ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΡΑΚΙΑ ΚΑΙ LOS DE ABAJO ΣΤΗΝ ΜΥΛΟ

Τα ‘διαμάντια’, η θρασύτατη εκπομπή μας, έχει το θράσος να χαρίζει άφθονες δωρεάν προσκλήσεις για ένα κουνιστικό λάιβ ανεξέλεγκτου πάθους (όπως προμηνύεται τουλάχιστον):
τη συναυλία των Los De Abajo στο Ξυλουργείο τΗς ΜΥΛΟΥ, την ΚυρΓιακή, 2 Οκτωβρίου 2005.
Πριν από τη συναυλία των Los De Abajo, ο δικός μας Ράκιας στη ‘δική του φάση’, τη δική του λάιβ φάση. Ράκιας και Los De Abajo: δύο σετ, σε μία βραδΓιά.

Πληροφορέισιον για τους Mεξικανούς Los De Abajo στο παράρτημα:

http://www.kazandb.com/index2.htm

Όσοι επιθυμούν να πληρώσουν θα πληρώσουν 15 ευρώ στην είσοδο. Ώρα έναρξης η δεκάτη βραδινή.
Οι προσκλήσεις είναι όλες μονές και επίσημες. Χαρίζονται σε όσους προσέλθουν στα στούντιο της ΕΡΤ3 στην Αγγελάκη 14, κατά τη διάρκεια των ‘διαμαντιών’ (19:00 με 20:00), αύριο Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2005 και μεθαύριο Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2005. Έκαστος μπορεί να παραλάβει περισσότερες από μία προσκλήσεις. Η ΚΑκατανάλωση σκόρδου πριν από την περασΧιά από τα στούντιά μας επιβάλλεται.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΣ

ΝΟ ΜΟRE AΛΛΑ ΚΟΛΠΑ

Έχω τόσα μαθήματα να δΓιαβάσω, τόσα περΓιοδικά να μελετήσω, τόσους δίσκους να ακούσω, τόσες υποχρεώσεις να ταχτοπΧοιήσω, τόσες εκκρεμότητες χάσκουν μπρος στα μάτΧια μου υπό μορφήν post-it (συνήθως ριγωτών, με βολεύουν πΧιο πολύ από τα συμβατικά), και κάθομαι και γράφω ποιηματάκια σαν τους αργόσχολους. Πώς τους είχε χαρακτηρίσει τους ποιητές εκείνος ο άξΧιος πολιτικός ανήρ; Και έχω και την αναίδεια να τα κοινοπΧοιώ από πάνω! Ε, μου αξίζει να αυτοπαραδοθώ στη δημόσΧια περιφρόνηση…

NO ΜΟRE AΛΛΑ ΚΟΛΠΑ

Με τι να μας εκπλήξουν πΧια οι διαφημιστές,
Όταν μας τα ’χουν δείξει όλα;

Πώς να μας προσελκύσουνε οι ντελάληδες;
Μπερδεύονται οι φωνές τους.

Άλλο τίποτα από κοινοτοπίες έχουνε οι ποιητές
Για να γεμίσουν τις γραφές τους;

Μα πΧιότερο αναστενάζουν οι Θεοί (οι Ύψιστοι Ταχυδακτυλουργοί),
που δεν ξέρουν τι άλλο θάμα να κάνουν, για να μας ξεγελάσουν να τους πιστέψουμε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΣ

ΜΟΝΑΧΟ ΤΩΝ ΔΕΚΑΞΙ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Xαζομάρα μου ίσως που ημιπρολογίζω το ποίημα της Χριστίνας μας, διότι ως αυτόφωτο γραπτό στέκει αυτόνομο στα πόδια του, και λάμπει αφ’ εαυτού του, χωρίς παρείσακτες εισαγωγικάντζες. Αλλά και τι να τον κάμω τον δικό μου ενθουσιαζμό για το ποίημα της Χριστίνας; Να τον αφήκω να με πνίξει; Τον διοχετεύω στην εικονική πραγματικό’ητα της Διαδιχτύου, και ξαλαφρώνω κάπως. Διότι δύο τινα δεν κάνει να κρατάμε μέσα μας: το ένα είναι ο ενθουσιαζμός μας. Το άλλο είναι το σπέρμα μας (τα αγοράκια) και τα υγρά μας (τα κοριτσάκια).
Δεν κρύβω, ως χαζοακριτόμυθος που είμαι, ότι, όταν ξεκίνησα την ανάγνωση του ποιήματος, υπομειδιούσα ειρωνικά. Όταν την ολοκλήρωσα, είχα ανατριχιάσει από συγκίνηση. Αυτή παραμένει μια μεγκάλη πρόκληση για κάθε ντημιουργκό: να καταπΧιαστεί με ένα τετριμμένο θέμα, και να του εμφυσήσει αυθεντική πνοή ζώσα. Την προσωπική του πνοή.
Δεν θα ήθελα να είμαι ο φιλόλογος της Χριστίνας στο Σκολείο. Θα την ζήλευα φανατικά για την ικανότητά της στο γράφειν. Βλέποντας και το ιδιόγραφον επιστολάριόν της (το συνοδευτικόν των παρακάτω στίχων, το οποίο μόνο εγώ έχω στα χέρΓια μου), συμπεραίνω ότι η Χριστίνα τα καταφέρνει το ίδιο λαμπρά και στον λεγόμενο πεζό λόγο, όσο και στην ποίηση. Έχει ο Republic τέτοιους συνακροατές; ΓΣ

ΜΟΝΑΧΟ ΤΩΝ ΔΕΚΑΞΙ ΜΟΥ ΧΡΟΝΩΝ

Μουντό πρωινό, πέντε του Απρίλη
κι εσύ φτάνεις στο Μόναχο μόνη.
Όλη μέρα βροχή, μα ως το δείλι,
είχε αρχίσει ψιλό να ρίχνει το χιόνι.

Να ο θείος Λάζης, με το γέλιο το παιδικό
κι ο Ηλίας, στοργικός σαν πατέρας.
Η θεία Λουίζα, σουλούπι βαυαρικό.
Της Κριστίνε η κουζίνα, σωστό Αμάλθειας κέρας.

Κυριακή του Πάσχα, εκδρομή με τ’ ανίψια στο βουνό.
Ψηλά στο ξύλινο σπιτάκι ιστορίες, γέλια, εξομολογήσεις.
Δε θες να το παραδεχτείς, όμως φίλους, γονείς, σχολειό,
σε λίγο οριστικά θα λησμονήσεις.

Αδέσποτη τ’ απογεύματα στο Garching.
Σαν σε ρωτούν «Πότε γυρνάς;» απαντάς «Δε γυρίζω!
Πρώτη φορά, στα δεκάξι μου, την αληθινή ελευθερία γνωρίζω».

Τη δέκατη μέρα λες σ’ όλους αντίο.
Επιστρέφεις -πέτρα η καρδιά- στου λύκου το στόμα.
Και τώρα που αποκοιμιέσαι, κάπου εκεί στο τελευταίο θρανίο,
τ’ ανθρωπάκια στη Marienplatz βλέπεις, που μες στο κρύο θα χορεύουν ακόμα...

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΑΣΟΥ

Χωρίς ταυτό’ητα

Βέβαια, το παρακάτω κειμενάκι, μάλλον παραπλανά όσον αφορά στον «τσαμπουκά» μου, αλλά είναι έτσι οργιΖμένο γιατί όντως κάτι μπατσάκια με σταμάτηΞαν και ζήτηΞαν ταΦτό’ητα κι όταν τους είπα ότι δεν την κουβαλώ, κάναν πλακίτσα τ` ατι – ΜΟΥΛΙΚΑ, ότι θα με παν στο τμήμα!

ΣΥΧΤΗΡΡΡ!...

Προχθές, καταμεσίς στο πουθενά,

με σταματήσατε ταυτότητα ζητώντας.

Εγώ δεν είχα κι εσείς παίξατε μαζί μου,

να με πάτε ή μήπως όχι γι` αναγνώριση στοιχείων.

Των στοιχείων που εσείς αναγνωρίσετε, ίσως.

Όχι εγώ!

Όνομα, θρήσκευμα, εθνικότητα, αριθμοί…

Ποτέ εγώ δεν ρωτήθηκα γι` αυτό.

Ταυτότητα μοναδική μου,

οι αισθήσεις μου και το μυαλό∙

οι ευαισθησίες, τα ένστικτα και οι προσπάθειές μου.

Όλ` αυτά που εσείς φοβάστε, δηλαδή.

Που θέλετε να έχετε υπό έλεγχο.

Γι` αυτό και μου κρεμάτε άσχετες ταμπέλες.

Γι` αυτό και μου επιβάλλετε να τα καταπιέσω.

Να τ` αλλάξω.

Να τα χάσω.

Πάντως, να μην τα εκφράσω!

Όμως εγώ,

όλα σας τα έγγραφα και τα χαρτιά σας όλα,

τα πιστοποιητικά και τις ταυτότητες που μου ‘χετε φορτώσει,

όλα τα διαψεύδω!

Ταυτότητα μονάχα μια αναγνωρίζω:

Αυτή που γράφει του αίματός μου την ομάδα.

Να κάτι αληθινό!

Αυτό, ναι!

Το αίμα που μέσα μου κυλάει και που βράζει.

Αυτό, που θέλετε ήσυχο να είναι…

Όμως δεν είναι λίμνη,

είναι ποτάμι!

Άτακτο και ορμητικό.

Ποτέ ό,τι ζητάτε δεν θα κάνει!

…Κι αν πλησιάσετε πολύ

μπορεί και να σας πνίξει!



Άντε τώρα γιατί συγχίστηκα!

Δεν πιστεύω να θέλατε να δώσω και ταφτό’ητα στο κείμενό μου, φορώντας του τίτλο!

Μάκια, Δγιαμαντα-καΚά-κια



Φένια

Ε;

Πρόλογος (για πούλημα)

Το 1969 ο Γάλλος συγγραφέας Ζωρζ Περέκ (Georges Perec), έγραψε το μυθιστόρημα Η εξαφάνιση (La Disparition), απ' το οποίο λείπει ολοκληρωτικά το γράμμα e, το οποίο είναι, όχι συμπτωματικά, το συνηθέστερο γράμμα της γαλλικής αλφαβήτου. Αυτή η τεχνική συγγραφής είναι γνωστή ως λιπόγραμμα (lipogram). Αφήνω στην άκρη τις τεχνικές και προχωρώ στα μεγέθη.

Ιδού Πάνσεπτοι συνδγιαμαντιστές. Έχω την ύψιστη τιμή να μοιραστώ μαζί σας ένα ανάλογο, με το παραπάνω, πόνημαχ. Ένα κείμενο από το οποίο θα λάμπει -τύφλα να 'χει ο Λιβιεράτος και η Βίσση- δια της απουσιάς του ο χαραχτήρας του ελληνικού αλφαβήτου, ε (έψιλον). Μη διστάσετε να κατακρίνετε την προσπάθειά μου με τα χειρότερα σχόλια, όμως αν τύχει και τη βρείτε έστω και λίγο ενδιαφέρουσα, σας παροτρύνω να καταφύγετε σε παρόμοιους πειραματιζμούς και ... καλά ξεμπερδέματα.

E;
του Μαρκ Ου Αγγέλου

Μαρτύριο η γραφή δίχως σου, το ομολογώ, κι ας ήταν ολοκληρωτικά δική μου η απόφαση. Αποφάσισα λοιπόν να γίνω ο δολοφόνος σου, να μιμηθώ αυτόν το Γάλλο πρωτομάστορα που αδυνατώ προς το παρόν να αποκαλύψω. Τα μάτια μου σαρώνουν μάταια το γραπτό μήπως και ανακαλύψουν ίχνη σου. Ίχνη μιας λάμψης γνωστής από τα πρώτα μου αναγνώσματα, μιας και ήσουν ο πιο συχνός θαμμώνας των γραπτών μου. Ως τώρα. Πριν γίνω ο δολοφόνος σου. Πριν αφανίσω το χαρακτήρα σου από το γραφικό χαρακτήρα μου. Για λίγο, ναι. Για λίγους στίχους. Τι σαρκασμός για το βασιλικό μητρώο σου, τι πλήγμα στη ματαιοδοξία σου, στην πρώην κυριαρχική τάση σου!

Σκληρό το τόλμημα, σπουδαίο το ρίσκο της σύγκρουσης μαζί σου. Ζορίζομαι ν' απαριθμήσω τα στριμώγματα που αισθάνθηκα. Μα πώς να σχηματίσω αυτή τη λίστα δυσκολιών, όταν από τους αριθμούς μόνο το οκτώ συνάντησα ανυπότακτο στη δύναμή σου; Διαπιστώνω, ακόμη, τη δυσκολία σχηματισμού της άρνησης, δικά σου τα προνόμια στη γη της. Αδυνατώ να καταγράψω ρήματα, συχνά κι αυτά στη γραφή σαν και του λόγου σου, όπως το ίδιο το ρήμα της ύπαρξης, αυτόν τον μυστήριο συνωμότη στην ανυπαρξία σου.

Όμως απολαμβάνω το ταξίδι όλο και πιο πολύ καθώς σου μιλώ. Νιώθω πια πως κατόρθωσα το ακατόρθωτο. Νίκησα για μια στιγμή το στοίχημα μαζί σου, να αναχαιτίσω προσωρινά την παρουσία σου. Γι' αυτό, νομίζω, πως δικαιούμαι ισόβια τη χρήση σου.