Εσπερος

Έκλεισε κι ο Έσπερος!
Γιατί, ούτε κι οι κινηματογράφοι θα γλιτώσουνε από την σαρωτική επέλαση των πολυεθνικών.
Όμως ο Έσπερος, στην Αλεξάνδρου Σβώλου, κέντρο πόλης, υπήρξε για χρόνια από τους πιο ζεστούς, τους πιο αγαπημένους κινηματογράφους για πάρα πολλούς Θεσσαλονικείς – και όχι μόνο.
Συνήθως, η τύχη των κινηματογράφων που κλείνουν είναι η μετατροπή τους σε – τι άλλο; - σούπερ μάρκετ. Ζήτω η Θεά Κατανάλωση! Για τον Έσπερο μαθαίνω ότι μάλλον για πάρκιγκ προορίζεται. Πριν λοιπόν, να δω αυτή την…εξέλιξη, και για να συμβάλλω ή να δηλώσω, έστω μόνο, την ταπεινή μου, ελάχιστη και μάταιη αντίσταση σε όλο αυτό, δημοσιεύω ένα συμβάν του οποίου έτυχα μάρτυρας κάποιο μεσημεράκι και, ως συνήθως, η γραφτική μου μανία μ` έκανε να το καταγράψω.
Ίσως και να ΄γινε επίτηδες. Για να μην ξεχάσουμε ότι κάποτε και για πολύ καιρό, ο τόπος αυτός, υπήρξε σημείο συγκέντρωσης, χαλάρωσης και διασκέδασης για τόσες ψυχές…Ανθρώπινες και όχι μόνο…

Έσπερος…
Αποσπερίτης…
Ο πλανήτης Αφροδίτη…
Παράξενη η γεωγραφία του Έρωτα!
Ο τόπος που γεννιέται
Ο τόπος που εκδηλώνεται,
που κατοικεί

Στο «ρω» του «Έσπερος»
Μέρα μεσημέρι,
μ` έναν ήλιο λαμπρό
Κέντρο πόλης,
μέσα στ` ανάγλυφα,
τα πλαστικά τα γράμματα του κινηματογράφου
Μέσα στο «ρω», ακριβώς
Στο «ρω» της λέξης «Έσπερος»
Δυο περιστέρια ενώσαν τα φτερά τους
Αντάλλαξαν φιλιά κι αναπνοές

Ποιος νοιάζεται που είναι πλαστικό
Ποιος νοιάζεται που είναι μες στην πόλη
Ποιος νοιάζεται για τόσο κόσμο που περνά,
που προσπερνά, μπαίνει και βγαίνει

Δυο περιστέρια, ούτε που το νιώσαν
«Έσπερος», είδανε
Αποσπερίτης…
Πλανήτης Έρωτα και ομορφιάς…
Η Αφροδίτη…
Εκεί, στο «ρω», ενωθήκαν
και ταξίδεψαν στο Σύμπαν…

ΥΓ: Εγώ πάντως, προτιμώ ακόμη τους «μικρούς» κινηματογράφους - που εξακολουθούν να έχουν κάτι το ερωτικό - σε πλήρη αντίθεση με τους τεράστιους, πάμψυχρους πολυκινηματογράφους των εμπορικών κέντρων!

Φένια

AΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ

γράφει ο οιονεί πολεμικός ανταποκριτής μας, Βαγγέλης Μιχαλακάκης

Πάκι, αγαπητέ Γιάννη και λοιπά Διαμάντια!

Κατόπιν δικής σου προτροπής, αποφάσισα να εισχωρήσω στο δΓιαμαντο-site, ώστε να αναφέρω τα πεπραγμένα των δύο πρόσφατων συναυλιών στις οποίες, εύχαρις, παραβρέθηκα.

Η πρόσφατη εμφάνιση των RASMUS κύλησε με το γνωστό, εμπορικό ποπ-ροκίζον ύφος τους, δίνοντας έμφαση στις γνωστές επιτυχίες τους, με αποκορύφωμα το πασίγνωστο “In The Shadows” στο φινάλε της βραδιάς. Αξιομνημόνευτη η unplugged εκδοχή 4 τραγουδιών τους, καθώς και ο καθαρός, μεστός ήχος τους.
Όμως, η ατμόσφαιρα και η ανταπόκριση του κοινού, γιατί μου φάνταζε σαν πάρτι σε παιδική χαρά;

Όσοι δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν στην παρθενική εμφάνιση των LIARS στην ΥΔΡΟΓΕΙΟ, ίσως έχασαν την απολαυστικότερα παρανοϊκή συναυλία ever!

Τη βραδιά ξεκίνησε το ανερχόμενο τρίο των DREAD ASTAIRE, οι οποίοι με το μεστό, μπιτάτο, post-rock ήχο τους, έδωσαν υποσχέσεις για μια πολύ καλή πορεία.

Ο 2L8, ο οποίος ακολούθησε, περιδιάβηκε ένα μονοπάτι απαιτήσεων μόνος, με την κιθάρα του και την ηλεκτρικο-unplugged παράθεση τραγουδιών του κι έδειξε ότι και καλά κομμάτια έχει και πολύ καλός performer είναι. Το CD του είναι από τα καλύτερα της χρονιάς, πράγμα που το αποδεικνύει και o ίδιος πάνω στο stage.

Γνήσια τέκνα του New York noisy ήχου, οι LIARS, απέδειξαν ότι δίκαια θεωρούνται από τις καλύτερες live μπάντες. Ένα δυναμικό τρίο, εν μέσω παραμορφώσεων και παραμορφωμένων «μπιπλικιών», με τον ανεκδιήγητο τραγουδιστή – μπασίστα να οργώνει το stage, έναν ασταμάτητο ντράμερ και τον τρίτο της παρέας να εναλλάσσει κιθάρες και, ενίοτε, τύμπανο, έστησαν ένα υπέροχo ηχητικό όργιο πάνω στη σκηνή. Ενδυματολογικά, η φόρμα του ντράμερ με την ένδειξη: “NO CHEERLEADERS” ήταν all the money, ενώ το κοστούμι του performer κατέληξε να εξαφανίζεται εν μέσω της συναυλίας, αφήνοντάς τον στο φινάλε της βραδιάς μόνο με τα εσώρουχα!
Τα δύο encore που ακολούθησαν, επισφράγισαν 90 λεπτών ηχητικού πανδαιμόνιου!

Με εκτίμηση,
Βαγγέλης Μιχαλακάκης

ΥΓ: Ίσως, τελικά, δεν ήταν και η πιο sexy συναυλία!

ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΟ

Όλα είναι απόψε εδώ.
Μέσα σε μια σιωπή τόσο πηχτή,
τόσο αποπνικτική που σε ζαλίζει,
τόσο ομιχλώδη που σου κλείνει τους ορίζοντες.
Ψάχνεις λίγη θέρμη να τη λιώσεις:
τη ζεστασιά από ’να κερί
ή την ανάσα κάποιου ανθρώπου
πλάι στη δική σου που πάγωσε.
Πάγωσε, σαν την παλάμη σου, που απόμεινε απλωμένη
μούδιασε στην άκαρπη αναζήτηση μιας άλλης,
όμως κανείς δεν έστερξε να την αγγίξει.
Πού να τη βρεις τη ζεστασιά,
που όλα τα φώτα είναι εκεί κάτω,
τόσο μακριά κι ας φαίνονται κοντά σου
-μην τεντώνεις άδικα το χέρι, δεν τα φτάνεις-
τόσο μακριά που δεν ξεχωρίζεις πια
αν είναι λάμπες σπιτιών, στολίδια γιορτινά, φανάρια πλοίων, ή αστέρια.

Όλα είναι απόψε εδώ.
Τ’ αόρατά σου σύνεργα:
πένες με διάφανη μελάνη, αέρινα χαρτιά,
ειδική παραγγελία για τα μυστικά και τα κρυφά τα σχέδιά σου.
Πού θα τ’ αποτύπωνες αν όχι εκεί;
Οι μέρες απομόνωσης
-λεκέδες υγρασίας από δάκρυα πάνω στους τοίχους-
οι αρνήσεις και οι απαρνήσεις και οι απογοητεύσεις
έστησαν τρελό χορό μες στο μυαλό σου,
χορεύουν και γιορτάζουν με χαιρεκακία.
Όλοι γιορτάζουνε χωρίς εσένα.

Κανείς δεν είναι απόψε εδώ.
Ούτε εκείνοι που έχουνε ψυχές σα λεωφορεία
με όλες τις θέσεις τους πιασμένες
-πας ν’ ανεβείς κι όλο σου κλείνουνε τις πόρτες,
ποτέ δεν περισσεύει χώρος για σένα-
ούτε οι άλλοι, οι σπουδαίοι μαθηματικοί
που όλα τα βλέπουν σα διαιρέσεις,
ως και τους ανθρώπους που χωρούν μες στη ζωή τους
και πάντα τις διαιρέσεις τους τις θέλουν τέλειες.
Τα πηλίκα να ’ναι στρογγυλά και λεία
σαν τα αισθήματά τους.
Με τα υπόλοιπα δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Γι’ αυτό κι εσύ απόψε θα τους κάνεις το χατίρι
και στο πηλίκο εκεί ένα μηδενικό θα γράψεις.
Τίποτα περισσευούμενο να μην αφήσεις.
Μηδέν εις το πηλίκο.
Μηδέν, μηδέν, όλα μηδέν.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ Δ. ΧΑΣΟΥ

Υ.Γ.: Γράφτηκε το βράδυ της 25ης Δεκεμβρίου 2005
και πήρε την τελική του μορφή το πρωινό της Δευτέρας 16 Ιανουαρίου 2006
(εν ώρα μαθήματος, φυσικά).
Εφκαρίστο. Γκαμπρέν.

ΑΣΚΗΜΩΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑΧ-ΒΑΧ

Τα δύο εσχάτως αναρτημένα ποιήματα στο blog μας είναι αλήθεια ότι έχουν καταφέρει να κατεβάσουν τον πήχη του συναγωνιΖμού σε δυσθεώρητα βάθη.
Με στόχο λοιπόν να πιάσω βαθύτερο νοηματικό πάτο από αυτά, έπιασα μολύβι (λέμε τώρα...) και έγραψα το πρώτο μου ποίημα, ήρωας του οποίου είναι ένας ασκημώος. Ένας άνθρωπος δηλαδή που η ασκήμια του πηγάζει από την υπέρμετρη κρυάδα του. Παρ’ όλη όμως την κρυάδα και την ξυνίλα του, διακατέχεται και από μΓια και δΓυο αυτογνωσίες.

Θα ήθελα εκ των προτέρων να ζητήσω την μη επιείκεια του αναγνωστικού κοινού για αυτό το πρώτο μου ποιητικό άλμα -εις βάθος-.
Τέλος, στο ευγενές πλαίσιο του αμείλικτου ανταγωνιΖμού και με άκρατη ταπεινοφροσύνη, θα επιθυμούσα να δηλώσω:
‘ΚύρΓιε ΣημαντήΛα, ποιητή της δεκάΛας, φάε την σκόνη μου!... ‘

ΠροφΥλαξη οθΟνης

Προφύλαξη οθόνης τα μούτρα μου θα βάλω·
από αυταρέσκεια όχι, μηδέ από ηδυπάθεια.
Έτσι ασκημώος που κατήντησα,
σε θαυμαΖμό έπαψα πλέον να προΖβλέπω.
Μάταιες ελπίδες τέτοιες πΓια δεν καταδέχομαι.

Προφύλαξη οθόνης τα μούτρα μου θα βάλω·
τον κόΖμο εγώ να τον τρομάζω,
κανείς ξανά να μην την πλησιάσει,
η αβάσταχτή μου όψη χρειώδης επιτέλους σε κάτι να φανεί.

Ο ποιητής της πεντάΛας,
Νασ-κημώ-ος Αβδαρμάνης

ΠΟΙΗΜΑΧ

Φρέσκο ποίημαχ, αδημοσίευτο. Πιθανότατα δεν θα απαγγελθεί στην εκζομπή, και θα αποτελέσει αποκλειστικό’ητα του blog μας, στο πλαίσΧιο της αναβάθμισής του και του απογαλακτιζμού του από τη μητρική ραδΓιοφωνική φόρμα.

Poly tha haro kapoios agglomathesteros apo mena kai eidikevmenos stis metafrasseis na to metaferei sta agglika, kai na to valoume kai se aggliko format someday. Let’s hope so.


Πόσες φορέσ(εις);


Μέρα με τη μέρα, μου έγιναν συνήθΧεια οι βαμβακερές μπλούζες.
Μου κόλλησε να συλλέγω και να φορώ βαμβακερές μπλούζες μες στο σπίτι.
Τ-shirtάκια, μακρυμάνικα, ημιφουτεροειδή, ψιλά/ελαφρά φούτερ
έχουν εκτοπίσει τιζ μπιτζάμες, κι έχουν γίνει το δεύτερο δέρμα μου μες στο σπίτι.
Γουστάρω που ευωδΓιάζουν φρεσκοπλυμμένες, μόλις έχουν στεγνώσει στη λιακάδα ασούμε.
Μα πΧιο πολύ με συγκινούν όταν, αφού τις έχω φορέσει τρεις-τέσσερις φορές, δυο-τρεις μέρες,
αποχτούν τη μυρουδΓιά Μου. Τη μυρουδΓιά τού κορμιού Μου. Φέρουν επάνω τους τα υγρά και τα αέρΓια μου.
Μέχρι ένα όρ-ι-ο. Μέχρι ένα όρ-ι-ο, όμως.
Μέχρι έναν αριθμό φορέματος, ο οποίος ποικίλλει ανά μπλούζα, και εξαρτάται και από τις εκάστοτε περιστάσεις.
Που, αν τον ξεπεράσω, η μπλούζα βρομάει.

Και θέλει –ξανά- πλύσιμο.

Γιάννης Σημαντήρας
φορώντας ένα κόκκινο Τ-shirt (για τα 50 χρόνια της YAMAHA)