Made to attract, PAID to entertain

Fabulous Supersuckers, one of the most-aired bands by our radio-show ever, has scored a truly thrilling record, with their new EP, called ‘Paid’.
Eddie Spaghetti & Co. deliver the 6 tracks of ‘Paid’ with absolute rockNrollicity. Yep, the Suckers are pure rockNrollers. They shake some action, they twist and shout, they sweat.
The Tuscon, Arizona-fed country punk combo has chosen ‘Paid’, a rather mid-tempo, yet catchy, song, as the opening track of their new release. ‘Paid’ is followed by ‘Breaking Honey’s Heart’, a hard-to-miss country ballad, with some stevewynnesque feeling in it! ‘I Like It All, Man’ is the EP’s gorgeous anthem! Short, sharp, cuts like a knife! Should have been a hit everywhere! Ideal for radioshowers! And then, we got ‘Here I Am’, a singalong piece to be played loud! This reworking of Steve Earle’s tune fits the Suckers excellent! There’s a party going on over here, friends and neighbors, and ‘Roadworn & Weary’ and ‘Creepy Jackalope Eye’ (both 6/6/6 versions) work as undeniable turn-ons! By the end of the very last note, we, the privileged listeners of ‘Paid’, already feel a whole lot better. We can’t help but press the ‘play’ button once more, and then once more, and then over and over again. In a few words, ‘Paid’ by The Superscukers is a buy-or-die thing.
Back in their early dayz, when everybody else (at Sub-Pop and at their adopted home of Seattle) was playing grunge, this unstoppable gang was moving towards a punk-a-billy-meets-metal direction. Later on, they put on their cowboy boots, and (sonically and literally, speaking) traveled old country roads. Today, they’re a party-fun-cow-punk bunch of guys that know how to excite their live audiences.
That’s right: The Superscuckers sure do know a lot about entertaining. They’re brilliant, astonishing entertainers, like few out there. They claim to be ‘The Greatest RockNRoll Band in the World’. We say that they’re, without any argument, one of the most entertaining acts to be. Which is such an achievement!

John Simandiras

Calexico 28/8/06

Να και τα τυχερά όταν πηγαίνεις βόλτα στη studio κατά τη δγιάρκεια αεριζμού των Δγιαμαντγιών. Τέλος εκπομπής και βόλτα κατευθείαν για το Μύλο όπου οι Calexico είχαν μόλις ξεκινήσει. Τι γκίνια να μην έχω πάρει μαζί μου τη φωτογραφική (ποιος ακούει τον Tertuliano...). Θα πρέπει λοιπόν να αρκεστείτε στο Playlist.
Δυστυχώς δεν έχω χρόνο για αναλυτική περιγραφή οπότε θα περιοριστώ στα παραλειπόμενα. Οι Calexico παίξανε σε ένα χώρο αριστερά πριν τη Βαβυλωνία, όπου υποτίθεται ότι θα τους βρίσκαμε. Εφτασα ημιαπογοητευμένος λόγω της αργοπορείας μας, αλλα εντυπωσιάστηκα διαπιστώνοντας ότι στο χώρο αυτό η είσοδος βγάζει ακριβώς δίπλα στη σκηνή. Οι Calexico εν ολίγοις ήταν εξαιρετικοί και ο κόσμος φάνηκε να απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Ως ημιφυσιογνωμιστής μπορώ να πω μάλιστα πως μου φανήκαν όλοι τους καλά παιδιά, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Στο Crystal Frontier καταχειροκροτήθηκαν και βγήκαν εκτός σκηνής για 1 λεπτό μέχρι δηλαδή να ξαναβγούν για το πατροπαράδοτο encore. Ιδγιατέρως εμπνευσμένη η εισαγωγή με το all time classic greek hit του 'Zorba' σε mexican rock edition. Λίγα τραγούδια ακόμα και φινάλε γύρω στις 00:15.
Και τα παραλειπόμενα που λέγαμε; Βρισκόμουνα σε απόσταση 2 μέτρων από το πλησιέστερο playlist. Το θεωρούσα εύκολη λεία, αλλά είχα ξεχάσει ποιον είχα δίπλα μου για παρέα. Ο αίλουρος Cman πρόλαβε και καβάτζωσε το Playlist στο διάλειμμα πριν το encore, 5 ολόκληρα τραγούδια πριν τελειώσει η συναυλία! Βέβαια αναγκάστηκε να το επιστρέψει διότι ο δύσμοιρος Calexicos που καθόταν εκεί δε θυμόταν τη σειρά των κομματιών. Δε μπορείτε να φανταστείτε την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο προσωπάκι του Cman όταν είδε τον ίδιο Calexico να διπλώνει το Playlist και να το βάζει στο βαλιτσάκι του στο τέλος της συναυλίας. Ο τσίφτης όμως ξηγήθηκε. Πήγε και πήρε άλλο Playlist και έδωσε στον μικρό Γιάννη που ετοιμαζόταν να αποχωρήσει όντας συντετριμμένος από το Μύλο.
Τελεφταία σχόλΙα:
Ο συναυλιακός χώρος ήταν γεμάτος από κόσμο.
Συνολική δγιάρκεια 2 ώρες παρά.

Fχαρίστοου rating: 7.5/10
{Αν και ξεκίνησαν με ένα εντυπωσιακότατο 'ευχαριστούμε' που άγγιξε την τελειόητα, η συνέχεια δεν υπήρξε ανάλογη}

Fχαρίστοου Cman, Fχαρίστοου Calexico

No more bullshit, ENGERICA are coming…

…to get you, to get me, to get us, to get them, to get everybody, to take over the whole world.
Once you experience their debut ‘There Are No Happy Endings’, your life won’t probably be the same as it used to be. Big talk? Nah, Engerica have the guts to be real life-changers, getting their inspiration from true (prototype) life-changers, like The Stooges and The MC5 and the early angry, MickJagger-driven Stones. That’s right, there’s a straight line connecting sixties ‘traditional’ punk bands with Engerica, but no way are these youngsters from Essex just reproducing a glorious past. They belong to the present. Mostly, they belong to the future. Well, maybe the future belongs to them.
Engerica came together in the frosty December of 2000. They decided to form a band, far from any trend, far from any hype, far from any fashion, far-far away from pretension. Far from elitism. A band that would shake and shock listeners, a band that would get listeners high.
(How did they come up with such a name? Their singer + guitarman, Dave spotted the trainers one of his class-mates was wearing. Those were ‘Emerica’ trainers she was in. Dave thought ‘Emerica’ had something to do with England and America. A few seconds later, the name ‘Engerica’ was born inside his head. He suggested it to the other band members; they accepted it. Engerica had just started out.)

January 2005, Sanctuary Records grabs Engerica. March 2006 sees the release of ‘There Are No Happy Endings’, their first full-album. The sleeve, ha ha ha, is a parody of ‘Hopes And Fears’ by Keane, only with gallows on top. Which means that Engerica make a fine and approved impression on us (sorry, Keane) at first glance.But what about the sound? From the opening song ‘Reasons To Be Fearful’, to the very last note, Engerica rules the fucking game. Raw and aggressive, more frenzy than angry, insane and dirty, they attack our ears with their electric, eclectic blend of high-velocity punk and metal, with added touches of grunge and a little hint of goth (plus a well-hidden pop flavor in the back). David Gardner (guitar, vocals) performs noise in an activist’s sort of way. He screams and yells, like a twisted, sick preacher. He does this on stage, too, scaring the audience and making enemies on purpose. Needless to remark, his style attracts many more followers. His partners (in crime), Mike Webster (bass) and Neil-Ross Gregory (drum-kit, as he prefers to be credited) back him up gracefully. Hot become the airwaves, each time ‘diamonds’ (our let’s-get-crazy radio show) broadcasts Engerica. I can imagine many listeners saying to the person sitting beside them: “Shut the fuck up, Engerica’s on the air!”. Fact is that these destructive kids from the deepest darkest reaches of Essex, UK have refreshed our playlist, having come to stay (there for a long time). Are we willing to die for Engerica? Hell, no! We’d die to …live to enjoy them.
So, fuck power-trios! Engerica are here. That’s how (nasty) today’s rockNroll should be played.

Turn it up, feel the heat, smash it all!


John Simandiras

Xαίρετε, Κεχαριτωμένοι. We’re back. Whos’s in front?

Αγνοώ την ευθεία και ανοιχτή πρόκληση του Νάσου να κοτσάρει φάτσα-κάρτα μια σαγιονάρα (να ξέχασε ότι τις σιχαίνομαι τις σαγιονάρες;), και επανέρχομαι στην bloggίσΧια δράση, για να αποκαταστήσω την τάξη, δημοσΧιεύοντας αναμνηστική φωτογραφία από τη live-in-the-studio συνέντευξη του Στέλιου Σαλβαδόρ στα ‘δΓιαμάντΓια’ της Τρίτης, 18 Ιουλίου 2006. Τη φωτογραφία τράβηξε ο συνάδελφος ηχολήπτης, Αποστόλης Κοσμόγλου. Για να γίνει αντιληπτή η κυκλική ροή των πραγμάτων, συμπληρώνω ότι ο Αποστόλης έτυχε (;) να είναι παρών στην παλιά, ιστορική συναυλία των ΜΩΡΩΝΣΤΗΦΩΤΧΙΑ στις ΣυκΧιές, το 1995. Μια βραδΓιά αργότερα, την Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2006, τα ΜΩΡΑ ξαναέπαιζαν στις Ανοιχτές ΣυκΧιές. Υπάρχουν κι άλλες φωτογραφίες που έβγαλε ο Αποστόλης. Έχει νόημα, έχει ενδΓιαφέρον να τις κρεμάσω στον ιντερνετικό πίνακα του diamonds.explode.to;

Τέλος, ο ανταγωνιζμός μπορεί να κοιμάται ήσυχος για απόψε, Δεκαπενταύγουστο06: ανεξάρτητα από τη δική μας θέληση, τα ‘δΓιαμάντΓια’ ματαιώνονται. Στη θέση των ‘δΓιαμαντΓιών’, έχει εκτάκτως προγραμματιστεί αφιέρωμα με τίτλο ‘Μάνα Παναγιά’, το οποίο επιμελήθηκε ο συνάδελφος Αλέξανδρος Τριανταφύλλου. Η πανηγυρική αυτή εκπομπή περιλαμβάνει συνέντευξη του πατέρα Άγγελου Λύσσαρη, ηγούμενου της Μονής Ευαγγελιστρίας τής Σκιάθου, με αναφορές σε όσα συμβολίζει το θείο πρόσωπο της Θεοτόκου, με την ευρεία έννοια της μητέρας. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Αμήν .-

ΓΣ

Συ εχίζο μ τι δΓ ακ πέ

Και αφού ανοίξαμε για λίγο το μαγαζί, αερίσαμε, ταΐσαμε τις αράχνες και τις κατσαρίδες μας, καιρός για να ξαναφύγουμε. Το καράβι μας σφυρίζει κλέφτικα...

"Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος..."