Κινήσεις ασφυξίας

Και επειδή περί ήχου και θορύβου ο λόγος (όπως και τα εκΖομπικά μας sessions), πήρα το θαρ(θρας)ρος ν` αυθαιρετήσω και να βγάλω αυτό το post, δίχως προηγούμενη άδεια κι έγκριση.
Σημαντήρωα, θα με συγχωρέσεις; Τι ήρωας θα είσαι αν δεν το πράξεις;
(Να και οι μαλαγανιές!)


Κινήσεις ασφυξίας

Είναι, λοιπόν κάτι πράγματα, λεπτομέρειες συνήθως, που με μελαγχολούν. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για μια μελαγχολία υποχθόνια. Πάει κι εμφιλοχωρεί ύπουλα μέσα μου, χωρίς κι εγώ να εντοπίζω την πηγή της. Σήμερα όμως, την τσάκωσα επ` αυτοφόρω!
Κοίταζα μια βιτρίνα με παιδικά παιχνίδια – όχι αυτά τα εμπορικά, κάτι χαζά, της μόδας∙ αλλά εκείνα, τα ξύλινα, τα όμορφα, καλά παιχνίδια – κι ανάμεσά τους ήταν κάποια που κινούνταν. Είτε ανεβοκατέβαιναν, είτε πηγαίναν δεξιά κι αριστερά σα μετρονόμοι, είτε γυρνούσαν γύρω γύρω ασταμάτητα… Μια κίνηση νωχελική, βουβή…
Αμέσως ένιωσα ένα σφίξιμο στο διάφραγμα…
Και να το!
Μελαγχολώ με πράγματα που έχουν μεν κίνηση, αλλά δεν βγάζουν ήχο.
Τα νιώθω σα να θέλουνε, σα να παλεύουν να μιλήσουν, όμως ασφυκτιούν.
Νομίζω πως τους λείπει οξυγόνο. Πως δεν μπορούνε ν` ανασάνουνε. Και πνίγονται. Ένα συναίσθημα ασφυξίας. Έτσι νιώθω…

…Από την άλλη βέβαια, το ίδιο με μελαγχολούνε και τα μουσικά κουτιά. Εκείνα που τ` ανοίγεις κι εμφανίζεται συχνά μια μπαλαρίνα που γυρίζει αργά αργά… Η μουσική που συνοδεύει αυτή την κίνηση είναι συνήθως τόσο… Είναι σα μακρινός απόηχος από κάτι ιδιαιτέρως θορυβώδες που σάρωσε τα πάντα και που τώρα έχει τελειώσει. Κι έμεινε μόνο αυτό: Ήχος-απομεινάρι σαν επίλογος…

…Μάλλον σήμερα δεν ξύπνησα καλά…

Όχι! Μια χαρά ξύπνησα!
Απλά, θα προτιμούσα ένα κουτί που θα τ` ανοίγω και θα παίζει ροκ!

…Ή Σημαντήρα, ασ` ούμε…

Φένια

αρχιχρονιά

Μια ελαφρά, χαλαρή ανασκοποίηση (αυτό που οι κοινοί θνητοί πεζά ονομάζουν ανασκόπηση) για το 2006 πράξαμε στην πρώτη μας για το 2007 αντάμωση, ξημερώματα Τετάρτης03Ιανουρίου.

Στα πρώτα ‘δΓιαμάντΓια’ του 2007, ανακηρύξαμε τον Steve Wynn ‘musician of the year 2007’, χάρη στο ‘Live Tick’. Για πΧοιον λόγο ο Wynn ανακηρύσσεται από την ημιβλακειόητά μου «ροκενρόλ προσωπικόητα του 2006», και το ‘Live Tick’ στέκει στην εμπροσθοφυλακή των δίσκων που χαραχτηρίζουν το 2006; Δεν υπήρχαν σπουδαιότερες δισκογραφικές κυκλοφορίες; Πιθανόν να υπήρχαν πΧιο αξΧιοπρόσεχτοι δίσκοι από το ‘Live Tick’ τού Steve Wynn και των Miracle3 (ανάλογα και με το τι ζητάει καθέναζ μας από έναν δίσκο… αν έχουμε φτάσει σε τέτΧοιο επίπεδο αυτογνωσίας, ώστε να γνωρίζουμε τι προσδοκίες έχουμε από έναν δίσκο). Κατά την προσωπική κρίση τού ραδΓιοφωνατζή σας, αδέρφΧια μου, το ‘Live Tick’ αποχτά μια συμβολική δΓιάσταση για τον λατρεμένο μας Wynn· μα εξίσου και για τιζ δικΧιές μαζ ζωές. Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδής ο δίσκος υψώνεται ψηλά στις προτιμήσειζ μας, χάρη στις παθΧιαζμένες –και συνάμα άρτΧιες- εκτελέσεις τραγουδΓιών από τον μακρύυυ κατάλογο του Steve, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος: ότι αποτυπώνει τον Wynn σ’ ένα ύπουλο σταυροδρόμι τής έξοχης πορείας του. 46χρονών στα 47, θα περίμενε κανείς ο Wynn να έχει λυγίσει από τα συνεχή ταξίδΓια και τις απανωτές τουρνέ σε κάθε άκρη τού Πλανήτη, να τον έχει ρημάξει η ρουτινιάρικη επαναληπτικόητα που ενυπάρχει και στη δική του, εν πολλοίς συναρπαστική, δουλειά, και να στερεύει σιγά-σιγά από εμπνεύσεις, να επαναπαύεται στα κεκτημένα του. Όμως, όσοι ξέρουν τον Wynn έχουν πειστεί ότι η φιλοσοφία του απέχει παρασάγγας από μια τέτΧοια θεώρηση. Ο Wynn πιστεύει -και εφαρμόζει- ότι, αν αγαπάς αυτό στο οποίο επιδίδεσαι, τότε μόνο έναζ δρόμος ανοίγεται μπροστά σου, προϊόντος του χρόνου: να βελτΧιώνεσαι ολοένα και περισσότερο. Όχι ότι δεν έχει χαθεί μια ποσόητα νεανικού πάθους από τον Steve μας: οι οργιζμένες μέρες και νύχτες των Dream Syndicate περάσαν ανεπιστρεπτί.

the (rise and) fall of Steve Win

Ωστόσο, ο Wynn δεν έγινε νερόβραστος μεσήλιξ, όπως παραδόξως καταντά μερικές φορές ο Cave, όταν παριστάνει τον σοφό crooner ασούμε. Κι έτσι, το ‘Live Tick’ μεταμορφώνεται σε αναγκαία πηγή δύναμης για όλουζ μας, σε φάρο φωτεινό για να μην το βάζουμε κάτω, όταν κοντραριζόμαστε με τις δυσκολίες και με τα ζόρΓια μας. Αφού ο Wynn συνεχίζει απτόητος, γιατί να μην χαλυβδωθεί κι η δικιά μας θέληση; Κι ύστερα είναι και ένας ακόμη παράγοντας που βάρυνε αποφασιστικά, για να δώσουμε στο ‘Live Tick’ την πρωτΧιά για τους δίσκους τού 2006. Το άκρως εκφραστικό. Το λε-βέ-ντι-κο drumming τής υπεράξΧιας συμβίας τού Wynn, Linda Pitmon!

Το 2006 μάζ μπήκε στον 102FM τής ΕΡΤ3, όπου και ντεμπουτάραμε το 1995. Το 2007 μάζ βρίσκει στον αδερφό 95,8 τής ΕλληνικήςΡαδΓιοφωνίαςΤηλεόρασηςΤρία.

Το 2006 παρουσΧιάσαμε (και δη συστηματικά) μάλλον τις περισσότερες κυκλοφορίες απ’ οπΧοιαδήποτε άλλη χρονιά στη ΡαδΓιοφωνία τής ΕΡΤ3. Ίσως μόνο επί FM101 (και πάλι αυτό συζητΧιέται) παρουσΧιάζαμε τόσο πολλές κυκλοφορίες. Και τόσο ποικίλες μεταξύ τους. Ξεκινώντας σταθερά από δίσκους με έντονο το noise στοιχείο μέσα τους, απλώσαμε τα πλοκάμια του ενδΓιαφέροντόζ μας παντού, μεταδίδοντας και προβάλλοντας ό,τι ερέθισε το ιδΓιότροπο και γεμάτο προκαταλήψεις αισθητήρΓιο μας. Το χαραχτηριστικό μας για το 2006; Ότι επικεντρώσαμε σε δίσκους που ουδέποτε εισήχθησαν και έτυχαν επίσημης δΓιανομής από ελληνικό label. Παράδειγμα το περσινό σόλο πόνημα του Jon Langford ‘Gold Brick’.

O JonBoy Langford μάς τίμησε μάλιστα, αποδεχόμενος την πρόσκλησή μας για μια ειδικά και μόνο για το μπλογκ μας συνέντευξη. Ανάλογη αποκλειστικόητα σημείωσε εντός του 2006 το web-blog τής Πα.Οι.ΔΓια. και με τους Mudhoney. Και με άλλους κακιτέχνες. Ένα ψάξιμο στο www.diamonds.explode.to, την ιντερνετική τοποθεσία όπου κείται το μπλογκ μας, θα μας δΓιαφωτίσει. Να ένα ακόμα στοιχείο τήζ για το 2006 δράσηζ μας, το οποίο δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητο: η ανάπτυξη του μπλογκ μας. Το οποίο μπλογκ, όπως εδώ και πολλές συνεχείς εβδομάδες, όταν δεν έχει κάτι να πει, προτιμά να σΧιωπά. Παρά να εκτίθεται με περιττά κείμενα και εικόνες. Το μπλογκάρΓιον μας δέχεται και δημοσΧιεύει συνεργασίες συνακροατών. Οι συνεργασίες, οι προτάσεις και κάθε άλλο ιντερνετικό μήνυμα ας δΓιοχετεύονται στη μεγάλη emailική χοάνη μας: το diamonds@ert3.gr.

the not so low dress in stavropodi

Η Ηanne Andersen των Low Frequency In Stereo ήταν μία από τους μουσικούς, που λάηβ τηλεφωνικά συνεντευξΧιάστηκαν στα ‘δΓιαμάντΓια’ μες στο 2006, όπως και ο Mircea των Mnemic, όπως και άλλοι, που οι αδαμαντιστές έχουν τσεκάρει εν τω γενάσθαι. Μες στο 2006, στους ραδΓιοθαλάμους τής ΕΡΤ3 στην οδό Αγγελάκη στη Θεσσαλονίκη κόπΧιασαν για αυτοπρόσωπη συνέντευξη στα ‘δΓιαμάντΓια’ ο Στέλιος Σαλβαδόρ, ο Παύλος Παυλίδης, οι Active Member, στην τελευταία εκπομπή μας στον 102 μάλιστα, ο Αndrew Loomis τον Dead Moon, σε μια αλκοολούχα –εκ μέρους του- παρουσία, αλλά ήδη ιστορική, μια που σπανίως, πραχτικά ουδέποτε, μιλάει σε δημοσΧιογράφους η αφεντΓιά του, δΓιότι όλοι οι μιντΓιάδες τημπέφτουν στον Φρεντ και στην Τούντι, αλλά και επειδή έχει ήδη ανακοινωθεί... το τέλος να πούμε; η απόσυρση να πούμε; η αναστολή τήζ δράσης ασούμε των Dead Moon. No More Dead Moon Nights, sorry!

Mες στο 2006, παράλληλα με το diamonds.explode.to, το μπλογκ μας, ξανοιχτήκαμε στο αρχιπέλαγος του MySpace. Το προφίλ μας στο MySpace, για ιστορικούς και κυρίως για τεχνικούς λόγους, έχει κρατήσει το ‘102’: www.myspace.com/diamonds102fm.

Ένα ακόμη σκέλος τής αναδρομής μας στο 2006: Ο προσανατολιζμός μας στον Καναδά, για να βγάλουμε το ψωμάκι μας. Πέρα από τους Cancer Bats, τη νωπή ανακάλυψή μας, δουλειά μάς έδωσαν οι AlexisonFire, οι Βlack Maria, οι Billy Talent… to name just the tip of the iceberg.

Kι αν κάτι εξυπακούεται, σ’ αυτήν την άτυπη εσωτερική αναδρομή μας στο όπΧοιο έργο μας για το 2006, είναι η επιμονή μας να φέρνουμε σε πρώτο πλάνο όσα ελληνικά γκρουπ κρίνουμε ότι αξίζουν τον ραδΓιοφωνικό και φυσικό χρόνο μας. Ένα από τα πρώτα παραδείγματα που ανεβαίνουν στην επιφάνεια της συνείδησήζ μας; Οι Θεσσαλονικείς –ως προς την έδρα-, κάθε άλλο παρά από τη θεσσαλονικιώτη μιζέρΓια δΓιεπόμενοι όμως… Dread Astaire!

Ειδικά προς τους τελευταίουζ μήνες τού 2006, υποχώρησε το στοιχείο τής ψυχαγωγίας στο πρόγραμμα, αφήνοντας περισσότερο τόπο στην ενημέρωση, προς μεγάλη τέρψη των πληροφορΓιομανών. Αυτό έγινε μόνο του. Δεν αποκλείεται αύριο μεθαύριο να μεταβληθεί το κλάζμα ψυχαγωγία / ενημέρωση στην εκπομπή, ανάλογα με τις φάσειζ μας...

Ενδώσαμε κι εμείς στΗν πειραζμό (πειραζμός και να είναι αρσενικός; μεγάλη ανοησία!) μιας άτυπης έκθεσης πεπραγμένων για το 2006, θυμίζοντας αποπάνω-απάνω μερικές χαραχτηριστικές στιγμές και οριζμένες ξεχωριστέζ δράσειζ μας για το 2006. Ωστόσο, αρνούμαστε πειζματικά να μπούμε στη λογική τής λιστολαγνείας, συντάσσοντας τη λίστα με τα –υποτίθεται- καλύτερα άλμπουμ τής χρονιάς. Λίγο μια κάπΧοια φυγοπονία μας, καθότι μια τέτΧοια εκπομπή με τα καλύτερα του 2006 απαιτεί χρονοβόρα και κοπιώδη προετοιμασία, για να σταθεί στοιχειωδώς έγκυρη και αξΧιόπιστη, λίγο το ότι είναι μοιραίο να παραλείψουμε δίσκους που εμείς οι ίδΓιοι προτείναμε εντός τού 2006, αποφασίσαμε να απέχουμε για μια ακόμη χρονιά από το έθιμο της σύνταξης λίστας. Και για έναν ακόμη λόγο: παρότι μες στο 2006, αφΧιερώσαμε, «θυσΧιάσαμε» θα ήταν πΧιο σωστό να γραφτεί, πολύ περισσότερες από πέρσι και πρόπερσι ώρες στην ακρόαση δίσκων (από τους οποίους πολλοί απορρίφτηκαν και δεν προκρίθηκαν για μετάδοση στα ‘δΓιαμάντΓια’), παραδεχόμαστε δημοσίως ότι εκατοντάδες κυκλοφορίες μάς έχουν ξεφύγει. Μερικές από αυτές μάς περιμένουν ακόμη μες στη ζελατίνα τους! Και θέλω να προσθέσω ότι μου φέρνουν γέλιο οριζμένοι ραδΓιοφωνατζήδες (προεξάρχοντος Αθηναίου ημι-επηρμένου μαθουσάλειου ΕΡΤατζή), που κοκορεύονται ότι δΓιαλέγουν τη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ τους από χιλιάδες δίσκους τους οποίους άκουσαν. Ναι; Πώς τους άκουσαν; Στα πεταχτά; Στο πόδι; Έτσι ακούγονται οι δίσκοι; Εγώ μόνο τον Αργύρη Ζήλο συνάντησα που να καταναλώνει μανιακά και σε βάθος τους δίσκους του. Και δηλώνω ότι δεν έχω σκοπό να γίνω σαν κι αυτόν. Γιατί υπάρχει ζωή και πέρα και έξω από τη δισκογραφία. Και μας περιμένει να την ζήσουμε.

ΓιάννηςΣημαντήρας

της Juliette το κάγκελο

Η ημιβλακειόητά μου προτείνει, εφεξής, τη θέσπιση της φράσεως: «έγινε της Juliette το κάγκελο!». Θα λέμε «έγινε της Juliette το κάγκελο!», κάθε φορά που τα επί σκηνής δΓιαδραματιζόμενα μάς θεώνουν, είστε; Ως εκ τούτου, καταργείται η φράση «έγινε της πουτάνας το κάγκελο!».

Αυτά και μερικά ακόμα γράφονται στο website τής kazan dB, το www.kazandb.com, σε μια απόπειρα ειζβολής τής Πα.Οι.ΔΓια., στο ιντερνετικό βασίλειο των φίλων μας kazandBιστών. Το ακριβές link: http://www.kazandb.com/news/n_simantiras.html. Mαζί με τα λόγια μας ζευγαρώνει η φωτό τού Σίμου Καραγαβριηλίδη (simeon @thetruth.com).

Προφανώς, ουκ εά με καθεύδειν το της Juliette τρόπαιον...

Γ.Σ.

Juliette conquers Thessaloniki

κείμενο: Γιάννης Γ. Σημαντήρας
φωτογραφίες, τεχνική επιμέλεια: Νάσος Αβδαρμάνης
έξτρα φωτογραφίες: Αδαμαντική Φωτογραφική Ένωσις (Σίμος Καραγαβριηλίδης, Φένια Γκουντούλα, Zpi, Δανάη Μενεξιάδη)

Μια κατάμεστη Αποθήκη τού ΜΥΛΟΥ, όχι σε σημείο ασφυξίας, αλλά οπωζδήποτε φουλαριστή και πίτα τιγκαριζμένη, ειδικά όμως στις μπροστινές σειρές, δημιουργήθηκε σιγά-σιγά το αδΓιαχώρητο, περιμένει την Juliette και τους Licks. Το τάγμα των -ωσεπιτοπλείστον ένθερμων- μπροστινών προσήλθε συνειδητά· δηλαδή γνωρίζοντας τα πεπραγμένα τού γκρουπ, και αναμένοντας εξύψωση των ψυχών και των σαρκίων τους. Οι αποπίσω, μετά συγχωρήσεως, αλλά πώζ να τους πω τους πισινούς, δεν νογάν και πολλά. Στέκουν ημιαδΓιάφοροι, τουλάχιστον από όσο μπορώ να καταλάβω εγώ που περιφέρομαι στο μέτωπο του πολέμου (frontest row). Ίσως οι πισινοί ασούμε να νομίζουν ότι η Juliette θα παίζει Cape Fear ή Natural Born Killers. Πρόκειται για τους προσκλησάκηδες του Φεστιβάλ; Ναι, εικάζουμε, αλλά στο κάτω-κάτω, δεν μας πήραν και τη μπουκΧιά από το στόμα, έτσι; Δεν άντεξε, πάντως, η Juliette και κάπΧοια στιγμή τους την ημι-είπε, όπως αποκαλύπτει το βιντεοειδές που είχε την προνοητικόητα να τραβήξξξει ο Νάσος. Όσο για τους Πα.Οι.ΔΓια.στικούς, έχουμε καταλάβει τις μπροστινές των μπροστινών θέσεων. Σχεδόν απαρτία έχει η Παγκόζμια ΟικογένΙα ΔΓιαμαντΓιών απόψε. Κρίνω ότι δεν έχει σημασία να κατονομάσω και να δαχτυλοδείξω πΧοια και πΧοιος παρέστη. Ωστόσο, όστις αδαμαντιστής παρέστη παρέστη μπροστά και ενεργά. Fuckin ενεργότατα.

outside the cage
Kαι πέφτουν οι πρώτες ριπές από σκηνής! Aπούσης τής Juliette, οι Licks έχoυν λάβει θέσεις πάνω στο stage τής Αποθήκης, και βαράνε τις πρώτες νότες τού ‘Ιnside Τhe Cage’ (τελευταίου στη σειρά στο ‘Four on the Floor’). Νάσο, χώσε, λεβέντη μου, στο σημείο αυτό, το πειστήρΓιο του playlist, ώστε να βουλώσουμε τα στόματα τυχόν άπιστων Θωμάδων-απόντων.

Thanks, Νasos. Οσονούπω, βγαίνει από το κλουβί της η Juli, και πΧιάνει να τραγουδά. «Η πουτανίτσα!», λέω μέσα μου, «με δΓιέψευσε, εγώ ποντάριζα ότι θα άρχιζε με το ‘Killer’, κι αυτή έχει στήσει άλλο πρόγραμμα. Πώς τολμάει και πράττει του κεφαλιού της;». Κατάμαυρα κολανοειδή, με μαύρες ψηλοτάκουνεζ μπότες και λευκές επιγονατίδες. Mια αλόγα, ένα μαύρο άτι, μια φοράδα, που καλπάζει και φρουμάζει και σταματημό δεν έχει. Φτερό στο κεφάλι της, κι αυτό είναι γεγονός, μιλάμε για μια παιδαρίνα που παίρνει τη ζωή της αλλιώς. Σύντομα, το φτερό το παίρνει ο άνεμος, χοντρές στάλες ιδρώτα την πλημμυρίζουν, και η Julie δείχνει –δώσε, Σίμο, το ντοκουμέντο!- να πώς:

killer live
Για να αφήσουμε τις μπουρδίτσες καταμέρος, η Juliette σκοτώνει! Γεμάτη ενέργεια, και με τους Λιξ να ξυρίζουν και να σπέρνουν ολούθε μεταλλικά και πάνκικα ριφ, θα χτυπηθεί στο πάτωμα. Θα τσιρίζει, θα ουρλιάζει και θα βρυχάται, λέαινα που της πήραν τα παιδΓιά. Κι αν δεν είχε οργαζμό εκείνο το βράδυ, δεν υπάρχει αμφιβολία: η Juliette Lewis παίζει σαν να γαμάει. Όχι «σαν να γαμιέται». Σαν να γαμάει. ΠΧοιος ξέρει πόσες ανάποδες θα μοίραζε στον Μπραντ Πιτ πάνω στο σαρκικό ζμίξιμό τους, και ο άνθρωπος τα ’φτυσε. Όχι, όλα τα αντράκΧια δεν μπορούν να κοντράρουν την Τζούλι στα ίσα. Τουλάχιστον στο σανίδι. Εκμηδένισε πολλούς σερνικούς κακιτέχνες εκείνο το βράδυ η δικιά σου, δικέ μου! Μόνο ο Αλέκος Γκούλαγκ θα μπορούσε να πάρει το μικρόφωνο μετά από αυτήν. Κι αυτουνού τα γόνατα, υποπτεύομαι, θα έτρεμαν. Έχουμε παρακολουθήσει πολλές συναυλίες στην Αποθήκη, και εν γένει στη Σαλόνικα. Μια αξέχαστη, στο ίδΓιο πάλκο: η εμφάνιση των Gutterball. Παρά το συναισθηματικό δέσιμο με τους Wynn&ΣΙΑ, παρά το ότι είχαμε τότε γίνει όλοι (θεατές και παίχτες) ένα κουβάρι στη σκηνή, βάζω την Τζουλιέτ και τους Λιξ στην κορωνίδα των λάηβ, τα οποία έχουν τελεστεί στην Αποθήκη. Οι πιτσιρικάδες που το έζησαν, αν δεν έσπευσαν τις επόμενες μέρες να αγοράσουν κιθάρες και τύμπανα, για να προχωρήσουν στην ίδρυση του δικού τους γκρουπ, τότε κάτι πάει στραβά με τα μυαλά τους. Νάσο, αγόρι μου, σφύρα δύο βίντεα, για να μπούμε στο νόημα, λεβέντη μου. Φφφ,.. φίίίου! Α, Νάσο, πέτα κι ακόμα ένα, που να δείχνει πώς πρέπει να λέγεται το thank you στα ελλίνικος. Εfkάristo, Νassos, you are nothing less than great. Az alwayz.

sportsNroll
Oριζμένοι δεν δύνανται να χωνέψουν ότι ένα γαμημένο ‘Nroll’ κάνει τη δΓιαφορά. Χρόνια τώρα, τα ‘δΓιαμάντΓια’ για αυτό το ‘Nroll’ αγωνίζονται. Για το Nroll, το οποίο μεταμορφώνει το rock σε rockNroll. Η Τζούλι ανήκει στη Λέσχη των εκλεχτών, που βάζουν το ενρόλ στο ροκενρόλ. Μόνο που η Τζ. το προχώρησε: έκανε το rockandroll sportsNroll. Το δρώμενο είχε σαφείς αθλητικές πτυχές, όπως ολοφάνερες στάθηκαν και οι χορευτικές παράμετροι του όλου show. H παράσταση που ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτΧια και τα αφτΧιά μας, ήταν πέρα για πέρα θεατρική. Broadwayικού χαραχτήρος ενίοτε…

lifechanger and lifecharger
Έτσι ντοπαριζμένη για ζωή (ή μήπως ντοπαριζμένη από ζωή;) που παίζει η Juliette, σαλπίζει πόλεμο στιζ μπροστινές σειρές. Πέφτουμε στη μάχη. Πέφτει κι αυτή. Πάνω μας. Βουτάει. Stagediver και crowdsurfer. Μπράβο, ρε Νάσο, με εννόησες. Καλά που απαθανάτισες το ενσταντανέ, Νάσο! Αντί να πασπατεύεις, όπως οι άλλοι, εσύ -γνήσΧιος επαγγελματίας τΉς φακού- αποτύπωνες ψηφΧιακή ιστορία. Ο ξανθόψειρας ο bodyguard πανταχού παρών, σκιά της ο κερατάς, μην και του την φάμε, ε; 'Ασε, ρε χάνε, λίγο το κορίτσι να το χαρούμε. Πότε θα το ξαναδούμε; Πότε θα το ξαναψηλαφήσουμε; Ο ιδρώτας τής Juliette κολλάει με τον δικό μας ιδρώτα. Την ανεβάζουμε στα χέρΓια μας, Αυτήν που μας ανεβάζει στα ουράνια. Ελάχιστη ανταμοιβή για μια ύψιστη κάθαρση. Μια σφιχτοδεμένη ομάδα είναι οι Licks, και μια ιέρΓεια η Τζούλι. H τελείωσή μας θα έρθει με τα φινάλε και τα ανκόρ (τα οποία οι Licks εκτελούν γυμνόστηθοι και η Τζούλι nearly topless), αλλά όλοι φεύγουμε καυλωμένοι και για άλλο. Η λαίμαργη για έρωτα και για ζωή (ένα και το αυτό) Juliette έχει αποσυρθεί στα καμαρίνια της Αποθήκης. Οριστικά. Αφού πρόλαβε και μας άλλαξε δΓια παντός (πολλών από μας) τις ζωές. Αφού πρόλαβε και μας γέμισε με ζωή. Lifechanger and lifecharger, too.
Μετά από το λάηβ τής J., έγινα άλλος άνθρωπος. Δεν θέλω να φεύγω από το στούντΓιο με στεγνή φανέλα. Δεν θέλω να φεύγω από το στούντΓιο μετά από την εκπομπή, αν δεν πονάω ολόκληρος. Ακόμα δεν το καταφέρνω όπως ακριβώς το θέλω και το οραματίζομαι. Έχω, όμως, πάντα μες στο κεφάλι μου εν ώρα εκπομπής την Juliette εν ΜΥΛΩ, εκείνο το αξέχαστο Σάββατο και 25. Ίσως κάποτε να τηζ μοιάσω.

so amazing
Παίρνοντας την άγουσα για το σπίτι μούσκεμα στον ιδρώτα, συλλογιέμαι ότι της χρωστώ. Όπως χρωστώ και στον Κωνσταντίνο Καρνάζη, του οποίου το βιβλίο ‘Υπερμαραθωνοδρόμος’ με όπλισε με χοντρά πακέτα κουράγιου. Όπως χρωστώ και σε έναν άντρα πορνοηθοπΧοιό, που ούτε το όνομά του δεν ξέρω, και είδα στο Δίχτυο κάτι βιντεάκΧια του, στα οποία έπαιζε με λύσσα! Με μανία! Eπικίνδυνα κακός ειζ βάρος των θηλυκών παρτνέρ του, έπαιζε σαν να γευόταν γυναίκες για στερνή φορά. Δεινοπαθούσαν οι κυρίες, εξαιτίας του. Για να καταλάβουμε το ποι-όν τού βλακός, μια καημενούλα την ρωτάει, αφού της έχει ημικαταστρέψει το λαρύγγι με το μόρΓιο του: “― Do you like it, bitch?”. Kι εκείνη κλαίγοντας με λυγμούς: “― No, I don’t like it!”

Ο ανώνυμος πορνοστάρ, η έμβια υπερμηχανή Κωνσταντίνος Καρνάζης και η Juliette Lewis κάνουν την παράστασή τους ζωή. Δεν παί-ζουν. Ζουν. Ζουν αυτό που παίζουν. ΕνθουσΧιαζμό και ένταση έχουν πολλοί showbusinessίστες. ΤέτΧοια ταύτιση με το πάθος τους ελαχιστότατοι.

Natural Born Τζίφρες

φωτό: ΓΣ

«— Σιγά, καλέι, μόνο δΓυο χέρΓια έχω η καψερή... τσιλ άουτ λιρλ μπιτ, όλοι θα πάρετε.»

ή αλλιώς:

Tην αυτή μας και την υπογραφή μας προσέχουμε πού την βάζουμε.

Ο σκατοπαπαρομαλακοΕγγλέζος μην την χάσει από τα αλλήθωρά του∙ εκεί, μπάστακας...

τι κοιτά, ρε βλαμμένε, με βλέμμα ημιμέθυσου, ξύνοντας το γκαβό σου;