
["Μπες στο θέμα. Μας κούρασες με τον πρόλογο." Εξαιρετικά πιθανό πολλοί από εσάς να έχετε αρχίσει να ψιθυρίζετε παρόμοιες προτάσεις. Πώς όμως να καινοτομήσεις όταν έχεις πλέξει, επανειλημμένως, το συναυλιακό και δισκογραφικό εγκώμιο (απόλυτα δικαιολογημένα) των Διάφανων Κρίνων και να αποτυπώσεις διαφορετικά συναισθήματα, όταν κάθε φορά εκπλήσσεσαι ευχάριστα από το αποτέλεσμα;]
Με μια κιθάρα, μια φυσαρμόνικα και ένα χαμόγελο στο χρώμα του κυκλάμινου (τρόπος του λέγειν, αν και ήταν ευδιάθετος) εμφανίστηκε στην σκηνή ο Θάνος Ανεστόπουλος. Από εκείνη τη στιγμή, γέμιζε το ποτήρι μας με σταλαγματιές μελαγχολίας, δακρύων, απόγνωσης και απελπισίας. Κάθε φορά, όμως, που φτάναμε στο τέλος, η ψυχή μας ήταν ήρεμη και ανάλαφρη σαν πεταλούδα. Τα τραγούδια ζωντανά απέκτησαν άλλη υπόσταση. Άφησαν το μαγικό ραβδί του αυτοσχεδιασμού και μια εκλεκτά ονειρώδη φωνή να τα αγγίξει και ελευθερώθηκαν από τα τείχη στα οποία είχαν συνηθίσει να βρίσκονται. Η περίφημη (για ακόμα μία φορά) ερμηνεία (σεμιναριακή. Άλλοτε ψιθύριζε, άλλοτε απήγγειλε, άλλοτε τραγουδούσε, άλλοτε κραύγαζε. Όχι βέβαια δίχως λόγο. Δραματοποιούσε απαράβλητα κάθε λέξη.), οι εξαίσιοι στίχοι και οι μελωδίες έλουσαν το χρόνο και κάθε λεπτό που περνούσε άφηνε πίσω του ομορφιά. Όσοι τον εμπιστεύτηκαν του χάρισαν τις καρδιές τους. Εκείνος τις άλεσε και έπλασε με τα πιο θαυμάσια υλικά μια αξέχαστη βραδιά. Η επιστροφή τους δηλαδή (εννοώ των καρδιών μας) μας προίκισε με νέες συγκινήσεις. Ίσως τελικά για αυτό επέλεξε τη συγκεκριμένη ημερομηνία (ΒΑΛτΕ κρασί να ΔΙΝΩ συγκινήσεις).

Τι απολαύσαμε (όχι απόλυτα με αυτή τη σειρά);
Νερωμένο κρασί (Έναρξη με το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη. Κυκλοφόρησε σε κασέτα με το περιοδικό Κονσεβοκούτι αλλά με τίτλο "Παραδειγματικόν")
Μουχλαλούδα: Η μπαλάντα της φωτιάς (στην Κατερίνα Γώγου)
Κάτω απ' το ηφαίστειο (!)
Δίπλα σου σαν ... πάντα
Καινούργιος τόπος
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου
Μέρες αργίας
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι
Το τρένο (διαφορετική ανάγνωση του γνωστού τραγουδιού των Τρυπών)
Βάλτε να πιούμε (φινάλε με τη συμμετοχή του ακροατηρίου, την οποία και ζήτησε)
+ Δύο καινούργια τραγούδια (το ένα ολόφρεσκο με πανέμορφους στίχους και όπως χαρακτηριστικά δήλωσε οι άλλοι δεν θέλουν να το κυκλοφορήσουν. "Τα Κρίνα βαράνε") εκτός και αν τα υπόλοιπα (τέσσερα αν δεν πράττω λάθος εκ των οποίων τα δύο του Καρυωτάκη και του E.A.Poe) δεν ήταν μελοποιημένα ποιήματα.
Μιάμιση ώρα μετά, την κατακλείδα ποίησαν (από τα ηχεία) δύο τραγούδια (άραγε να αποτελούν πειστήρια για τον ήχο που θα χαρούμε στον επερχόμενο δίσκο των Διάφανων Κρίνων;) που θα διανθίζουν μουσικά τη θεατρική παράσταση "Σ’ αγαπάω, μου λύπεις" (τον επόμενο μήνα θα μετακομίσει και στα θεατρικά σανίδια της Θεσσαλονίκης). Ανάλογο εγχείρημα είχαν διαπράξει και 4 χρόνια πριν με το ομώνυμο τραγούδι για το "Δις Τζούλια", το οποίο συμπεριέλαβαν στο "Ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία".
Δεν φαντάζομαι να περιμένετε να συνοψίσω;

No need to remind that ‘Termination Bliss’, their latest effort on our beloved 