RADIO BIRDMAN, 17ΣΕΠΤ06, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

αΝΤΙπόκριση: ΚωνσταΝΤΙ(εξ ου και αΝΤΙπόκριση)να Μπρατάνη

τις αναμνηστικές φωτογραφίες τράβηξε / το setlist εγκόλπωσε ασούμε: η Δανάη ΜενεξΧιάδη

κιτρινιζμοί: Γ.Σ.

Και όμως, είναι αλήθεια! Οι Αυστραλοί Radio Birdman χάρισαν ένα rock’n’roll punk πανηγύρι στο κοινό της Θεσσαλονίκης, το βράδυ της Κυριακής, 17 Σεπτεμβρίου του 2006. Είχα την δυνατότητα να παρευρεθώ και να το απολαύσω.Στις 21:30, ήμουν ήδη εκεί, στον ημι-υπαίθριο χώρο του Μύλου απέναντι από την Αποθήκη (χώρο που δεν χρησιμοποιείται τόσο ταχτικά, όσο παλαιότερα, όταν είχαμε χαρεί εκεί έως και την Patti Smith, και στον οποίο εμφανίστηκαν πρόσφατα οι Calexico), γνωρίζοντας ότι τα support groups ήταν δύο απ’ τα καλύτερα της garage και της rock’n’roll μουσικής της Θεσσαλονίκης, οι De Sades και οι Hydes. Δεν διαψεύστηκαν τα καλά λόγια που είχα ακούσει για τους De Sades. Οι Hydes μού ήταν γνώριμοι από τη συμμετοχή τους στη συλλογή ‘Enjoy the Greeks’, μια παραγωγή της on stage records.
Στις 22:00, εμφανίστηκαν πρώτοι οι De Sades και στη συνέχεια οι Hydes, συμβάλλοντας στο ολοένα και δυνατότερο λίκνισμα του κοινού που, όσο κυλούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η προσέλευσή του.
Στις 23:20, αφού λοιπόν το κοινό, περίπου 350 άτομα, είχε κατανεμηθεί ομοιόμορφα στον χώρο, και αφού εξασφάλισα μια εποπτική θέση, δόθηκε το σήμα από τον ηχολήπτη, και υποδεχτήκαμε επί της χαμηλού ύψους σκηνής τους υψηλού μουσικού επιπέδου Radio Birdman. Έξι μουσικοί, με διάθεση να μας διασκεδάσουν, αλλά και να μας απογειώσουν. Λέτε γι’ αυτό να ονομάστηκαν Bird-man; Ο Deniz Tek, σταθερός στο κιθαριστικό πόστο του. Ο Rob Younger, τιμώντας το επώνυμό του, Younger, υπερκινητικός και ακμαιότατος. Φορώντας ένα απλό, μαύρο Τ-shirt και κουνώντας με επιδέξιο τρόπο τα χέρια του, γράπωνε το μικρόφωνο με διάφορα σκέρτσα, και τραγούδησε παλιά , θρυλικά κομμάτια αλλά και νέα από την πρόσφατη δισκογραφική δουλειά τους, ‘Zeno Beach’. Μεταξύ των τραγουδιών τους, υπήρχαν κάποια μικρά χρονικά κενά. Ίσως ήταν και μια καλή ευκαιρία για τον Rob να αφουγκραστεί το κοινό και τις ενδεχόμενες προτιμήσεις του.

Ο ενθουσιασμός στα πρόσωπα όλων ήταν φανερός. Η ευδιάκριτη κόκκινη ένδειξη ήταν αυτή της υψηλής θερμοκρασίας του κοινού και όχι της παραμόρφωσης του ήχου στην κονσόλα. Όσο πλησίαζες προς τη σκηνή, τόσο οι πιθανότητες να πάρεις ή να δώσεις καμιά γροθιά (αν ήσουν τυχερός να φας μόνο τσαλαπάτημα ή στρίμωγμα), μεγάλωναν. Χωρίς καμιά παρεξήγηση βέβαια, πάντα «εν χορώ» και πάντα «εν ρυθμώ». Ευτυχώς, η συμμετοχή στο «πεδίο της μάχης» ή αλλιώς στο «πεδίο της εκτόνωσης» ήταν προαιρετική, και συνειδητά, αυτή τη φορά, το απέφυγα. Ο χορός, όμως, ήταν αναπόφευκτος. Στο τραγούδι ‘Anglo Girl Desire’ ένα μέρος του κοινού ανέλαβε τον ρόλο των δεύτερων φωνητικών. Πώς να μη παρασυρθώ και εγώ;Αυτό το «αυτεπάγγελτο» μακρόσυρτο, ρυθμικό, μουρμουρητό το θυμάμαι και ανατριχιάζω από συγκίνηση. Προς το τέλος της συναυλίας έπαιξαν και το χαβαϊπεντεμηδενέζικο ‘Αloha Steve & Danno’, ενώ παράλληλα κάποιος παραδίπλα μου φώναζε «Aloha-Aloha!».

Στις 00:40, οι Radio Birdman έπραξαν το πρώτο τους και το τελευταίο τους encore. «We want more» φωνάζαμε, ενώ κάποιοι άλλοι επιδίδονταν σε συνθήματα που θύμιζαν πιο πολύ οπαδούς σε γήπεδο ποδοσφαίρου («ολέ, ολέ!»). Καμιά φορά, είναι αυτά τα ένα-δύο τραγούδια παραπάνω που μας χορταίνουν πλήρως… ήμασταν σίγουροι ότι θα ξαναέβγαιναν στη σκηνή αλλά… φρούδες ελπίδες. «Ευχαριστόου» δεν άκουσα. Δε νομίζω ο Rob να προσπάθησε να ψελλίσει το «thank you» στα ελληνικά. Έφυγαν χαμογελαστοί. Ήταν αξιοπρεπέστατοι, μα και το κοινό της Θεσσαλονίκης αντάξιό τους, δεν αποσυντονίστηκε λεπτό από τους ρυθμούς τους.

Το κοινό στοιχείο των Radio Birdman με εμένα ήταν «η πρώτη φορά». Πρώτη φορά αυτοί στη Θεσσαλονίκη, πρώτη φορά και εγώ τους απόλαυσα. It’s a fair play, don’t you think? Μας απαλλάσσει εξίσου από τις αυστηρές κριτικές. Radio Birdman, να μας ξανάρθετε!

Ευχαριστώ θερμά τον Γιάννη Σημαντήρα που υπήρξε το έναυσμα να παρακολουθήσω αυτό το live.- K.M.

Άλλη λαγνεία να ακούς την Κωνσταντίνα να μας τα περιγράφει με τη γοητευτική φωνή της on air στα ‘δΓιαμάντΓια’ τα όσα εκτυλίχθηκαν στο λάιβ των Αυστραλών παιχταράδων, κι άλλη χάρη να τα δΓιαβάζεις στην οθόνη, γαρνιριζμένα με τις φωτό τής δραστήρΓιας Δανάης. Και στη μία (την προφορική) και στην άλλη περίπτωση (τη γραπτή), η απόλαυση είναι δεδομένη. Ευκαιρίας δοθείσης, ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ότι η Κωνσταντίνα ντεμπουτάρει στο blog μας σε κανονικό post, όχι στα σχόλια σε post άλλων αδερφών μας. Α! Last but not least: list όλων όσες και όσοι έχουν δημοσΧιεύσει κείμενα και φωτογραφίες τους στο diamonds.explode.to πΧοιος θα αναλάβει να κάνει; Γ.Σ.

Επισκέπτες 11/9/06

Λες και ήταν επτασφράγιστο μυστικό το χθεσινό live που έδωσαν οι επισκέπτες μαζί με τον Αγγελάκα στο κηποθέατρο της Λάρισας. Δύο μέρες γύριζα στην πόλη μια αφίσσα δεν πέτυχα. Το αποτέλεσμα ήταν να παρακολουθήσω για πρώτη φορά Αγγελάκα σε μισογεμάτο χώρο. Ούτως ή άλλως το (ανοιχτό) αμφιθέατρο δεν ήθελε και πολύ κόσμο για να γεμίσει.

Κατά τις 10 και κάτι βγαίνει στη σκηνή ο Σαδίκης και όπως συνηθίζεται στις συναυλίες των επισκεπτών ανοίγει το πρόγραμμα με τρία δικά του τραγούδια unplugged ['Απαισιόδοξο τραγουδάκι', 'Χωρίς Κανόνα' και 'Χόρεψε για μένα'. Εξαιρετικός ως συνήθως. Στη συνέχεια βγήκαν και οι υπόλοιποι 12 επισκεπτες (μην μετρήσω και κανα δυό ακόμα στην κονσόλα) για να ξεκινήσει το γλέντι. Εκεί έπεσε και το πρώτο σοκ. Η σκηνή δεν ήταν υπερυψωμένη με αποτέλεσμα να μην μαζεύεται κόσμος μπροστά, κάθως κάτι τέτοιο θα έκλεινε το οπτικό πεδίο του κοινού το οποίο μάλιστα απαρτίστηκε και από αρκετούς 40-50ρηδες. Ξεκινάει λοιπον η συναυλία με το 9ρι (πρώτο κομμάτι του δίσκου) και όλοι πιτσιρικάδες και 50ρηδες καθισμένοι στις θέσεις τους σα να πρόκειται να παρακολουθήσουμε φιλαρμονική.


Οφείλω να παραδεχτώ ότι φοβήθηκα λίγο για την αντίδραση του Αγγελάκα. Η μπάντα έχει παίξει σε κατάμεστους χώρους και σκέφτηκα ότι ίσως να τους κακοφαινόταν η θέα του μισογεμάτου θεάτρου. Αδίκως ανησυχούσα όμως καθώς όλοι τους υπήρξαν κεφάτοι και ορεξάτοι. Εντύπωση μου έκανε όμως η καλή διάθεση του Αγγελάκα. Καμία σχέση με το στυλάκι του ημικομματιασμένου performer που έχουμε συνηθίσει. Υπήρξε μάλιστα και ιδιαιτέρως φιλικός.

-Ευχαριστούμε, είπε μετά το τέλος του πρώτου τραγουδιού
-Ευχαριστούμε Λάρισα... έτσι δε λένε;


Η εικόνα που αντίκρυσα στη συνέχεια με έφερε στο μυαλό το '24 Hour Party People'. Οσοι έχετε δει την ταινία θα θυμόσαστε το live των Sex Pistols και τους 2-3 που χόρευαν χοροπηδόντας επι τόπου. Κάπως έτσι άρχισαν 2-3 τύποι να εκφράζονται και στη χθεσινή βραδιά.Οριοι μπροστά στο κάθισμά τους, κουνώντας ρυθμικά το κεφάλι και με μικρά χοροπηδητά. Σιγά σιγά 5-6 νέοι σηκώθηκαν από τη θέση τους και πλησίασαν τη σκηνή χωρίς όμως να τολμήσουν να ανεβούν το ένα σκαλί που θα τους έφερνε μπροστά στη σκηνή. Φρόντιζαν μάλιστα να βρίσκονται στο πλάι αριστερά ή δεξιά της σκηνής ώστε να μην ενοχλούν.

Τρίτο τραγούδι το Σιγά μην κλάψω και εκεί αρχίζω να αναρωτιέμαι τι θαγίνει; Την προηγούμενη φορά που είδα τους Επισκέπτες στο Μύλο πριν από 4 μήνες είχα ξυλοφορτωθεί κατά τη δγιάρκεια 2 τραγουδιών. 'Σιγά μην κλάψω' και 'Ακούω την Αγάπη'. Σηκώθηκαν και άλλοι νέοι στις άκρες και τη στιγμή που έμπαινε ο Αγγελάκας στο ρεφραίν με εξαιρετικό συγχρονισμό πηδάει ένας μάγκας στον άδειο χώρο μπροστά στη σκηνή και ρίχνει ζεμπεκιά! Πολλές φορές χρησιμοποιώ στις συναυλιακές μου ανταποκρίσεις τον όρο 'ρίχνει/δεν ρίχνει ζεμπεκιά' για να δείξω πόσος στριμωγμένος είναι ή δεν είναι ο κόσμος. Ε λοιπόν χθες το είδαν και αυτό τα ματάκια μου. Ζεμπεκιά (χαρούμενη βέβαια και σε πιο χορευτικό ρυθμό) μεγαλοεπέστατη σε κύκλο ακτίνας 3ων μέτρων.

Για να μην τα πολυλογώ ο καλός τζερτζελές άρχισε στο 'Ακούω την Αγάπη', όπου ο Αγγελάκας έδωσε το ok για να πλησιάσει ο κόσμος τη σκηνή, για να ακολουθήσει το 'Απο εδ'ω και Πάνω' το οποίο και έμελλε να είναι το τελευταίο κομμάτι του προγράμματος. Καλά όχι ότι ψαρώσαμε κι όλας, εννοείται ότι θα ακολουθούσε το πατροπαράδοτο encore.

Ετσι κι έγινε. Οπως ακριβώς είχε συμβεί στο live του Μαϊου, οι επισκέπτες βγήκαν στη σκηνή χτυπώντας τα πόδια ρυθμικά και ο Χαμένος τα πήρε Ολα. Ακολούθησε η 'Ω δεσποινίς μου Ουτοπία', αν δε με απατά η μνήμη μου, για να κλείσει το encore πανηγυρικά με την απίστευτη εκτέλεση του 'Θα ανατέλλω'.

Μακάρι να κρατούσε λίγο ακόμα σκεφτόμουν γνωρίζοντας πως αυτό ήταν το πρόγραμμα που είχε βγάλει το συγκρότημα στο προηγούμενο live. Δεν είχα υπολογίσει όμως την απουσία guest καλλιτεχνών που είχε ως αποτελέσμα να ξαναμαβγεί το team για ένα 2ο encore. Πρώτοι οι Σιώτας & Μακρυγιαννάκης είπαν δυο τραγούδια α καπέλα, στη συνέχεια άλλη μια διασκευή και τέλος με επανάληψη των 'Αιρετικό' & 'Σιγά μην κλάψω'.

Εντυπώσεις & παραλειπόμενα:
Μπράβο και ξανά μπράβο στους επισκέπτες όχι μόνον για την εξαιρετική εμφάνιση αλλά και για τη διάθεση που είχαν να αφήσουν ικανοποιημένο το κοινό της Λάρισας. Ως γνωστόν τα συναυλιακά δρώμενα στις επαρχιακές πόλεις είναι μετρημένα στα δάκτυλα και οι επισκέπτες φέρθηκαν με σεβασμό απέναντι στο κοινό τους.

-Ο Σαδίκης χρησιμοποίησε και πάλι κουταλάκι αντί για πένα στο 'Χόρεψε για μένα'

-Στο δεύτερο encore ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Πάνος Ρώσης ανέβηκε στη σκηνή ανεβαίνοντας από το σκαλάκι που χώριζε μπάντα και κοινό. Ο Σεκιουριτάς τον πήρε από πίσω νομίζοντας πως ήταν οπαδός του συγκροτήματος. Οταν ο Ρώσης έπιασε την κιθάρα και κάθισε χωρίς να έχει καταλάβει, ο σεκιουριτάς την απορρημένος με την ουρά στα σκέλια.

-Ευχαριστούμε Λάρισα. Ευχαριστούμε Ελλάντα. Φώναξε με ειρωνικό ύφος ο Μπαχαρίδης πριν ξαναμπεί η μπάντα δυναμικά στο 'Ακούω την Αγάπη'

-Το Playlist της χθεσινής συναυλίας είναι το άθλιο τσαλαπατημένο κωλόχαρτο που έχω στο συρτάρι μου

Συνολική δγιάρκεια: 2 ώρες 15'

Επόμενες επισκέψεις:
15 ή 16/9 Αθήνα
18 ή 19/9 Πάτρα
22/9 Θεσ/κη [Βαβυλωνία_Μύλος]

Υπάρχει διαφωνία απόψεων σε gagarin και Atraktos

Ανταπόκριση προηγούμενου live επισκεπτών

Playlist:


More Photoz:

Παυλίδης, Ρόδες, Μίκρο, Θ.Παπακ/νου, Active Member, από όλα έχω καλιέ.

Σεπτέμβριος, μήνας συναυλιών στη πόλη και αντιπροσωπεία της ΠαγκόΖμιας ΟικογένΙας των ΔΓιαμαντΓιών έδωσε το παρόν σε αρκετές ζωντανές εμφανίσεις κακιτεχνών. Όπως πάντα συνεπής στην καθυστέρηση αερίζω τις ανταποκρίσεις μαζεμένες με δΓυο συνοπτικά λογάκια για την κάθε μΓια και μερικά οπτικά ντοκουμέντα από συναυλΓιακά μέτωπα των τελευταίων ημερών.

Τη Δευτέρα 04/09/06 στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα στη Καλαμαριά με το ελεύθερο της εκζομπής -κούτρα προσκλήσεις ασούμε- παρακολουθήσαμε την μουσική τριπλέτα συγκροτημάτων Παύλος Παυλίδης & B Movies, Ρόδες και Μίκρο.

Λίγο πριν τις 21:30 που φτάσαμε στην συναυλία ο κόσμος που βρισκόταν εκεί ήταν σχετικά μικρός σε αριθμό, παρολαυτά σε λίγη ώρα ο χώρος άρχισε να γεμίζει και να ζεσταίνει η ατμόσφαιρα. Στις δέκα παρά κάτι, πρώτοι στην σειρά στην σκηνή βγήκαν οι Ρόδες οι οποίοι ανέλαβαν την αποστολή να ‘ζεστάνουν’ το κοινό. Εμφανίστηκαν με μια σχετικά συμπαθητική παρουσία που όμως τελικά δεν είχε και την απαιτούμενη δύναμη για να ξεσηκώσει το κόσμο μαζικά. Ένα μέρος του κοινού πάντως μπροστά στην σκηνή φάνηκε να το ευχαριστιέται.

Μετά από τις Ρόδες σειρά είχε ο Παύλος Παυλίδης & B Movies. Γενικά δεν είμαι πολύ φανατικός της μουσικής του Παυλίδη και μάλιστα το καινούρΓιο cd του με μια γρήγορη αυτΧιά που του είχα ρίξει δεν φάνηκε να με κερδίζει. Οπότε δεν είχα και μεγάλες προσδοκίες για το τι θα περίμενα από την συναυλία. Κι όμως, πόσο άδικο –ευτυχώς- είχα! Γύρω στην μια ώρα που κράτησε η εμφάνισή τους ο περισσότερος κόσμος δεν σταμάτησε να χορεύει. Πολύ δεμένο ηχητικά σχήμα και ο Παύλίδης να δίνει τον καλύτερο εαυτό στην σκηνή τόσο ερμηνευτικά αλλά και τόσο ως σκηνική παρουσία. Ο ήχος πάρα πολύ καλός (έχοντας όμως και ένα πολύ μικρό πρόβλημα στη φωνή το οποίο έκανε δύσκολο σε κάποιος που δεν ήξερε του στίχους να τους καταλάβει) και πολύ ‘γεμάτος’. Τρεις κιθάρες (και ο Ασκληπειός Ζαμπέτας), μπάσο, ντράμς, και 2 πνευστά (ηλεκτρονικά δεν θυμάμαι, είχε;...) Τους ευχαριστήθηκα και με το παραπάνω εκεί που δεν το περίμενα. Άλλα έτσι όμως δεν μου συνέβαινε και με τα Σπαθιά; Στους δίσκους μου ήταν απλά συμπαθητικοί και στα ζωντανά τους δυναμίτης! Τέλος, παρά την πρώτη εντύπωση από το cd, μετά την συναυλία το ακούω ασταμάτητα και μου αρέσει πάρα πολύ! Το προτείνω.

Μετά από την τόσο δυναμική εμφάνιση του Παυλίδη, οι Μίκρο φάνταζαν πολύ λίγοι για να συνεχίσουν αυτό που μας πρόσφεραν μέχρι εκείνη για περίπου μια ώρα οι B Movies. Κι όμως, οι Μίκρο παρά το ελαφρύ pop ύφος τους, έστησαν πετυχημένα ένα πολύ δυναμικό και μπιτάτο πάρτυ κρατώντας την διαθεσή μας ψηλά, εκεί δηλαδή που την είχε αφήσει ο Παυλίδης. Κατάφεραν αμέσως να κάνουν όλο το κόσμο μπροστά στην σκηνή να χορεύει και μάλιστα ασταμάτητα για όλη την ώρα που έπαιξαν. Η σκηνική τους παρουσία ήταν πολύ καλή, με πολύ ένταση και κέφι. Και όταν μπορούν να κρατούν το κοινό τόσο ψηλά, ποιον να χαλάσει το γεγονός ότι ίσως δεν έχουν και κανένα βαθύ στίχο...

Την επόμενη μέρα Τρίτη 05/09/06 πάλι στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα πήρα μια μικρή δόση (καμιά ώρα) από Θανάση Παπακωνσταντίνου προς το τέλος της συναυλίας. Από φίλους που ήταν από την αρχή της έμαθα πως το πρόγραμμα κινήθηκε (όπως φυσικά ήταν αναμενόμενο) όπως στη συναυλία στο θέατρο Δάσους τον Ιούνιο. Πρόλαβα εκτός των άλλων μερικά ρεμπέτικα που είπε ο Θανάσης με την μπουζουκομάνα του, και κάποια παραδοσιακά από την Μάρθα Φριτζήλα. Η συναυλία έκλεισε με τους Πότες της Στρογγυλής Τραπέζης με Θανάση, Μπαντούκ και Σιώτα στις φωνές μπροστά σε ένα μικρόφωνο.

Την Παρασκευή 08/09/06 είχε ανακοινωθεί ότι οι Active Member παίζουν στο πάρκο Δενδροποτάμου πίσω από το παλιό εργοστάσιο της ΑΓΝΟ. Έλα που όμως το πάρκο Δενδροποτάμου δεν είναι στον Δενδροπόταμο αλλά στην Σταυρούπολη... Αποτέλεσμα, αρκετοί –που δεν ήξεραν που είναι το εργοστάσιο- να μπερδευτούνε και να ψάχνουν την συναυλία στον Δεδροπόταμο! (Ευτύχώς εμείς το βρήκαμε έυκολα.) Τελικά όμως η μοίρα μας το έχει και πως γίνεται από τις συναυλίες των Active Member μια να χάνουμε την αρχή, μια το τέλος... (Ο λόγος όμως εδώ που τα λέμε που αυτή τη φορά τους χάσαμε ήταν άκρως σημαντικός. Μια αδερφή Χριστίνα έχουμε, και η χαρά της,είναι φυσικά χαρά μας!) Τελικά τους είδαμε περίπου μια ώρα. Σχετικά είχε αρκετό κόσμο με πολύ παλμό. Ελπίζω στην επόμενη να τους δούμε από την αρχή μέχρι το τέλος της συναυλίας...

Λίγες ακόμα φωτογραφίες;

Παύλος Παυλίδης & B Movies

ΡόδεςΜίκροActive Member

Ουφ, φτάνει πΧια...

Α, τώρα που το θυμήθηκα:
Για την συναυλία στο Κόδρα με τα τρία συγκροτήματα, θα πρέπει να επισημάνω την πολύτιμη συνεισφορά της Φένιας και της Δανάης στην φωτογραφική κάλυψη. Η πρώτη προσφέροντας τη φωτογραφική μηχανή της, και η δεύτερη την απαραίτητη ενέργεια -μπαταρίες ΑΑ ασούμε-. Είναι που η δική μου πράττει ότι θέ...BATTERY EMPTY!

Φωτογραφίες και λογάκια : Νάσος -Τερτουλιάνης- Αβδαρμάνης

Κοζμικακά Νέα

Ο διάσημος ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης -Φιντέλ- Σημαντήρας, ο οποίος παρουσιάζει καθημερινά 21:05-22:00 την εκπομπή "Διαμάντια" στον 102 fm της ΕΡΤ3, εθεάθη απόψε σε κεντρικό κατάστημα επώνυμης εταιρίας εστιατορίων στη Θεσσαλονίκη. Πλήθος φανατικών θαυμαστριών του έσπευσε να τον πλησιάσει, να του μιλήσει και να βγει μια φωτογραφία μαζί του. Εύθυμος και φιλικός δεν αρνήθηκε να μοιράσει αυτόγραφα και πολλά χαμόγελα. Ο φακός ήταν παρόν σε αυτήν την σπάνια δημόσια εμφάνιση του απόλυτου σταρ των ερτζιανών της πόλης, από όπου και τα χαρακτηριστικά ενσταντανέ που ακολουθούν.

-Το όνομά σου κούκλα μου;.. Σε πειράζει να σου υπογράψω σε ένα χαρτάκι από το τεφτέρι μου μιας και ξέχασα τις φωτογραφίες μου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου;


Γ.Σ.: Μ ε...ό λη... μου...την...α γά πη...
Bodyguard: Γκρρρ!..

Made to attract, PAID to entertain

Fabulous Supersuckers, one of the most-aired bands by our radio-show ever, has scored a truly thrilling record, with their new EP, called ‘Paid’.
Eddie Spaghetti & Co. deliver the 6 tracks of ‘Paid’ with absolute rockNrollicity. Yep, the Suckers are pure rockNrollers. They shake some action, they twist and shout, they sweat.
The Tuscon, Arizona-fed country punk combo has chosen ‘Paid’, a rather mid-tempo, yet catchy, song, as the opening track of their new release. ‘Paid’ is followed by ‘Breaking Honey’s Heart’, a hard-to-miss country ballad, with some stevewynnesque feeling in it! ‘I Like It All, Man’ is the EP’s gorgeous anthem! Short, sharp, cuts like a knife! Should have been a hit everywhere! Ideal for radioshowers! And then, we got ‘Here I Am’, a singalong piece to be played loud! This reworking of Steve Earle’s tune fits the Suckers excellent! There’s a party going on over here, friends and neighbors, and ‘Roadworn & Weary’ and ‘Creepy Jackalope Eye’ (both 6/6/6 versions) work as undeniable turn-ons! By the end of the very last note, we, the privileged listeners of ‘Paid’, already feel a whole lot better. We can’t help but press the ‘play’ button once more, and then once more, and then over and over again. In a few words, ‘Paid’ by The Superscukers is a buy-or-die thing.
Back in their early dayz, when everybody else (at Sub-Pop and at their adopted home of Seattle) was playing grunge, this unstoppable gang was moving towards a punk-a-billy-meets-metal direction. Later on, they put on their cowboy boots, and (sonically and literally, speaking) traveled old country roads. Today, they’re a party-fun-cow-punk bunch of guys that know how to excite their live audiences.
That’s right: The Superscuckers sure do know a lot about entertaining. They’re brilliant, astonishing entertainers, like few out there. They claim to be ‘The Greatest RockNRoll Band in the World’. We say that they’re, without any argument, one of the most entertaining acts to be. Which is such an achievement!

John Simandiras