δΓιαμάντΓια: 11 χρόνια (από την πρεμιέρα) στον 102FM, vol. 2

To 1998, στις αρχές τού φθινοπώρου τού 1998 (εκεί δεν είχαμε μείνει στο προηγούμενο post;), το Α΄ Πρόγραμμα του ΡαδΓιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας τής ΕΡΤ3 μετακομίζει στην Αγγελάκη 14. Ο ήχος μας ψηφΧιοπΧοιείται και κομπΓιουτερίζεται. Με όλα τα ευεργετικά αποτελέζματα, αλλά και όλες τις βλαβερές συνέπΧειες. Η μετεγκατάσταση πετυχαίνει τα ‘δΓιαμάντΓια’ στο μεταμεσονύχτιο 2-4. Σχεδόν για όλο το 1998, τα ‘δΓιαμάντΓια’ τραβούσαν κουπί στο 2 μετά τα μεσάνυχτα μέχρι 4 το πρωί, στον 102FM τής ΕΡΤ3. Φαίνεται ότι οι τότε διοικούντες είχαν ζηλέψει τη δόξα των διοικούντων τού Δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης FM 101. Οι δεύτεροι τοποθετούσαν παραδοσΧιακά τα ‘δΓιαμάντΓια’ είτε στο βραδινό 2-4 είτε ακόμα καλύτερα στο πρωινό-πρωινό 4-7, όσο τα ‘δΓιαμάντΓια’ εξέπεμπαν δΓια του 101 (1991-1995). Πριν από το 1991, και συγκεκριμένα κατά τα έτη 1986-1987, τα ‘δΓιαμάντΓια’ (σε σπερματικές, πρώιμες εκδόσεις τους) εντάχτηκαν, και αυτή υπήρξε η πρώτη ραδΓιοφωνική παρουσία τους, στο Πρόγραμμα ΠεριφερΓειακού Σταθμού τού Δικτύου τής (τότε) EΡΤ2 .


Εν πάση περιπτώσει, δεν έζεχνε αυτό το 2-4. Συγκέντρωνε γύρω του αρκετούς φίλους. Ακόμα και σήμερα, αν ρωτήσεις οριζμένους πΧοια εποχή των ‘δΓιαμαντΓιών’ νοσταλγούν στον 102, αυθόρμητα θα σου απαντήσουν ότι περνούσαν αξέχαστα στο 2-4. Δεκέμβρη τού 1998, τα ‘δΓιαμάντΓια’ θα μετατοπιστούν στις 16:30. 16:30-17:00! Εδώ, πΧια, έχει πραγματωθεί ένα απωθημένο: μια εκπομπή κοφτής πανκ δΓιάρκειας. Το πράγμα έτρεχε (αν μπορούσε, ας έκανε κι αλλιώς!). Όχι ότι δεν γινόταν να τρέξει και πΧιο σπιντάτα, αλλά το μυαλό μου και μια λίρα.

Μια αιφνίδΓια εξέλιξη (ο θάνατος του 17:00-18:00 Χρήστου Αρνομάλλη), θα θέσει τέρμα στην ημίωρη -πανκ δΓιάρκειας- εκδοχή των ‘δΓιαμαντΓιών’. Σε μια επίδειξη γενναιοδωρίας, ο Προϊστάμενος του 102 (που με το ζόρι μού είχε δώσει το μισάωρο στο καθημερινό Πρόγραμμα!), μου χαρίζει και το 17:00-18:00 του σχωρεμένου Αρνομάλλη. Οποία μεγαλοψυχία. Μα και τι ψιχία. Ουδέποτε πληρώθηκα για αυτό το bonus και extra 17:00 με 18:00, παρά περί τις σχετικές δΓιαβεβαιώσεις του. Σε λίγο, ο Προϊστάμενος ο εν λόγω, Μιχάλης Μεσσήνης το όνομα αυτού, αναχωρεί για την κεντρική ΕΡΤ των Αθηνών, όπου και η οργανική του. Λίγο αργότερα, θα αναχωρήσουν και τα ‘δΓιαμάντΓια’, τα οποία παύονται το κακοκαίρι τού 2000.

…για να επιστρέψουν, ω του πείζματός τους, το φθινόπωρο του 2001. Δημήτρης Κατσαντώνης Γενικός ΔΓιευθυντής τής ΕΡΤ3. Δηλώνει ανυπόκριτα φαν των ‘δΓιαμαντΓιών’. Ηλίας Κουτσούκος επικεφαλής τού Α΄ Προγράμματος. Ο Κουτσούκος, ντόμπρος, σταράτος και σπαθάτος, δΓιαβλέπει τη δυναμική των ‘δΓιαμαντΓιών’, και από τον Φλεβάρη τού 2002, ευκαιρίαζ δοθείσης, τα επεκτείνει σε δίωρο. Πρόκειται για το πολυσυζητημένο 22:00 με 24:00.

Από τα μέσα τού 2002, ο Πολιτιζμικός 9,58 μας, το Β΄ Πρόγραμμα τηζ ΡαδΓιοφωνίας τής ΕΡΤ3, ύστερα από πρόταση της τότε Υπευθύνου του, Βάνας Χαραλαμπίδου, συνδέεται με τον 102, κατά το δέκα με δώδεκα, μεταδίδοντας ‘δΓιαμάντΓια’. Η δικτύωση του 9,58 με τον 102 θα δΓιαρκέσει μέχρι τέλος Οκτωβρίου τού 2004. Έκτοτε, τα ‘δΓιαμάντΓια’ συνεχίζουν στον 102, άνευ τής προσθήκης τού 9,58.

Ματαίως χειρονομείς, ρε! Δεν μας πείθεις! (2005 / φωτό: ΣωτήρηςΠροέδρου)

Κακοκαίρι 2005, αποφασίζεται (και δΓιατάσσεται) τα ‘δΓιαμάντΓια’ να μεταφερθούν στο (γκασπ!) 19:00 με 20:00. Βραχεία η παραμονή μας στο απευκταίο και αταίρΓιαστο 19:00 με 20:00, το οποίο 19:00-20:00 θα ακολουθηθεί από το τρέχον 21:00 με 22:00. Ακριβέστερα: 21:05 με 22:00. Πρόσφατο new entry: οι τίτλοι επικαιρόητας στα μισά τής εκπομπής, περιττό φρενάριζμα πάνω που έχει ζεσταθεί ο κινητήραζ μας.

Η ανώφελη παράθεση ιστορικών στοιχείων μόνο (ανύπαρχτους) αρχειοδίφες αφορά, αλλά δεβαρΓιέσαι, ας αποθησαυριστεί στο (ιντερνετικό) επέκεινα η βΓιογραφία των ‘δΓιαμαντΓιών’. Εκείνο που μετράει πΧιότερο: η εργογραφία των ‘δΓιαμαντΓιών’. Τα έργα και οι νύχτες τους στον 102. Εική και ως έτυχε, παραθέτω, ατάκτως ερριμμένα, στιγμιότυπα από όσα έχουμε ζήσει ίσαμε σήμερα στα ‘δΓιαμάντΓια’, κυρίως στη χρυσή εποχή τού δέκα-με-δώδεκα.

Η Σεμέλη Ταγαρά live&unplugged-in-the-studio (voice, guitar).

Οι Film live&ημιunplugged-in-the-studio (voice, guitar).

Η ΚάθοδοςΤωνΜυρίων live&unplugged-in-the-studio (voice, guitar, violin).

Ο Παντελής Στόικος live&unplugged-in-the-studio (trumpet).

Οι Underwater Chess live&unplugged-in-the-studio (voice, guitar, violin).

O Steve Wynn (yeah!) σε τηλεφωνική και λάιβ συνέντευξη από το ξενοδοχείο του στη Θεσσαλονίκη, το έτος 1999.

Ο Alexander Hacke σε τηλεφωνική και λάιβ συνέντευξη από τον ΜΥΛΟ στη Θεσσαλονίκη (2006).

Η Ηanne Andersen των Low Frequency In Stereo, σε τηλεφωνική και λάιβ συνέντευξη από την Αθήνα (2006).

Ο Τuomas Holopainen των Nightwish σε τηλεφωνική και λάιβ συνέντευξη από τη Γερμανία (2006).

Κομβικό σημείο στην εξέλιξη των ‘δΓιαμαντΓιών’ και στη σύσφιξη των δεζμών μεταξύ των αδαμαντιστριών και αδαμαντιστών: η δημιουργία τού blog μας, μαζί με τη συνακόλουθη τού ΚατασταΛτικού μας. Το Κατασταλτικό, ναι, εγκρίθηκε δΓια ανοιχτής ραδΓιοφωνικής ψηφοφορίας τη Δευτέρα04Ιουλίου2005. Το diamonds.explode.to απέδειξε ότι υπάρχει ζωή, και πέραν τής καθαρά ραδΓιοφωνικής υπόστασης των ‘δΓιαμαντΓιών’. Oι Slunt, οι Mudhoney, ο Jon Langford, οι Ricochets συνεντευξΧιάστηκαν αποκλειστικά για το blog μας, δίνοντας τροφή στις φιλοδοξίες τού diamonds.explode.to για δΓιεθνή καρΓιέρα, χα χα χα…

Για το τέλος, αφέθηκε μια στιγμή «μεγίστης ραδΓιοφωνικόητας». Η πρώτη ever unplugged συναυλία των ΜωρώνΣτηΦωτΧιά έλαβε χώρα στα ‘δΓιαμάντΓια’, την Παρασκευή8Απριλίου2005. Σαλβαδόρ τραγούδησε και απάντησε. Πουλής κιθάρισε. Προέδρου κονσόλισε. Σημαντήρας ρωτούσε. Δεκάδες συνακροατές και φίλοι των ‘δΓιαμαντΓιών’ έμειναν εκστατικοί. Θα περάσει καιρός, για να ζήσουμε ξανά κάτι τόσο έντονο. Ίσως στο επόμενο 10-12, που κανείς δεν θέλει να αργήσει.

ΓιάννηςΣημαντήρας, ΣωτήρηςΠροέδρου, ΚώσταςΠουλής, ΣτέλιοςΣαλβαδόρ

ΜΩΡΑ live&unplugged, Παρασκευή08Απρ05

Tι λέει το SMS στην οθόνη; Προς τι τόση ευθυμία;

Γιάννης Γ. Σημαντήρας

Ευχαριστίες και χαμόγελα σε όλους τους αδερφούς, που έχουν δΓιαθέσει χρόνο και ενέργεια στα ‘δΓιαμάντΓια’. Το ότι δεν τους κατονομάζω εδώ δεν σημαίνει ότι είναι ακατονόμαστοι. Είναι όλοι σπουδαίοι. Ο ανταγωνιζμός οδύρεται που δεν έχει την πΧοιόητα των δικών μας ανθρώπων. Χρόνια ηδονικά σε όλουζ μας!

δΓιαμάντΓια: 11 χρόνια (από την πρεμιέρα) στον 102FM

Xέσε μέσα, Πολυχρόνη, την κάτσαμε! Γίναμε σκατοδεινόσαυροι του κερατά. Περάσαμε τα 10 χρόνια από την πρώτη-πρώτη παρουσία μας στον 102FM της ΕΡΤ3, και στις 3 Ιουλίου 2006, συμπληρώνουμε 11. Την κατσουάρ, κανονικά. Αν ξανακοροϊδέψω εγώ τους χρόνιους –ή και ισόβιους- επαγγελματίες (κάθε είδους) ως «θεζμικούς», «παγοκολόνες τού συστήματος», «καθεστωτικούς», να μου τρυπήσεις τη μύτη! ΔΓιότι ήδη όλες ετούτες τις καταστάσεις τις λούζομαι ασούμε. Και ούτε άλλοθι ούτε δικαιολογία έχω ούτε άλλη επιλογή∙ ούτε ελπίδα σωτηρίας από την παγιακαιδΓιαρκηόητα δΓιαφαίνεται στον ορίζοντα. Έφαγα ένα σεβαστό μέρος τής μέχρι τώρα ζωήζ μου (τα ευρέως λεγόμενα «καλύτερά» μου χρόνια) σε στούντΓια, όπως κατ’ ευφημιζμόν λέμε τη ραδΓιοφωνική ειρκτή. Αυτά ήταν τα νεανικά μου όνειρα;


Αρνάκι γάλακτος μπήκα στη δουλειά, σιτεμένος γκριζομάλλης κατάντησα. Χούφταλο θα φύγω από την υπηρεσία. Λίγο πριν έρθει η ώρα να αποστρατευτώ ως «ευδοκίμως τερματίσας τη θητείαχ μου», με μπαστούνι θα μπαίνω στα στούντΓια, και με τρεμάμενη, παππουδίσΧια φωνή θα σαλπίζω έφοδο κατά τού ανταγωνιζμού; Ε, ρε, έχει να γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Και να σας πω και κάτι;

(Μετά από αναμονή δέκα λεπτών): Να σας πω και κάτι, λέω; Εντάξει, αζ μη μου απαντάει κανείς, εγώ θα το πω, κι όπΧοιος θέλει να το ακούσει ας το ακούσει. Ούτε που κατάλαβα πώς έμπλεξα στην ίδΓια κειμενική περΓιοχή τον Πολυχρόνη, τον 102FM, το αρνάκι, το κατσίκι, τουζ δεινόσαυρους, τα σκατά και τα –αααχχχ…- όνειρα. Δε γαμείς, πάμε παρακάτω. Άλλωστε, εδώ και κάμποσο χρονικό δΓιάστημα στα ‘δΓιαμάντΓια’, στόχος μας απαρέγκλιτος είναι να πάμε κάτω, όλο και πΧιο κάτω, να ρίχνουμε το επίπεδο, ώσπου να πΧιάσει πάτο.

31 Mαΐου 2003, στην Αγγελάκη, με κουστούμι και γραβάτα (φωτό: Σωτήρης Προέδρου)

Δευτέρα, έπεφτε και το έτος 1995 η 3η Ιουλίου. Αμέσωζ μετά το πεντάλεπτο δελτίο ειδήσεων των βραδινών έντεκα, στον 102FM της ΕΡΤ3, μπουμπουνίζει το ‘diamonds’ του Barry Adamson, το ένδοξο σήμα έναρξης των ‘δΓιαμαντΓιών’. Λίγα λεπτά αργότερα, κολλητά με το σήμα, πέφτει η πρώτη ατάκα. Την έχω καταγεγραμμένη:
«― Φίλοι καλοί κι αγαπημένοι,
Καλωσήρθατε στην πρεμιέρα των ‘διαμαντιών’ στον 102FM της ΕΡΤ3. Αν μισούμε κάτι όσο κι εσείς, αυτό δεν είναι άλλο από τις ανούσιες εισαγωγές, τα ανιαρά προοίμια και τους φλύαρους προλόγους. Δεν μπαίνουμε, συνεπώς, κατευθείαν στο ψητό;». Και –στανκ!- εξαπολύουμε το ‘Let’s Spend the Night Together’ των Rolling Stones. Όπερ εγένετο το πρώτο τραγούδι των ‘δΓιαμαντΓιών’ στον 102. Στεγαζόμασταν, τότε, στα υπόγεια κολαστήρΓια της Γεωργικής Σχολής. Ωστόσο, το περιβάλλον έμοιαζε πΧιο λάγνο (δεν θα πω πΧιο «ρομαντικό», εμείς οι αδαμαντιστές δεν μασάμε από κάτι τέτΧοιες πομφόλυγες), ο ήχος έβγαινε αναλογικά, εμένα μ’ αρέσει να λέω από μηχανικά και ηλεκτρικά μέρη, ζεστή φάση. Δεν θα πω «ανθρώπινη», δΓιότι κατά καιρούς με χαλάει αυτός ο χαραχτηριζμός.

Η πρώτη μετάθεση των ‘δΓιαμαντΓιών’ τα φέρνει (όλα κύκλους κάνουν, ε;) στο καθεβραδινό 21:05 – 22:00! Η πρώτη μετάλλαξη των ‘δΓιαμαντΓιών’ τα βρίσκει με την ονομασία «οδός απογέματος 5-7» στην απογεματινή ζώνη τού Α΄ ΡαδΓιοφωνικού Προγράμματος της ΕΡΤ3. Μια ποικιλία προσωπικοτήτων θα παρελάσουν –τηλεφωνικώς ή αυτοπροσώπως- από την ‘οδό απογέματος 5-7’, αλλά και από τα ‘δΓιαμάντΓια’, τα οποία επανακάμπτουν (μα πΧοιος νοιάζεται για όλες αυτές τις ιστορικές λεπτομέρΓειες;) με το brand name τους από τις 16 Σεπτεμβρίου 1997 στο 16:05 με 17:00, πάλι στο φιλόξενο υπέδαφος της Γεωργικής Σχολής, δίπλα από τον Μαρινόπουλο, ευτυχώς [για να προμηθευόμαστε τα αναγκαία (ναρκωτικά): νερό ΑΥΡΑ, καμιά σοκολάτα και τα λοιπά σέα, ένας τεχνικός μια φορά είχε αγοράσει κι έτρωγε στο κοντρόλ κονσέρβα μανιτάρΓια, με ό,τι φτΧιάχνεται ο καθείς…]. Έλεγα, λοιπόν, και δεν έχω ολοκληρώσει ακόμα, ότι με τα ‘δΓιαμάντΓια’ εκείνης τής (μπαρδόν, αν σιχαίνεστε το γυναικείο αίμα) περιόδου συνέπραξαν, από τηλεφώνου ή επιτοπίως, πλήθος συγγραφέων, μουσικών και αποδέλοιπων καλεζμένων. Να σταχυολογήσω;

26 Ιουνίου 2003: στα γόνατα παλιοπούστη, στα γόνατα! (φωτό: Σωτήρης Προέδρου)

(Μετά από αναμονή δέκα λεπτών): Ε, καλά, τώρα, παλιά μας τέχνη κόσκινο. Σταχυολογώ, αφού απάντηση και πάλι δεν πήρα. Σταχυολογώ και ιδΓιόητες δεν αναφέρω δίπλα από τα ονόματα, όπΧοιος ξέρει - ξέρει: Αμάντα Μιχαλοπούλου, Πάνος Θεοδωρίδης (τότε Καλλιτεχνικός ΔΓιευθυντής τού Οργανιζμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης), Hugo Race, Tom Kazas, Nίκος Καρατζάς, Τάσος Αποστολίδης, Μανώλης Φάμελλος, Στέλλα Βογιατζόγλου. Stefan Big Sleep ηχογραφήθηκε live&unplugged-in-the-basement-studio. 28 Φεβρουαρίου 1997.

Στιγμή μοναδικής ευλάβειας: η προσέλευση του Ντίνου Σαδίκη στα ‘δΓιαμάντΓια’, την ΚυρΓιακή, 13 Οκτωβρίου 1996. Εκείνα τα φεγγάρΓια, βγαίναμε στον αέρα στις εννιά-και-πέντε τις καθημερινές και στις έντεκα-και-πέντε (βράδυ πάντα) τις ΚυρΓιακές. Ο Ντιν Σαδίκ προσήλθε μετά τής ακουστικής του, μολονότι γριπωμένος και από ταξίδι προερχόμενος, συνεντευξΧιαστήκαμε και απαθανατίστηκε live&unplugged-in-the-basement-studio της Γεωργικής Σχολής, σε ένα ακουστίκ-ρουστίκ, μα πλήρες συναισθηματικής φορτίσεως, ‘Απαισιόδοξο Τραγουδάκι’. Σώζεται ίσαμε σήμερα το σχετικό ηχητικό ντοκουμέντο, και με κάθε ευκαιρία αερίζεται στην ενοχλητική και αήθη εκπομπήλ μας.

Το φθινόπωρο του 1998 μάς βρίσκει στην Αγγελάκη. Τα ‘δΓιαμάντΓια’…

να συνεχίσω με sequel post ή να μην καταχρώμαι του Ιντερνετικού Απείρου και του πεπεραζμένου προσωπικού χρόνου μας (επί τήζ Γης);


Γιάννης Γ. Σημαντήρας

Λέω «επί τήζ Γης», για να είμαι καλυμμένος, μπας και –πού ξες;- ισχύει η Ανάσταση νεκρών. Οπότε, σε κάπΧοια άλλη δΓιάσταση, ο χρόνος μας θα είναι απερΓιόριστος. Μακάρι και οι ηδονέζ μας.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Θέατρο Δάσους 29/06/06

Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Θέατρο Δάσους 29/06/06

Για την ΠΑ.ΟΙ.ΔΓΙΑ. από το συναυλΓιακό μέτωπο,
Νάσος Αβδαρμάνης.

Encore στο ιστολόγιο Tertuliano Máximo Afonso.

RICOCHAT: an exclusive chat with Norway’s Ricochets

words: John Simandiras

That’s exactly how a chat with Ricochets should be called: Ricochat. Chatting with us through the Net: Alexander Kloster-Jensen, Ricochet’s fabulous guitarman. (Alex used to guitar also for Hello Goodbye). No strangers are Ricochets to diamondists. They’ve been regular on-air visitors to our radio show, since their second studio album, the stunning ‘The Ghost of Our Love’ (2003). Their third shot, last year’s ‘Isolation’, has gained them new and passionate fans, and a reputation for being one hell of a melody-masters. Friends an neighbors, may we present you our friends from Norway, RRRicochets!

‘The Ghost Of Our Love’ almost made us cry, whenever we aired it on the radio, while ‘Isolation’ has firmly and undeniably established Ricochets as the new cult heroes of ‘diamonds’…
It’s nice to hear that our music touches the souls of Greek people. It is heart-warming to know that our music is played and listened to many miles away… that it has a life on its own.

What is it that makes Norwegian rockNroll so appealing to the Greek audience?
You know, it’s quite strange the connection between Greece and Norway. Here, Leonard Cohen, another gloomy and dark artist tops the charts, as you put Norwegian acts like Madrugada on the top of your lists. As far as I know, that’s quite unusual. Maybe, there exists a secret musical doctrine between the two countries.

Some Norwegian artists/groups that you deeply appreciate?
Serena Maneesh, Mira Craig, Madrugada, My Midnight Creeps, Mari Boine, Quarter Past, Camaros, Ane Brun, Erik Bye, The Cheaters, King Midas (one of the best bands in Norway)… to mention but a few.

Autheniticity: here’s what makes Ricochets so special. A factor that is so rare in today’s -plastic- rockNroll. Sometimes, you seem not to play the song… it seems as if you’re living the dam song!
That’s really how it is… the songs really are lived. Trond, who writes most of the songs, puts everything of himself in the songs. And that’s not bullshit.

Trond Andreassen, the singing/songwriting force in Ricochets, putting everything in the song

There’s a straight line that connects the 60s to Ricochets and vice versa…
Old or new, it doesn’t matter, if the music is good, it’s good. There will always be good music hiding somewhere.

Who deals with the sequence of the songs on your albums?
The tracklist is very important. It’s like setting up a menu. You have to build it right, so that the whole experience will make sense. We are very into the album thing. All our three albums are concept albums.

Which one of your three albums was more fun to record?
I really don’t like recording. And none of the three records was fun to record, they were all quite painful, I must say. You see, once it’s recorded, it’s finished, and there’s nothing more you can do to change it… it’s a nightmare.

Alexander Kloster-Jensen on stage with Ricochets

Should one expect a political album from Ricochets?
No. Just a musical one.

Is black the color you like most?
Black is not a color. It’s the absence of all colors. I wish black was the color of my skin…

Which Ricochet spends more time in front of a mirror in the morning? Or is it noonday already by the time he wakes up?
It’s already noonday, when I wake up. My mirror is very small, so there’s not much point standing in front of it. But in the backstage mirror, I would say you truly spend the most time in front of it.

Is it true that you once got into fights with each other, while performing on stage?
No comment, but I wouldn’t recommend it.

Can you describe the typical atmosphere backstage, five minutes before you walk on stage?
It’s like being a meteor heading for earth, bursting into the atmosphere, coming from the cold eternal, infinite space.

Do you nowadays write your songs faster that you used to? Do ideas come more easily, as time goes by?
Something has to trigger the writing. So, if there’s something significant happening in Trond’s life, it will soon be transformed into a song.

In terms of your next project, what are your ideas?
Lost of ideas but it’s a secret… I’m currently recording the second album with My Midnight Creeps, together with Robert Burås, the guitarist of Madrugada. It will be released this autumn. Thanks again for the request, and it’s always nice to hear from Greece. Love to everyone in Greece! Yours truly, Alexander Kloster-Jensen

R i c o c h e t s / band info:

Trond Andreassen: vocals
Alexander Kloster-Jensen: guitar, backing vocals
Knut Olsen: bass, backing vocals
Sven Poppe Jr.: piano, organ, B3
Glenn Vidar Solheim: drums, percussion

Langford interview updates

A few udates were thrown in Jonboy’s interview that follows below (Come to us, Jonboy! - the interview). For those that have already read the interview, and don’t wanna go back to it, the updates are being posted here, separately. For those who desire to read the entire interview, go ahead, and please post us your comments on it. For those about to roll, we salute you!

Ever been in a riot?
Does being beaten up in a carpark outside an anti-Nuke gig in rural Herefordshire count? The young farmers didn’t like our haircuts, but that was 1982, and now I wear a hat… We definitely hadn’t when the first Mekons single came out.

Do you have a good time during your radio program, ‘The Eclectic Company’?
It’s on WXRT, a fairly big commercial rock station in Chicago, but the rule is I can play anything I like, and have fantastic guests on, like Graham Parker, Jon King of Gang Of Four, Freakwater, Kelly Hogan, John Doe, Robyn Hitchcock, Wreckless Eric etc. etc. DJ – It’s the best job in the world… If you go to their website (www.wxrt.com), you can listen live at 5 in the morning every Wednesday… (It’s on from 10 til midnite over here, so what time is that with you?)

In ‘Freedom and Weep’ ’s democracy, you share vocal duties and split mic time with your partners Deano (mostly) and Tracey. Also, Mark Durante (Durantula) makes an astonishing appearance as a singer, stepping behind the mic for the last song, ‘Join the Club’. Whose lead vocals do you like most?
I am far too diplomatic to play favorites on a public website, but, although there is much to be said for Mr Dear’s cheeky neo-Crosby-esque crooning, the playful lyricism of Schlabowske’s authentic and semi-masculine americana howl and Durantula’s anguished, yet strangely angelic deep-throat laments, none of them can sing the skin off a rice pudding in my opinion - I am best and I like me most! Actually, Alan Doughty, our bass player, is a fantastic singer, but he never sings lead, why should he? He don’t need the hassle man… But you should hear him in the shower!

Sorry, I don’t like to watch other men in such private moments. Speaking of Durantula, my little opinion is that his pedal steel rules all over ‘Freedom and Weep’. Don’t you agree?
He is marvelous -isn’t he! Old, cranky, troublesome, but marvelous. We’re thinking of having him stuffed. When I met him, he was just a surly punk-ass heavy metal gonk, but now he is a really, really great pedal steel player and a top chappie to boot - ah! the healing power of Western Swing - I am proud to say we pay him an equal share of all money taken in…

THE WACO BROTHERS without bottles: still the hardest working men in drinking business

Do you play the drums nowadays, Jonboy?
I will this Friday - The Wacos play a special “cavalcade of drummers show”, as a benefit for our Chicago drummer Joe Camarillo, who was in a really nasty car-crash - he has no health insurance and is way in debt (but on the mend, which is the main thing), so we will guest drummers including Janet Bean from Eleventh Dream Day, Martin Atkins of Pil and Killing Joke and me - I can manage about one song, before I pass out these days…

John Simandiras