γόνιμη ανάπτυξη συλλογιζμών και παρουσίαση προβληματιζμών, πίσω από την πέτσα ενός λόγου λαϊκά και ντόμπρα και άμεσα δΓιατυπωμένου) αποκαλύπτουν έναν (συν)ομιλητή, που έχει την τάση να εκφράζεται με τα δικά του, ορίτζιναλ αποφθέγματα (ασούμε: «Τι σόι άνθρωπος θέλει να κερδίζει τους πάντες;»). Προς στιγμήν, είπα να μεγαλώσω τα σημεία των απαντήσεών του, τα οποία φώναζαν να γίνουν τιτλάκια. Μετά, εγκατέλειψα το σχέδιο. Αυτά είναι πρακτικές Rolling Stone και άλλων μεγαλοαστικών δημοσΧιογραφικών τραστ, σκέφτηκα. Όχι πως αποκλείω να τον δούμε κάποτε στο Rolling Stone. Τι δΓιάλο, μια χαρά αγγλικά μιλάει.
Αν δεν κρασάρουν τα μηχανήματά μας στον Σταθμό. Αν δεν μου κλέψουν τα σχετικά cd. Aν δεν πεθάνω. Αν δεν αρρωστήσω βαρΓιά. Και -πρωτίστως- αν θέλει ο Θεός. Τότε θα μεταδώσουμε (σχεδόν ολόκληρη, παρά κάτι ψιλά) τη συναυλία τού Steve Wynn (και του Robert Lloyd) στη Θεσσαλονίκη (Σάββατο 22 Μαρτίου 08), σε ντύο συνέχειες. Στην εκπομπή τού βραδΓιού τής Τετάρτης 09 και στην εκπομπή τής Πέμπτης 10 Απριλίου 2008. Τι λε, ρε παιδάκι μου! Μιλάαμεεε, και γαμώ τις επιτυχίες. Aλλά φωτογραφίες σαν κι αυτή τού Νάσου, από το εν λόγω γκιγκ, δεν θα μπορέσουμε να βγάλουμε. Ποτέ. Δυστυχώς.
ΕΝΑ ΝΕΟ ΦΡΟΥΤΟ φυτρώνει στον εκπομπικό μπαχτσέ των δΓιαμαντΓιών. Μου κατέβηκε, μόνο του έγινε, τουλάχιστον στην αρχή, να γράφω ιστορίες, έχοντας κατά νου ότι θα τις παίξω (δΓιαβάσω) δραματοποιημένες στο μικρόφωνο της εκπομπής. Έτσι, ξεκίνησε το προτζεκτάκι τής συγγραφής short stories (ανάμεσα 4 με 5 λεπτά τής ώρας), οι οποίες θα προηχογραφούνται και το ηχογραφημένο απόσπαζμα θα βγαίνει στον αέρα κατά κανόνα μεσάνυχτα Δευτέρας. Μεσάνυχτα και πέντε πρώτα λεπτά Δευτέρας, αν τέλουμε να είμαστε ακριβείς. Έτσι κάπως δημιουργήθηκε και το http://www.simandiras.blogspot.com, οίκος ιντερνετικός και αποθήκη των εν λόγω ιστοριών, με το σκεπτικό ότι οριζμένοι θα ήθελαν να ακούν την ιστορία στο ράδΓιο, αλλά και να την συνοδεύουν με την ανάγνωση του αντίστοιχου γραπτού κειμένου ανά πάσα στιγμή.
