MAD-NIFICENT:

Madrugada comes alive!


H εικόνα τού Sivert Høyem να έχει βουτήξει στο κοινό εν εκστάσει, και να τον μεταφέρουν στα χέρΓια τους θεωμένοι θεατές, στο ανκόρ τού αληζμόνητου λάιβ των Madrugada, πέρσι τον Μάη, στο Vilca Live Stage στη Θεσσαλονίκη… και ο Sivert να συνεχίζει, ένας μικρός θεός κι ελόγου του, να ερμηνεύει -πάνω στα χέρΓια του πλήθους και με ματωμένο, πληγωμένο πρόσωπο- το ‘Ramona’ (“there iz no tomorrow, there iz no tomorrow…”) είναι από τα πΧιο έντονα συναυλιακά στιγμιότυπα που εκτυλίχθηκαν στο ερωτικό χωρΓιό μας. Άλλο σκηνικό, επίσης καθολικής μεταρσίωσης: το ανκόρ τής συναυλίας των Gutterball στην Αποθήκη τού ΜΥΛΟΥ, όταν ο Steve Wynn είχε βρεθεί -ΚύρΓιος οίδε πώς- πεζμένος ξάπλα στη σκηνή, κι από πάνω του ένα κουβάρι κορμιά να τον φιλάμε και να τον πνίγουμε στις αγκαλιές. Ο Wynn επέζησε των αποπνιχτικών χαδΓιών μας. Ο Høyem επέζησε του stagediving. For Madrugada, there was a ‘tomorrow’.
Πού θέλω να καταλήξω: λίγα συγκροτήματα νομιμοπΧοιούνται να κυκλοφορούν λάιβ άλμπουμ. Οι Madrugada ξεπέρασαν το στάδΓιο της νομιμοποίησης. Επιβαλλόταν να έχουν ζωντανό δίσκο, αυτοί ένα καθαρόαιμο πιστΧιάρικο γκρουπ. Το ‘Live at Tralfamadore’ ικανοπΧοιεί τη λαϊκή απαίτηση για ένα λάιβ άλμπουμ των Μadrugada. Μας περιμένει ήδη στα δισκάδικα. Όσοι θέλουν να το τεστάρουν πριν το αγοράσουν, δεν έχουν παρά να συντονιστούν στα ‘δΓιαμάντΓια’ στον 102FM της ΕΡΤ3. Το ‘Live at Tralfamadore’ των Νορβηγών-με-τιζ-μεσόγειες-ψυχές αναμένεται να κατασκηνώσει στην playlista μας.-

ΓΣ

Βίντεοκλιπ: Μωρά στη Φωτιά

Σε παγκόΖμια αποκλειστηκΌητα η ΠΑ.ΟΙ.ΔΓΙΑ. παρουσιάζει το ολόφρεσκο βίντεοκλιπ των Μωρών:


Μωρά στη Φωτιά - Αποτυχημένο Παιδί (Στο Δρόμο)

Για τους τεχνοκράτες: mpeg file, 352x288, 3.08m, ~33MB
Για όλους: Υπομονή, θα κατέβει.

Επισκέπτες 7/5/06

Μια Κυριακή με νωχελική δγιάθεση λόγω απανωτών ξενυχτχιών τελικά βρήκα το κουράγιο να επισκεπτώ τον Αγγελάκα με τους φίλτατους επισκέπτες (τρομερό λογοπαίγνιο έτσι;) παρέα με τον μισαδελφό Νάσο [δική μου παρέα όχι του Αγγελάκα]
22:40 η αποθήκη του Μύλου λίγο πολύ γεμάτη και το live ξεκινάει με τον λατρεμένο Ντίνο Σαδίκη να παίζει μόνος του επι σκηνής τρία κομμάτχια. 'Χωρίς Κανόνα', 'Απαισιόδοξο τραγουδάκι' και 'Χόρεψε μόνο για μένα' (εδώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος για τον τίτλο. Αναφέρομαι στη μπαλάντα από τον καινούριο δίσκο) το οποίο και εκτέλεσε χρησιμοποιώντας κουταλάκι με το οποίο κρατούσε σταθερό μπιτ (σε στυλ μετρονόμου) χτυπώντας το στις χορδές της κιθάρας.
Στη συνέχεια βγήκαν και οι υπόλοιποι επισκέπτες, γύρω στους 14 τους μετρήσαμε όλους, με τον Αγγελάκα για να αρχίσει το γλέντι. Μετά από το πρώτο κομμάτι 'Αγρια των άστρων μουσική' ακολουθεί μια παύση 3ων λεπτών. Ο κόσμος αναρωτιέται πόσο κομμάτια είναι ο Αγγελάκας. Ο ίδιος εξηγεί ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα το οποίο ξεπερνιέται και το πρόγραμμα συνεχίζεται κανονικά όπως τα αφήσανε. Ποτέ δεν έχω δει τον Αγγελάκα να είναι τόσο κομμάτια ώστε να μην μπορεί να αποδώσει. Ετσι και χθες. Αν και μας τρόμαξε σε εκείνη τη φάση όλα πήγαν ρολόι. Αρχίζω να πιστεύω ότι ίσως να πουλάει και λίγο πρόλογο στη σκηνή.
Τέλος πάντων τα τραγούδια μπορείτε να τα δείτε και στο Playlist [γιατί βρε παιδιά εκτύπωση και όχι χειρόγραφο]. Δε θα τα σχολιάσω όλα, έχω μόνο να πω ότι η παρέα των επισκεπτών φαίνεται δεμένη και οι εκτελέσεις ήταν εξαιρετικές.
Προσπαθώ να θυμηθώ πότε έφαγα τελευταία φορά ξύλο σε συναυλία. Μάλλον Τρύπες θα ήταν. Χθες γύρισα σπίτι μετρώντας μελανιές. Το πρώτο ξύλο το έφαγα στο 'Ακούω την αγάπη' και το καλό στο 'Σιγά μην κλάψω'. Από εκεί που βρισκόμουν κέντρο μπροστά μπροστά το κύμα με ξέβγαλε στα πλάγια προς τα δεξιά.

[Σημείωση προς την αδερφή ψυχή του μούχλα. Αγαπητέ αδερφέ μπορείτε να συμπληρώσετε στη διατριβή σας ότι σε τέτοιου είδους συναυλίες οι στόχοι βρίσκονται πάντοτε στο πλάι σε απόσταση 8-10 μέτρων από τη σκηνή ώστε να αποφεύγουν το ξύλο].

Κατά τις 00:20 οι επισκέπτες με τον Αγγελάκα αποσύρονται για να βγουν οι δύο guests από την Κρήτη. Λαούτο Χ2 από Ψαρογιώργη και σχωράτε με δε θυμάμαι το άλλο όνομα και μισή ώρα για να ξειδρώσουμε. Ωραίο ήταν. Παίξανε όσο έπρεπε να για να τους χαρούμε χωρίς να κουράσουν. Γύρω στα 4 τραγούδια, ένα εκ των οποίων και η διασκευή του 'Μέσα μου ο αέρας που φυσά' που βρίσκεται στο δεύτερο cd με τις διασκευές.Οι επισκέπτες ξαναβγήκαν στη σκηνή για encore ξεκινώντας με το 'Ο χαμένος τα παίρνει όλα' το οποίο υποστήριξαν όλοι μαζί με ένα ημιχορευτικό, βγαίνοντας στη σκηνή ο ένας πίσω από τον άλλο. Απολαυστικότατο. 'Ω! δεσποινίς μου ουτοπία' για τη συνέχεια και κλείσιμο με απίστευτη εκτέλεση του 'Θα ανατέλλω'. Εντύπωση μου έπραξε ότι βγήκαν και για δεύτερο encore μόνο για να παίξουν για δεύτερη φορά το 'Αιρετικό' [παρεμπιπτόντως το αγαπημένο κομμάτι του Νάσου]. Πληροφορίες που θέλουν τον Αγγελάκα να αφιερώνει το τραγούδι στον Νάσο ζητώντας του να ανέβει στη σκηνή κρίνονται ως ανακριβείς.

live rating: Wunderbar

Παραλειπόμενα:
-Τα ίδια Παντελάκη μου ο κόσμος: Ω είναι ωραία στον παράδεισο. Ω είναι ωραία στον παράδεισο και πάει λέγοντας...
-Το live βιντεοσκοπήθηκε από δύο καμεραμεν μεν.
-Ο Λαζαρινός έχει το μεγαλύτερο σαξόφωνο που υπάρχει στον κόσμο. Χωράω κι εγώ εκεί μέσα

ΥΓ#1 Οι φωτογραφίες φυσικά και είναι του Νάσου
ΥΓ#2 Αν σας βγάλει ο δρόμος σας στο Μύλο, ρίξτε μια ματχιά και στη γκαλερί. Εχει μέχρι 20κάτι Μαιου την έκθεση 9 Dimensions με πινακο-γραφίτια. Συμπαθέστατο

Φωτογραφίες: Νάσος Αβδαρμάνης

ΣΑΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

Κάθε νέα συνάντηση, καλύτερη!
Για τις συναντήσεις μας με τα Μωρά Στη Φωτιά μιλάω! (Μάλλον δε μιλάω, γιατί η φωνή μου έκλεισε μετά το χθεσινό!)
Παρασκευή, 5 του Μάη 2006, στο Ξυλουργείο του Μύλου. [ Α ρε Σάββα! Δεν το υπολόγισες καλά. Τουλάχιστον Αποθήκη χρειαζότανε! Χαμός! ]
Η αφίσα μας καλούσε στις 22:00, αλλά αργήσαμε λιγάκι. Κατά τις 23:00 παρά που φτάσαμε, ρίχνοντας μια ματιά μέσα και ενώ ακόμα έπαιζε το support ( δυστυχώς το προλάβαμε ελάχιστα, άκουσα όμως ότι ήταν πολύ καλό ) χαρήκαμε και τρομάξαμε μαζί! Πήχτρα! Θα χωρέσουμε, άραγε; Και πώς θα φτάσουμε μπροστά, που θέλουμε και να τους έχουμε κοντά! Ε! σπρώξαμε, πατήσαμε, στριμώξαμε και στριμωχτήκαμε,…φτάσαμε! Μπροστά μπροστά! Πήραμε θέση και περιμέναμε… Στο κενό μεταξύ support και Μωρών ήδη όλοι τραγουδούσαν∙


«…50 χρόνια περιμέναμε γι` αυτή τη βραδιά…» 23:15; Εκεί περίπου…τα Μωρά εν δράσει! Με πρώτο πρώτο και σε πρώτη συναυλιακή εκτέλεση ( ιστορικές στιγμές! ) και πολύ πολύ δικό μου αγαπημένο, το «Ταξίδι»! Καλύτερη εισαγωγή για το ταξίδι που θ` ακολουθούσε για όλους μας εκεί, δεν θα μπορούσε να γίνει. Ακολούθησαν τα: «ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ» «ΓΥΝΑΙΚΑ» «ΗΡΩΙΝΗ» «ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ» «ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΙΑ» «ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ» «ΕΙΔΩΛΑ» «ΚΑΤΩ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ» «ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ» «ΧΑΜΑΙΛΕΟΝ» «ΓΚΡΙΖΟ BACKGROUND» «ΠΑΙΧΝΙΔΙ» «ΠΑΥΣΙΠΟΝΟ» «ΤΑΤΟΥΑΖ» «ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ» «ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΜΕΡΑ» «ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» «ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ» «ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗ»…μικρό διάλειμμα... «FUNK ΠΑΘΗ» «ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ» «ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ» «ΠΗΔΑ ΠΡΟΤΟΥ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ» «THIRD UNCLE» «ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΞΑΝΑ» «ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ» ( εδώ κάποια ωραία μαμουνιά έπραξε ο Σαλβαδόρ, κάτι, άλλοι στίχοι σ` άλλη μουσική, κάτι τέτοιο ) «ΧΑΡΤΙΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ» «Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ» «ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ» «ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ»… Ωπ! Αυτό το παίξανε; Βοηθάτε λίγο. Νομίζω, όχι. Το γράφουν πάντως. Γιατί, μη νομίζετε ότι τα θυμάμαι και με τη σειρά. Το πολύτιμό μου πλέoν, playlist διαβάζω. Πολύτιμο, αφού μου το εν-χείρησε ( σωστά το χρησιμοποιώ το λέξη, Σημάν; ) ο ίδιος ο Κώστας ο Πουλής, κιθαρίστας του συγκροτήματος, και μάλιστα υπογεγραμμένο και αφιερωμένο! Ευχαριστώ πολύ, Κώστα!
Και βέβαια τα απαραίτητα encore.


…Δεν ξέρω τι να πω… «Τέλεια»;… «Καταπληκτικά»;… Δε με καλύπτουν! Νομίζω, αν μετρούσαμε το επίπεδο διέγερσης των παρευρισκομένων-συμμετεχόντων σ` αυτό το…μυστήριο, τα θερμόμετρα θα βαρούσαν κόκκινο! Πραγματικά! Μοναδικό και να το βλέπεις και να το ακούς και, πάνω απ` όλα, να το ζεις! Αφού μ` αυτό που ζούσα εγώ εκτός σκηνής και βλέποντας ταυτόχρονα τα παιδιά που παίζαν πάνω στη σκηνή, στιγμές αναρωτιόμουν πώς δεν παρασύρονται, να κατεβούν σ` εμάς, να χτυπηθούν μαζί μας!

Νομίζω ότι μέρα τη μέρα, τα Μωρά παίρνουν τη θέση που τους ανήκει στον ελληνικό μουσικό χώρο. Καθόλου αδικαιολόγητα, βεβαίως ή τυχαία. Και αξίζουν γι` αυτό πολλά συγχαρητήρια στον Στέλιο Σαλβαδόρ Παπαϊωάννου, που παρά τις όποιες δυσκολίες, εμπόδια και απογοητεύσεις, φαντάζομαι, που αντιμετώπισε όλ` αυτά τα χρόνια, δεν παραιτήθηκε, αλλά με πείσμα, πίστη, επιμονή κι εφευρετικότητα ( το αδιαμφισβήτητο ταλέντο κι η δημιουργικότητα δεν αρκεί και λίγο ενδιαφέρει μάλλον τον χορό των εταιριών και διαφόρων άλλων ) κατάφερε να κρατήσει το συγκρότημα, με τις όποιες αλλαγές, προσθαφαιρέσεις κλπ. του πληρώματος και να το ανεβάσει ως εδώ! Κι έτσι δεν στέρησε και από εμάς την απαραίτητη για την Ζωή μας …Αδρεναλίνη!!!
Κι αν χρειαστήκαν κάποια χρόνια απ` την…πιπίλα ( το πρώτο μπαμ των Μωρών )…τους Θεατρίνους…ως το Δρόμο, αυτό τους καταξιώνει ακόμα περισσότερο. Γιατί, ό,τι αντέχει στο χρόνο, και μάλιστα έχοντας μια πορεία ανοδική, αποτελεί απόδειξη ποιότητας. Γι` αυτό κι εγώ αναμένω ήδη με λαχτάρα, αγωνία και απόλυτη εμπιστοσύνη για την ικανοποίηση που θα αισθανθώ το επόμενο live και, φυσικά, την επόμενη δισκογραφική δουλειά των Μωρών Στη Φωτιά! Μήπως να το σκεφτούμε για το Καυταντζόγλειο αυτή τη φορά; Πάντως, στο Ξυλουργείο πλέον, δεν χωράμε! (Για να μην θυμηθώ το Yard Trip!)

Συγχαρητήρια, παιδιά! Συγχαρητήρια σ` όλους!
Κι ευχαριστούμε…

Φένια Γκουντούλα

Φωτογραφίες: Νάσος Αβδαρμάνης

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚ(Ρ)ΟΙΝΩΣΗ

Προς αποφυγήν άσκοπων μετακινήσεων στας Αθήνας τη λάθος ημέρα, ανακοινώνεται ότι τα Διάφανα Κρίνα εμφανίζονται συναυλιακά την Παρασκευή, 05 Μαΐου 2006, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη Διεθνή Αντικαπιτιλιστική Αντιιμπεριαλιστική Συνάντηση της Αθήνας. Τα Κρίνα θα παίξουν στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

ΔΕΝ ευσταθεί δηλαδή η πληροφορία (η οποία ευρύτατα δΓιοχετεύθηκε στον Τύπο) ότι τα Κρίνα θα παίξουν στην Αθήνα το Σάββατο, 06 Μαΐου 2006 στο πλαίσιο άλλων εκδηλώσεων (αυτών τού 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ). Επίσης, έχει «κλείσει» λάιβ των Κρίνων στην Ασπροβάλτα τής Χαλκιδικής για τις 10 Ιουνίου… αλλά και για τις 29 Ιουνίου στον Λυκαβηττό, με όσα 'τ' κι αν γράφεται αυτός.

Γ. Σ.