η χτεσινή πρώτη ατάκα

ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ να σου κολλήσει έναζ δίσκος! Και σε μένα κόλλησε το ‘Dragstrip Queen’ των Green Goblins, από την Κατερίνη, από το οποίο δΓιαλέξαμε για αρχή των σημερινών ‘δΓιαμαντΓιών’ τη δΓιασκευίτσιους τού ‘Chinese Rock’.
Βέβαια, εδώ αισθάνομαι την ανάγκη να συμπληρώσω ότι, για τη δική μου θεώρηση του κόζμου, είναι όχι μόνο υγιές, αλλά επιβεβλημένο να σου κολλάνε δίσκοι. Το ανθυγιεινό είναι σου κολλάνε ιδέες. Το επικίνδυνο είναι να σου κολλάνε πρόσωπα. Και ο πΧιο απειλητικός συνδΓυαζμός είναι να σου μπουν ιδέες, και, την ίδΓια εποχή, να φας κι ένα κόλλημα με πρόσωπα, κοινώς να ερωτευτείς. Άλλωστε και ο έρως, ο συναισθηματικός έρως, δεν είναι παρά μια έμμονη ιδέα, η οποία, άπαξ και σου φυτρώσει στο κρανίο, δεν ξεριζώνεται παρά μόνο με λυσσαλέα και πειζματώδη προσπάθΧεια. Γιατί και για να ξε-ρωτευτείς, να απεξαρτηθείς από το πρόσωπο, στο οποίο είσαι εθιζμένος, χρειάζεται βούληση. Βούληση και δουλειά. Όλα δουλειά θέλουν.
Μετά από αυτήν την εισαγωγή, θα τονίσω για πολλοστή φορά μια πίστη μου, την οποία έχω μετατρέψει σε ιδεολογικό πανό μου, ότι δηλαδήςςς «δεν υπάρχει βαρύτερη και πΧιο δύσκολα θεραπεύσιμη ψυχική νόσος από τον παθολογικό έρωτα». Με όλα αυτά δεν είναι, βέβαια, υποχρεωμένος να συμφωνεί ο Οδυσσέας Ράπαντας από την κονσόλα, όπως επίσης κανείς άλλος, από τους τρισεκατομμύρΓια ερωτευμένους ή όχι ερωτευμένους, που μας τιμούν με την προσοχή τους, είτε από τους 95,8FM είτε από τους 1179AM είτε από το webικό ert3.gr. . .

AUDIO:
29.11.07 diamonds, The Opening Scene

ΓΣ

bad afro records

Bad Afro Records is a label known to many, and well-worth checking out. Based in Denmark, it focuses on scandinavian rockNroll. With a roster ranging from The Flaming Sideburns to 22 Pistepirkko, it is clear that Bad Afro absolutely fits our radio playlist. Lars from Bad Afro has been generous and kind to us, having shipped some of the newest goodies of the company. We have already started giving them airtime... Yesterday night, Back To The Grave, the must-get compilation of The Flaming Sideburns traveled through 95,8FM, 1179 plus www.ert3.gr to our ears. Check da mighty catalog of Bad Afro, and enjoy the show.

John

(link to Bad Afro has also been added to the sidebar -- RECOMMENDED LABELS)

Είναι ένας δρόμος που δε βγάζει πουθενά, μα τοv διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη...

τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ στην ΥΔΡΟΓΕΙΟ, Σάββατο24Νοε07

γράφει ο εργολάβο-ανταποκρινής, Μουχλαλούλουδας, αποκλειστικά για την μπλογκάρα μας

φωτο-γράφουν: haxou, Moυχ, freerider

ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ στη γεμάτη με κόσμο Υδρόγειο. Τα Διάφανα Κρίνα στη σκηνή, τα αστέρια λαμπυρίζουν εντονότερα από ποτέ, και το φεγγάρι φοράει τα μεταξωτά του για περισσότερο από δυόμιση ώρες. Απρόσμενος έρωτας! Με την πρώτη επαφή κατάφεραν να αποσπάσουν τις κλειδαριές, και να ανοίξουν τις πόρτες της καρδιάς μας (το ‘Στην κόλαση βαθιά’, με την κιθαριστική του ένταση, τα θορυβώδη drums και τον Θάνο Ανεστόπουλο να ουρλιάζει στο φινάλε, μου θύμισαν Isis!). Λεηλάτησαν τα δάκρυά μας, και μας υπενθύμισαν ότι μετά την απελπισία μπορούμε να συγκλονιστούμε ξανά. Ό,τι αρχίσαμε σαν ξένοι το συνεχίσαμε ως γνωστοί (με το ‘Ζωή σαν τη δικιά μου’). Η στιχουργική και συνθετική μαεστρία και στα νέα τους τραγούδια (πλούσια σε ηχητικές εναλλαγές) είχε ως αποτέλεσμα να μην αργήσουν να βρουν θέση στις πιο εξαίσιες μνήμες μας. Στο πρώτο μισό έλυσαν τις ρόδες μας, και μας παρέσυραν (κυρίως) σε χείμαρρους φρέσκιας αγαλλίασης. Στη συνέχεια, περιπλανηθήκαμε στην ενδοχώρα τους, και συναντήσαμε γνώριμες μελωδίες για την αγάπη, τον έρωτα, την απώλεια, το θάνατο, τη θλίψη. Μελωδίες για το κάθε τι που δίνει στη ζωή μια απόκοσμη ομορφιά. Πιο απλά, τα άδεια μας ποτήρια γεμίσαν με έξοχες μουσικές [αν και ευχόμουν να απουσίαζαν (ή σωστότερα να επιλέγονταν άλλα) το ‘Μέρες αργίας’, το ‘Βάλτε να πιούμε’ και ο ‘Μπλε χειμώνας’ (μιας και μεγάλο μέρος του πλήθους ενδιαφερόταν, δυστυχώς, μόνο για παλιά τραγούδια. Να μην παραλείψω ότι το κοινό ήταν άοσμο. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι δεν έδειξε καμία διάθεση για encore]. H επανεμφάνισή τους στη σκηνή συνοδεύτηκε (τουλάχιστον προς τέρψιν μου) με ξαφνική ορχηστρική καταιγίδα. Ειδική μνεία στα πλήκτρα του Κυριάκου Τσουκαλά (προσθέτουν ένα δροσερό άρωμα) και στην τρομπέτα του Νίκου Μπάρδη. Και αυτό που απόμεινε; Ένα γέλιο στο χρώμα του διάφανου κρίνου, και μια ελπίδα ότι, όταν ανθοφορήσει ο νέος (πέμπτος) σπόρος που φύτεψαν, θα μας πάρει παντοτινά από όλα τα άσχημα.

----- . -----
SETLIST
Στην κόλαση βαθιά *
Ζωή σαν τη δικιά μου
Σε μια γη που ανατέλλει #
Σκισμένος χαρταετός
Αντί για σένα διάλεξα #
... *
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
Κι η αγάπη πάλι θα καλεί #
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Απ’ τ’ άπειρο σε σένα
Τρεμπλίνκα
Μνήμες του νερού
Νύχτα
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
... *
Διάφανα Κρίνα
Μουχλαλούδα: Η μπαλάντα της φωτιάς
Καινούργιος τόπος
Με ρωτούν οι χειμώνες #
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Μέρες αργίας
Μπλε χειμώνας

e n c o r e
Ορχηστρικό *
Αν το βρεις
Βάλτε να πιούμε
----- . -----

* = καινούργιο
# = επίσης νέο, αν και το έχουμε απολαύσει ζωντανά ξανά

ΥΓ: Την επόμενη φορά περιμένουμε από την αξιαγάπητη διοργανώτρια εταιρεία Kazandb πιο επίκαιρη επιλογή τραγουδιών για το ραδιοφωνικό spot.

ωδή στα post-it τα ριγωτά (ή: postάρω post-it)

Σας είδα μία μέρα

στου Παναγιώτη Τηλικίδη το μαγαζί.

Κεραυνοβόλος έρως μού ήρθε κατακούτελα,

στη θέα των ριγών σας ρίγησα,

α! ο! ι! ε! ριγωτοί μου άγγελοι.

Είμαι πανέτοιμος να σαζ γεμίσω

με τα χειροποίητά μου πονήματα,

και δεν γαμιέται κι ο κωλολάπτοπ μου!

Έχω προμηθευτεί δεκάδες πακέτα

από τα post-it τα ριγωτά

(αλλά τα ριγωτά, ε;),

και τώρα, περιμένω μόνο τις εμπνεύσεις.

ΓΙΑΝΝΗs Γ. ΣΗΜΑΝΤΗRΑs

με κάμποση επιμονή, θα δουλέπσει το λίνκι: http://www.mic.gr/themes.asp?id=20261, όπου και (2001-2002) πρωτοδημοσΧιεύτηκε η ωδή, πάνω σε ιδΓιόχειρο ποστ ιτ ριγέ. την θυμήθηκα, χάρη στον paul & spencer, και στιζ δικές του χειρόγραφες ρίγες.

Last (but not least) Drive

Οριζμένα πρόσωπα, οριζμένα πράγματα, συγκεκριμένοι δίσκοι εξακολουθούν να έχουν σημασία για τη ζωή μου (μας;). Μετρημένα. Αλλά μετράνε αυτά τα μετρημένα. Γιατί είναι το αποκούμπι μας στα ζόρΓια. Η παρηγορΓιά μας στις πίκρες. Μικρές/μεγάλες σανίδες σωτηρίας. Οι σταθεροί πόλοι αναφοράς, σε έναν κόζμο ανισόρροπο και ρευστό. Ο Steve Wynn. Oι Last Drive.

Kάθε που το παράπονο με πνίγει και η θηλιά από τις μαλακίες τής κυραΖωής γίνεται ανυπόφορη στον λαιμό, πατάω πάνω στο μικρό καρεκλάκι, και βγάζω από τα άνω δΓιαζώματα τηζ δισκοθήκης το Βlood Nirvana. Aποκεί και πέρα, η ανακούφιση είναι θέμα χρόνου. Η κάθαρση εγγυημένη, καθώς το σπίτι τρίζει από την ένταση στο στέρεο. Μεταβολέας δΓιάθεσης είναι το Blood Nirvana. Κι οι Drive από τα λίγα που δεν έχουν ακόμα απομυθοποιηθεί, στο αδυσώπητο πέραζμα του χρόνου.

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2007, ήρθε με το ταχυδρομείο στο ράδΓιο η συλλογή Τhe Bad Roads / The Best of the Last Drive, στη SONY BMG, υπογεγραμμένη και από τους τέσσερις Drive-men. Μπαίνει αμέσως στoυζ δίσκους χρονιάς. Μπαίνει αμέσως στους δίσκους καρδΓιάς. Μπαίνει αμέσως στο airlist μας. Κι έτσι καθώς το αντίτυπο του δίσκου, που θα μεταδίδουμε, έχει μέσα του κομμάτΧια από την ψυχή ενός εκάστου Drive, θα είναι σαν να ταξιδεύει η αύρα τους στα ερτζΓιανά, και σαν να μπολιάζει κάθε συνακροατή μας. Θα είναι πΧιο προσωπική κι ουσΧιαστική η επαφή. Θα είναι από τις φορές που το πούστικο το ραδΓιόφωνο (που όσες χαρές με κέρασε, άλλα τόσα φαρμάκια με έχει ποτίσει) θα γίνει μαγικό.

ΓIANNHS ΣHMANTHRAS