Ιούλιος 2007

η δράση των ‘διαμαντιών’ στον 9,58 τον Ιούλιο τού 2007

Αύριο πρωί, η Προϊσταμένη τού 9,58, ο Διευθυντής Ραδιοφωνίας τής ΕΡΤ3, η Γενική Διευθύντρια της ΕΡΤ3 και ο Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής τής ΕΡΤ3 θα βρουν στα ιντερνετικά γραμματοκιβώτιά τους τον απολογισμό μας για τον Γιούλη τού 2007, όπως αυτός πρωτο-δημοσιεύεται λίγες ώρες νωρίτερα στον μπλογκώνα μας:

1
Τρίτη,03Ιουλίου2007
● γενέθλιος ημέρα των ‘διαμαντιών’ στο Ραδιόφωνο της ΕΡΤ3: 3 Ιουλίου τού 1995 είχαν πρωτοβγεί στον αέρα (του 102FM) τα ‘διαμάντια’. Σήμερα, τα ‘διαμάντια’ θα πρέπει να είναι η παλαιότερη μουσική παραγωγή σ’ όλη τη Ραδιοφωνία τής ΕΡΤ3.
Επίσης, γενέθλια έχει και το blog μας (www.paoidgia.blogspot.com), το οποίο σβήνει δύο κεράκια από την τούρτα του! Και, για να ολοκληρωθεί η επετειακή τριπλέτα, το προφίλ μας στο ΜySpace, www.myspace.com/diamonds102fm, εορτάζει έναν χρόνο λειτουργίας και δράσης.

2
Τετάρτη,11Ιουλίου2007
● ντεμπουτάρουν στα ‘διαμάντια’ οι Σουηδοί The Auto Dropouts με το CD τους, ‘Still waiting for Yom Kippur’. Γλυκιά ποπ, με κομψό και στιλάτο παίξιμο.

3
Πέμπτη,12Ιουλίου2007
● ντεμπουτάρει στα ‘διαμάντια’ η νέα εμμονή μας: οι αισθαντικοί Γάλλοι Catléya, με το θαυμάσιο CD τους, ‘Rien Ne Presse’. Ο δίσκος αναμένεται επισήμως στη Γαλλία κατά τις πρώτες μέρες τού Σεπτέμβρη, και όλοι μας απολαμβάνουμε τους Catléya σε αποκλειστικότητα. Χάρη στις περίτεχνες ενορχηστρώσεις και στο γοητευτικό στιλ τής chanteuse τους, Syrile, οι Catléya έχουν έρθει για να θρονιαστούν στο playlist μας! Ο λα λα!

Syrile: η φινετσάτη chanteuse των Γάλλων φίλων μας, Catléya

4
Τετάρτη,18Ιουλίου2007
● άλλος ένας δίσκος ολκής μπαίνει στο ρεπερτόριό μας: το ‘Histamin’ των Noρβηγών ΜyMidnightCreeps –και δη από νορβηγική κόπια! Τραγική συγκυρία: ο θάνατος -πριν από λίγες βραδιές- του ενός από τους δύο βασικούς συντελεστές τού γκρουπ, Bobby Cagehill (του γνωστού Robert Burås των Madrugada).

Οι Μy Midnight Creeps με τον Robert σε πρώτο πλάνο. Άδοξο τέλος για έναν ένδοξο.

5
Πέμπτη,19Ιουλίου2007
● συνομιλούμε τηλεφωνικά με τον Μιχάλη Σιώνα των διακεκριμένων Θεσσαλονικιών The Prefabricated Quartet, και χαρίζουμε προσκλήσεις για τη συναυλία τους το ίδιο βράδυ στο ΞΥΛΟΥΡΓΕΙΟ τού ΜΥΛΟΥ.

6
Τρίτη,31Ιουλίου2007
● συνομιλούμε τηλεφωνικά με τη συνακροάτριά μας, Δανάη Μενεξιάδη. Η Δανάη εκπροσώπησε επάξια την Αδαμαντική Κοινότητα, τερματίζοντας επιτυχώς το Σάββατο 28 Ιουλίου 2007, στον Κολυμβητικό Μαραθώνιο τού Τορωναίου Κόλπου στη Χαλκιδική. Την άξιζε και την παράξιζε μια συνέντευξη η Δανάη στα ‘διαμάντια’!

Γιάννης Γ. Σημαντήρας, Τρίτη 31 Ιουλίου 2007

gwendolyn

Our beloved Ben Vaughn has produced the new and fresh on the shelves of the shops EP, by Gwendolyn. In fact, this is no new stuff, as it was recorded back in 2002 (in Scotland). Due to busy schedules of both producer and artist, the final mix of this EP was delayed, until August 7, 2007, which is when the CD will celebrate its official release. Gwendolyn, a Philadelphia-born/California-raised singer-songwriter, will please fans of Incredible String Band with her gentle and soft songs. Freak-folk is how critics have called her style, and it is up to us, listeners, to decide whether they are right or not, by giving ‘Lower Mill Road’ lots of spins.

Be a friend with Gwendolyn through http://www.myspace.com/gwendolynmusic.

John Simandiras

επέζησα!

Eίμαι έξω από το παμπάλαιο κι ετοιμόρροπο σπίτι μιας θΧειαζ μου στους πρόποδες του βουνού. Υπαρχτό το σπίτι. Μισοερειπωμένο σήμερα. Περικυκλωμένος από τα μέλη (όλα αγόρΓια, μικρότερης ηλικίας από μένα, γύρω στα 23 με 25) ενός βρετανικού γκρουπ. Καινούργιου γκρουπ, το οποίο παίζει ιντάστριαλ μέταλ (στο περίπου). Με έχουν στο μπούρου-μπούρου τα βρετανόπουλα. Mιλάμε στα αγγλικά. Αυτή με ανγκλο-προφορά. Εγώ με αμέρικαν ίνγκλις.

Κοιτάξτε Νικ, όταν σού έγραψα στο email που σου έστειλα, Ι can put you up, if you ever come to Greece, I meant YOU as a person, not the whole band. Λέω στον Νικ. O Νικ, συγκαταβατικός, ήρεμος, πράος ο παίχτης, εντελώς αθύμωτος. Ανέκφραστος και φλεγματικός. Και συνεχίζω και εννοώ κάθε μου λέξη: Και να ξέρετε ότι σας γουστάρω καραμπινάτα, και θα βοηθήσω το γκρουπ όσο μπορώ από την εκπομπή μου. Ο Νικ δείχνει να καταλαβαίνει αυτά που του λέω.

Αλλά έχει δΓιαμορφωθεί ένα κλίμα και-πού-στον-δΓιάολο-να-πάνε-να-μείνουν-τα-παιδΓιά-άμα-δεν-τα-φιλοξενήσεις-εσύ; Το κλίμα αυτό τής έντασης και της οργής που σιγοβράζει (μα καλά: ξενοδοχεία δεν έχουμε εδώ γύρω;) το έχουν καλλιεργήσει οι δΓιοργανωτές τής συναυλίας (τρεις-τέσσερις μαντράχαλοι, Ελληναράδες, επιθετικοί και ζόρικοι), οι οποίοι και παρακολουθούν τη συνομιλία μας με το νικόπουλο το βρετανάκι. Κάτι σκατένιο θα συμβεί, να μου το θυμηθείς, λέω στον εαυτό μου. Και έχω τα μάτια μου δεκατέσσερα. Ι have my eyes 14. Αυτό το τελευταίο δεν το είπα, αλλά το σκέφτηκα. Όπως σκέφτηκα κι άλλα: τι στον αυτό μου δΓιοργανωτές είναι τούτοι, που έφεραν τα παιδΓιά από την κωλοπατρίδα τους την Αγγλία έως το παλιόσπιτο τση θΧειαζ μου στα κατσάβραχα, περιμένοντας να τα φιλοξενήσω εγώ; Λεφτά δεν έχουν να πληρώσουν ξενοδοχείο; Περίεργο, ρε πούστη μου. Γιατί έχουν μουτρώσει οι δΓιοργανωτές; Δεν με χέζουνε λέω γω! Άντε, να πάνε να παίξουν όλοι τους παραπέρα --έχουμε και δουλειές, myspace, blog και δΓιάφορα συναφή.

Μπορεί και να την σκαπουλάρω (ξαναλέω μέσα μου). Ο Νικ μοιάζει σωστό παλικάρι. Σαν να το πΧιάνει το νόημα, και ίσως πάρει και τους συμπαίχτες του, και πάνε να βρουν hotel. Και πάνω που είμαι έτοιμος να τους wave goodbye! Α, ρε μανούλα και πατερούλη! Άλλο να τα λέω και άλλο να είσαι μες στο πλάνο! Απότομα! Ξαφνικά! Από το γαμημένο πουθενά, πετάγονται κάτι κακομούτσουνοι μπράβοι των δΓιοργανωτών (μα πού στη χαζομάρα τους ήταν κρυμμένοι;), καμιά τρεις-τέσσερις, ο καθένας και με ένα κωλόσπαθο φρεσκοακονιζμένο και κοφτερό, κι αρχίζουν να τα στριφογυρνάν στον αέρα: χιακ, χιακ, χιακ. Απειλητικά, παίχτη μου! Απειλητικά δεν λες τίποτα. Και κινούνται όλοι προς το μέροζ μου να με σφάξουν σαν αρνάκι τη Λαμπρή. Μεγάλε, say a little prayer, λέω μέσα μου. Φινίτο η ζωούλα σου. Θα σε κάνουν κομματάκΧια οι τυπάδες, κι είσαι και άοπλος. Χιακ, χιακ, πλησΧιάζουνε οι πούστηδες... βοήθ... κι εκειπάνω, ξυπνάω κάθιδρος.

Έχοντας χάσει τη συνέχεια και το γκραν-φινάλε ενός συναρπαστικού απογεματινού εφΧιάλτη.

Γιάννης Σημαντήρας

Nikki (hard)Core

Nikki Core: the new rNr bitch

(τα δαντελωτά βρακιά την μάραναν)

Είπαμε πολυσυλλεχτικόητα- πολυσυλλεχτικόητα, αλλά έχει κι Η πλουραλιζμός τα όρΓια της! Πλέον, ο μπλογκώνας μας έχει αγγίξει την κορυφογραμμή τής ιεροσυλίας. Αλλά, για να πω και την μπουρδίτσα μου: η ασυλία μας μάς προστατεύει από την ιεροσυλία μας. ΠΧοια ασυλία; Η ασυλία τού ακαταλόγιστού μας;

Εν προκειμένω (λόγι-α ελληνικά, ελληνικά κατασκευαζμένα των λογίων, στείρα κι επηδηχτηκά, με τον τόνο στο α)... εν προκειμένω, λέω, η ιεροσυλία είναι ότι η Νίκη Κορ ατενίζει την κυβερνοαπεραντοσύνη σε απόσταση αναπνοής από τον ΔΓιονύσΧιο Σολωαπαυτό (tου αμέσως προηγούμενου ποστ).

Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη τής ασέβΓειας,

Γιάννης -όχι, δεν θα ζβήσω αυτήν τη ...άρα, την ποστάρα θέλω να πω- Σημαντήρας

Nikki knows exactly what we Greeks say about silky underwear. Hence that ...virtuoso ass.

μεταπράτες ποιημάτων

Με λίγα λόγια, η πρόκληση έχει ως εξής:

Να δημιουργήσεις ένα ποίημα, του οποίου κάθε στίχος θα είναι αυτούσΧια και κατά λέξη κλεμμένος από άλλα ποιήματα άλλων ποιητών. Κάθε στίχος του να προέρχεται από δΓιαφορετικό ποίημα δΓιαφορετικού ποιητήκ. Άλλος όρος: να μην επανέλθεις στον ίδΓιο ποιητή ούτε στο ίδΓιο ποίημα. Ένας επιπλέον όρος: να βγαίνει νόημα. Να ικανοποιείται η αρχή τής ενιαιότητας ασούμε, που δεν υπάρχει, αλλά εκεί θα κολλήσουμε τώρα, θα την δεχτούμε αξΧιωματικά. Δηλαδής: το ποίημα που θα προκύψει κατά τον εδώ περιγραφόμενο τρόπο, να βγάζει νόημα. Να στέκει στον λόγο ως ένα ενιαίο νοηματικό προϊόν, ένα όλον και αδΓιαίρετον, παρότι συνετέθη από δανεικές και ξένεζ μεταξύ τους συνιστώσες. Θα κάνω εγώ την αρχή, στο παρόν ποστ, δίνοντας ένα παράδειγμα -μικρό και χαραχτηριστικό-, όσο για να συνεννοηθούμε, κι ελποιήζω να με βοηθήσουν κι οι συναναγνώστες/συναγωνιστέζ μου, με το να δομήσουν δικά τους patchwork στιχουργικά.

Πάμε, μαέστρο; Πάμε, παιδί μου.

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη,

τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις.

Διψάσαμε το μεεεεσημέεερι;

Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί τού εικοσιένα.

Αναλύω και αναλύομαι: Το κολαζάκι, που μόλις σκάρωσα, δΓιαθέτει προφανώς στόφα εθνικών ποιητών. Άρα θα του δώσουμε για τίτλο ‘εθνικό ποίημα. Αν βγάζει νόημα; Μα τώρα τι μαλακία ερώτηση είναι τούτη; Βγάζει και παραβγάζει νόημα. Εξηγώ πώς:

Βρισκόμαστε λίγο μετά την καταστροφή των Ψαρών. Χάος. Οδύνη. Σπαραγμός. Τι να λέμε τώρα; Αλλά η ελπίδα φυτρώνει στο καρβουνιαζμένο χώμα, μες στη μαυρίλα τής πυρπολημένηζ γης: μην πενθείς τον ελληνιζμό, γαμώ την Παναχαϊκή σου! Θα θερΓιέψει πάλι. Με χρόνια με καιρούς. Μέσα σε αυτό το φλεγόμενο πλαίσΧιο, λογικό είναι το μεσημέρι να διψάσουν όσοι απέμειναν ζωντανοί. Τι να πΧιούνε; Να πΧιούνε Περγιέ; Σκατέ να πΧιούνε! Μη γαμήσω: Να κατεβάσουν άσπρο πάτο νταμιτζάνες ολόκληρες από το θείο (προσέχεις τον οίστρο μου, μεγάλε;) επαναστατικό κρασί τής Εθνικής Παλιγγενεσίας, και τα Ψαρά, πού θα πάει, θα ορθοποδήσουν. (Αλλά και, μεταφορικά, κάθε στόχος που θέτουμε στη ζωή μας, θα πετυχηθεί. Καλή θέληση να υπάρχει και πολιτική βούληση, επιμονή και υπομονή και μέθη με γνήσΧια πίστη, και ακόμα κι ο σπανός -όχι ο μουσικοσυνθέτης· ο άτριχος- θα ξυρίζεται στο τέλος.)

Αγαπώ πολύ τα στιχουργικά μωσαϊκά αυτού τού φυράματος. Ψηφίδα-ψηφίδα, δΓιαλέγεις από ξένες εργιές, και με μεράκι και μαστορΓιά δομείς το δικό σου, ολόνεο, παλίμψηστο. Ή μάλλον δομείς ένα παλίμψηστο, ένα ζωντανό έργο, που δεν είναι κανενός. Ούτε των αρχικών ποιητών, μια που πλέον οι στίχοι τους ζουν κι αναπνέουν σε νέο λογο-βιότοπο. Ούτε τού μεταπωλητή, κολαζίστα (παρα)ποιητή. Ενδεχομένως να είναι του λαού. Ή τού έθνους. Αυτά τα νέα ποιητικά συμπλέγματα, οι ποιητικές παρτούζες, έχουν για προοριζμό τα χείλη των αγνών και άδολων λαϊκών ανθρώπων. Που μια μέρα θα τα τραγουδούν και θα χύνουν. Δάκρυα.

Γιάννης -να το ζβήσω αυτό το ποστ σε λίγες ώρες;- Σημαντήρας